حقشناس: مخالفت با سفرهای دیپلماتیک نظر اکثر مردم نیست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
همزمان با سفر وزیر خارجه آلمان و نخستوزیر ژاپن به ایران، رسانههای اصولگرا چنین اقدامی را زیر سؤال بردند. دیروز نیز شاهد اعتراض برخی افراد پلاکارد به دست در فرودگاه مهرآباد همزمان با ورود شینزو آبه به ایران بودهایم. نگرانی این افراد از اقدامات دستگاه دیپلماسی چیست؟ گاهی روند کشور به گونهای است که احزاب و جریانات سیاسی این فرصت را دارند که درخصوص تحرکات سیاسی و سفر دیپلماتها مخالفت خود را بیان و موضعگیریهای خود را اعلام کنند. اما این اتفاق در شرایطی خوب است که فضای مناسب برای مخالفت در اختیار عموم مردم قرار بگیرد و شاهد سیاست دوگانهای در کشور نباشیم. آزادی بیان و نگاه مردمسالارانه باید در کشور وجود داشته باشد تا بتوان قبول کرد بخشی از جامعه که ممکن است به سیاست دولت یا سیاست خارجی اعتراض داشته باشند آن را براحتی بیان کنند. من سفر دونالد ترامپ، رئیس جمهوری امریکا به انگلستان را مثال میزنم. در این سفر که هفته گذشته انجام شد، شاهد بودیم که بخشی از مردم انگلیس با حضور در خیابانها به این سفر اعتراض کردند اما اتفاق خاصی رخ نداد. دولت انگلیس میزبانی خود را تمام و کمال انجام داد و ترامپ نیز با ملکه و نخستوزیر این کشور دیدار کرد و این سفر به پایان رسید. اما تفاوت آنچه در انگلستان و یا سایر کشورها رخ میدهد با ایران این است که این روند همیشه از یک رویکرد برابر برخوردار نیست. یعنی به نظر می رسد نوعی تبعیض در بیان نظرات و اظهار مخالفت ها یا موافقت ها دیده می شود. در حالی که برخی جریان ها از یک حاشیه امنی برای بیان نظر یا حتی مخالفت با موضوعی برخوردارند این حاشیه امن برای جریان سیاسی دیگر وجود ندارد. این موضوعی است که نمونه های آن را در برخوردهای متفاوت با رسانه ها هم شاهد هستیم. به این معنا که برخی روزنامه ها آزادانه و بدون هراس هر نظری را مــــــــــــــــــــطرح می کنند اما برخی رسانه ها همواره باید محتاط باشند. چقدر این رفتار را مورد اقبال درصد قابل توجهی از مردم میدانید؟ این نگاه مردم نیست. نخستوزیر ژاپن بعد از 40 سال به ایران آمده است. این اتفاق قابل توجهی است. در عصری که رفتارها به سمت خشونت میرود، او برای انجام گفتوگو به ایران آمده تا فضای جامعه بینالمللی را نسبت به ایران تلطیف کند. اما در ایران گروهی هستند که با چنین رویکردهای دیپلماتیکی تقابل میکنند. مشکل اینجاست که نمیتوان چنین اقداماتی را مبتنی بر وجود چندصدایی در جامعه بدانیم. چنین اقداماتی سازمان یافته است؟ این حرکات سازمان یافته هم نباشد، حداقل با برنامهریزی انجام شده است. مشکل اینجاست که ما در عرصه سیاست دچار دوگانگی هستیم. در حالی که فضای عمومی جامعه و بخش زیادی از احزاب بر این مبتنی است که حقانیت مردم ایران را به جامعه بینالمللی ثابت کند اما کاری که انجام شده، برخلاف قاعده و حقوق بینالملل بوده و از منطق به دور است. با توجه به اینکه مقامات ایرانی همواره بر اصل دیپلماسی تأکید داشتهاند، بروز چنین رفتارهایی را تأثیرگذار در عرصه بینالمللی نمیدانید؟ فکر نمیکنم که مقامات خارجی و از جمله نخستوزیر ژاپن با چنین فضایی ناآشنا باشند. بالاخره در خیلی از کشورها برخی افراد هنگام سفر مقامات خارجی به کشورشان اعتراض دارند و آن را با انجام تظاهرات نشان میدهند. بنابراین دیدن چنین مناظری دلیل بر این نمیشود که این صدا را برخاسته از فضای اکثریت جامعه ایران بدانند و فکر کنند که ایرانیان مخالف دیپلماسی و مذاکره هستند.
دیدگاه تان را بنویسید