حدادعادل در ۶ اپیزود؛
از ریاست در مجلسی که پشت دولت بود تا حکمی که حاکم نبود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
به گزارش نامه؛ ورود «غلامعلی حدادعادل» به سیاست به مجلس ششم باز می‌گردد. در روزگار اوج اصلاح‌طلبان و به انزوا رفتن اصولگرایان، حدادعادل به عنوان تنها نماینده اصولگرای تهران در آخرین لحظات به مجلس راه یافت و ریاست فراکسیون اقلیت اصولگریان را برعهده گرفت. دوران 4 ساله حضور حداد اما دوران کم فروغ و کم اثری بود نه او تجربه و مشی سیاسی داشت نه مجلس ششم اجازه سیاست‌ورزی را به او می‌داد.
مجلس هفتم؛ مجلسی در مشت احمدی‌نژاد!
حدادعادل در انتخابات مجلس هفتم و بعد از رد صلاحیت گسترده چهره‌های اصلاح طلب سرلیست کاندیداهای تهران شد و با کسب رتبه اول آراء به مجلس راه یافت. او به پشتوانه همین موفقیت بر صندلی ریاست نشست تا اولین رییس مجلس مکلای نظام جمهوری اسلامی باشد.
حضور 4 ساله او در ریاست مجلس هفتم اما کم حاشیه نبود؛ او که از جایگاه رییس قوه مقننه با دو رییس دولت از دو طیف مجزا هم دوره شده بود مشی‌ای متفاوت‌گونه را با هر یک در پیش گرفت و آن را به سرنوشت برخی تصمیمات و موضع گیری‌های مجلس نیز گره زد. موضوع تثبیت قیمت‌ها و مخالفت حدادعادل با تصمیم دولت اصلاحات درخصوص افزایش تدریجی قیمت سوخت تنها نمونه‌ای از مشی متناقض رییس مجلس هفتم با دو دولت بود.
او در دوران اصلاحات با افزایش تدریجی قیمت سوخت مخالف بود و از ملزم کردن دولت خاتمی به تثبیت قیمت‌ها به عنوان بزرگترین دستاورد مجلس هفتم یاد می‌کرد«مردم سالهاست در ابتدای هر سال با گران شدن ناگهانی انواع کالاها مواجه می شوند، عملاً همه مردم و بویژه کارمندان عزا می گیرند»،«با این کاری که نماینده‌های مجلس کردند (تثبیت قیمت‌ها) مردم نسبت به پول توجیبی خود احساس امنیت می‌کنند»،«چون اصلاحاتی‌ها برای تامین کسری بودجه دست در جیب مردم می‌برند. پیام مجلس به دولت آن است که افزایش قیمت‌ها راه حل جبران کسری بودجه نیست. دولت به دنبال راه‌های دیگر باشد»،« سالهاست به بهانه صرفه‌جویی در مصرف سوخت، قیمت بنزین افزایش می‌یابد، اما هیچ تأثیری در صرفه جویی و مصرف سوخت نداشته این قضیه اصلاً پایه و اساس درستی نداشته است»
اما دو سال بعد آقای رییس مجلس همه این اظهارات خود را فراموش کرد، آنجا که وقتی محمود احمدی‌نژاد رییس دولت جدید پیشنهاد افزایش قیمت و سهمیه بندی بنزین را داد او اولین موافق بود«مردم از ارزان‌تر بودن بنزین از آب معدنی ناراحتند» و زمانی که همه دم از گرانی وتورم زدند استاد به فلسفه‌بافی رو آورد و گفت«بزرگ نمایی مخالفان دولت نهم است»«تضعیف دولت حرام است، تورم آن طورها که می گویند نیست؛ مجلس پشت دولت است نه در مشت دولت» و البته از هم طیفان خود این پاسخ را شنید«کسانی که معتقدند موضوع گرانی‌ها بزرگ نمایی شده را باید زنبیل دستشان داد تا با تاکسی و وسایل نقیله عمومی خرید کنند، مستأجر باشند، روزهای پایانی قراردادشان هم باشد تا صاحبخانه بگوید 30 درصد اجاره بها را باید افزایش دهید تا بدانند تا در بحث گرانی بزرگنمایی شده است یا خیر»
قرائت نامه رهبری از تریبون مجلس، ژستی تبلیغاتی بود؟
اما تناقضات گفتاری و رفتاری رییس مجلس هفتم که گویا نشات گرفته از نابلدی او در عرصه سیاست بود تنها در ارتباط با دو دولت متبلور نشد. در سال آخر این مجلس و در شرایطی که احمدی‌نژاد با تکیه بر سکوت و رخوت مجلس و رییسش، هر قانونی را به دلخواه اجرا می‌کرد یا کنار می‌گذاشت. حداد عادل صبور به نامه‌نگاری با مقام معظم رهبری روی آورد و برخی تخلفات دولت را به ایشان گزارش داد. هرچند این اقدام امر غیرمعمولی در روابط بین مسئولان و رهبری نظام به نظر نمی‌رسید اما اقدام بعدی حداد در قرائت پاسخ رهبری معظم از تریبون مجلس با موجی از واکنش‌ها روبرو شد و اکثریت معتقد به تبلیغاتی بودن این رفتار رییس مجلس بودند که تلاش داشت مماشات چندساله خود با دولت را اینگونه به یکباره جبران کند. اقدامی که شاید در اوج اختلافات علی لاریجانی و محمود احمدی نژاد در سال‌های اخیر هم اتفاق نیفتاده است.
