مصباحیمقدم: با تقسیم بندی چپ و راست بهزاد نبوی موافق نیستم/ جامعتین گروه مرجع حزب فراگیر باشند نه عضو آن
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، حجتالاسلام و المسلمین غلامرضا مصباحیمقدم اظهار کرد: از سالهای گذشته تا حالا روشن شده که در کشور ما دو دیدگاه و گرایش کلی وجود دارد؛ یک گرایش تحت عنوان اصولگرایان و یکی تحت عنوان اصلاحطلبان مطرح است؛ اگرچه در گذشته بنا به تقسیمبندی آقای بهزاد نبوی این دو جریان به جریان راست و چپ موسوم شدند که من با این نوع خطکشی و اسمگذاری اصلا موافق نیستم. وی افزود: جریان اصولگرا در حال حاضر پراکنده است و گروههای متعددی دارد که این گروهها در هنگام انتخابات همت میکنند که به هم نزدیک شوند اما هر کاری میکنند به نتیجه نمیرسند، جریان اصلاحطلب نیز شامل گروههای متنوعی است و تمام تلاش آنها هم این است که در انتخابات به وحدت نظر برسند که گاهی میرسند و گاهی نمیرسند. اهم اظهارات عضو جامعه روحانیت مبارز به نقل از ایسنا را بخوانید؛ *بیانات سال گذشته مقام معظم رهبری در کرمانشاه یک جهتدهی به سیاستمداران میدهد که نیم نگاه و مطالعهای نسبت به تشکیل نظام پارلمانی داشته باشند و این پارلمان باشد که منشا انتخاب رییسجمهور یا نخستوزیر باشد. *در انتخابات ریاستجمهوری ادوار نهم، دهم و یازدهم افرادی برای رقابت به میدان آمدند و نه جریانات و تشکلهای سیاسی، نتیجه این کار این میشود که تعدد و تکثر در هر یک از دو جریان اصولگرا و اصلاحطلب پدید میآیند و در هیچ یک از دو جریان به فرد واحد نمیرسد یا این اتفاق کمتر میافتد مثل انتخابات اخیر. این امر باعث میشود هزینه زیادی برای رقابت انتخاباتی وجود داشته باشد و نتیجهاش این است که انتخابات هیچ قابل پیشبینی نیست و ثانیا فردی میآید که تیم آمادهای برای مدیریت کشور ندارد زیرا یک فرد به میدان آمده و نه یک جریان سیاسی کارآمد. * نتیجه این امر این است که ما نیازمند تشکیل جریانی فراگیر هستیم زیرا اگر حزب تشکیل شود فوایدی دارد و یکی از فوایدش این است که تمام کسانی که به نحوی مایلند وارد حوزه مسائل سیاسی شوند عضو حزب میشوند و درون یک جریان و یک حزب رشد میکنند و تشخص و موقعیت پیدا میکنند، در این صورت افراد به تدریج بالا میآیند و هیچ کس یک باره بالا نمیآید و برجستگی پیدا نمیکند که همه را خیره کند، همچنین هیچ کس هم یک باره افت نمیکند که همه از افت او خیره شوند بلکه رشد و رویش و احیانا افت و افول هر دو تابع یک حرکت آرام تدریجی، معقول و حساب شده است. *در حال حاضر اینطور نیست که روسای جمهور ما برنامه ارائه کنند، همین تبلیغات انتخابات گذشته نشان داد، اکثرا برنامه نداشتند و بعضیها که برنامه داشتند در اقلیت بودند؛ این نشان میدهد تحولات سیاسی ما ناپخته است، تحولات پخته وقتی پدید میآید که احزاب قدر و قوی شکل بگیرند و اگر ما یک نظام حزبی و چند حزب قوی و قدر داشته باشیم قدرت میان آنها مبادله میشود. جلوگیری از ورود افراد غیر حزبی؛ آفت تشکیل احزاب فراگیر *در مورد آفتهای تشکیل احزاب فراگیر نیز، آفتش این است که دیگر هیچ کس خارج از احزاب نمیتواند وارد رقابت شود و ممکن است در این وسط حقی از کسانی تضییع شود، در اینجا معمولا اقلیتها و افراد مستقل پدید میآیند. اگر با نیات خیر و نیت خدمت به نظام جمهوری اسلامی، دفاع از کشور و ملت، دو حزب قوی و قدر شکل بگیرند و به گونهای ساماندهی شوند که دچار آفتهای ناشی از تشکیل احزاب فراگیر نشوند و بزرگانی باشند که آنها را معیار قرار دهند و معیارها و شاخصهایی وجود داشته باشد که این احزاب فراگیر حول آن کار کنند در این صورت احزاب فراگیر میتوانند تا حدی مصونیت هم پیدا کنند. *وقتی احزاب شکل بگیرند در صورتی که یک حزب پیروز شود حزب دیگر اپوزیسیون خواهد شد و اپوزیسیون خارج از نظام شکل نمیگیرد، در تمام کشورهایی که حزب دارند اپوزیسیون یعنی گروه رقیب و گروهی که منتظر به دست گرفتن قدرت در دور بعد است. *منافع و مصالح ملی اقتضا میکند که اپوزیسیون، درون نظام باشد، در کشورهای دیگر وقتی یک حزب نتواند اکثریت قاطع را در پارلمان به دست بیاورد احزاب ناچار میشوند به صورت مشترک دولت تشکیل بدهند و مسئولیت بپذیرند در این شرایط حزب اقلیت، اپوزیسیون هم نخواهد بود بلکه مشارکت میکند و در فعالیتها بر اساس کرسیهایی از مجلس که در اختیار دارد سهم میگیرد و تعدادی از وزرا را به خود اختصاص میدهد، این باعث میشود آنها احساس تعلق بیشتری کنند و در خدمت نظام و مردم باشند. به نظر من چنین چیزی ضرورت روزگار ماست. * درباره اینکه چه کسانی میتوانند رهبری احزاب فراگیر را در دو جریان اصولگرا و اصلاحطلب به دست بگیرند، این افراد کسانی هستند که اکنون روسای گروههای سازمان یافتهاند یا اشخاصی که تجربه طولانی در فعالیتهای حزبی و جمعی دارند و یا شخصیتهای منفرد و مستقلی که حزب و گروه ندارند اما شخصیت برجستهای هستند، تجربه و پختگی دارند، نامآورند و میشود روی آنها حساب کرد. *جامعتین خود مدعی حزب نیستند و کارکرد حزبی ندارند زیرا حزب باید رده داشته باشد و از صنوف و تودههای مختلف عضوگیری کند و یک صنف نمیتواند یک حزب تشکیل دهد. روحانیت و مدرسین به طور عمده از باب تکلیف دینی وارد کار جمعی و سیاسی شدند و کار سیاسیشان هم اینطور نیست که تمام هویت آنها را شکل دهد بلکه بخشی از فعالیت آنهاست. آنها گاهی از اینکه وارد عملیات جدی سیاسی شوند پرهیز میکنند. *خوب است این دو گروه به عنوان دو گروه مرجع برای یک حزب فراگیر تلقی شوند نه اینکه عضو مجموعه حزبی شوند. در حال حاضر گروههایی مثل موتلفه، جامعه اسلامی مهندسین، پزشکان، دانشگاهیان، دانشجویان، بازار، جامعه زینب و مجموعهای که 18 گروهاند و گاهی تا 28 گروه هم از آنها اسم برده میشود، میتوانند با هم یک حزب قوی و قدر شکل دهند. *در بین اصلاحطلبان این اشکال وجود ندارد که مجمع روحانیون مبارز خودش تشکیلدهنده حزب فراگیر اصلاحطلبان باشد زیرا این تشکل خودش را رسما حزب میداند، اساسنامه حزبی دارد و ثبت حزبی شده است. شاید آنها نگران این نباشند که در قالب حزب درآیند، اگرچه کارکرد حزبی روشن ندارند به این دلیل که یک صنف هستند. * تشکیل احزاب فراگیر با وجود اختلافنظرها ممکن است زیرا درون خود احزاب هم گرایشهای متفاوتی هست اما افراد روی اصول مشترک با هم به وحدت میرسند. گاهی ممکن است دیدگاههای اختلافی خود را حفظ کنند و گاهی در گفتوگوها، دیدگاههایشان را به هم نزدیک کنند و به اشتراکشان بیفزایند. * آنچه در این میان اهمیت دارد، وجود لیدرهای شناخته شده و معتبر است که اگر چنین اتفاقی بیفتد آن لیدرها میتوانند این مجموعهها را دور هم جمع کنند.
دیدگاه تان را بنویسید