دود سفیدی که هیچگاه از اردوگاه اصولگرایان بلند نشد
زمستان 86 و موعد انتخابات مجلس هشتم فرا رسیده بود. اختلاف بین اصولگرایان که دیگر آن زمان یکه تاز سپهر سیاسی ایران بودند بروز و ظهور علنی‌تری یافته و بزرگان اصولگرا به طراحی سازوکار وحدت روی آورده بودند. سازوکاری کوچکتر از سازوکار انتخابات مجلس نهم؛ اینبار پنج به علاوه شش.
رییس مکلای مجلس هفتم هم برخلاف زمستان 78 که چراغ خاموش پا به عرصه رقابت گذاشته بود اینبار با پشتوانه 8 سال نمایندگی رویایی جز ریاست دوباره بر پارلمان در سر نمی‌پروراند اما رقیب او برای رسیدن به ریاست مجلس قَدَرتر از مجلس هفتم بود، علی اردشیر لاریجانی!
رقابت بین «علی آقای لاریجانی» و «آقای غلامعلی حدادعادل» از سرلیستی تهران آغاز شد. با توجه به قابل پیش‌بینی بودن ترکیب مجلس هشتم، اهمیت انتخاب سرلیست تهران در آن بود که نامزدی که در راس فهرست اصولگرایان تهران قرار می‌گرفت، بخت نخست ریاست بر مجلس نیز محسوب می‌شد. هرچند حدادعادل تنها خود را شایسته سرلیستی می‌دانست اما پنج به علاوه شش هم نمی‌توانست از کنار رقیب درون جناحی حداد عادل به آسانی عبور کند، چرا که بسیاری از اصولگرایان در آن زمان به سیاست‌های دولت محمود احمدی‌نژاد انتقاد داشتند و مماشات رییس مجلس هفتم با دولت را مهمترین عامل نزول شان مجلس و از سوی دیگر نوشته شدن ناکامی‌های دولت به حساب کل جریان اصولگرایی ارزیابی می‌کردند. در بحبوحه این اختلافات و شک و تردیدها در سرلیستی تهران، حدادعادل از موضع یک سیاستمدار کارکشته در آمد و اختلافات را غیرطبیعی ندانست و تاکید کرد دود سفید به زودی از اردوگاه اصولگرایان بلند خواهد شد. دود سفیدی که در نهایت بلند نشد و لاریجانی راهی قم شد و حدادعادل مانند دوره قبل سر لیست تهران.
انتخابات برگزار شد اما سرلیستی اقبالی برای حداد نداشت. هرچند اصولگرایان در این مرحله با کنار رفتن لاریجانی بر روی او به اجماع رسیده بودند اما او را در رقابت بر سر ریاست مجلس با لاریجانی تنها گذاشتند و علی لاریجانی در اولین حضورش در مجلس به ریاست مجلس هشتم رسید.
«قول شرف مرتضوی» و حدادعادلی که حکمیتش ثمر نداشت
مجلس هشتم برای استاد فلسفه خوش یمن نبود. او در مجلس‌داری هفتم آنقدر ناکام بود که در رقابت با علی لاریجانی کرسی ریاست را به او واگذار کرد و خود به کمیسیون فرهنگی اسباب کشی کرد و به ریاست همین کمیسیون قناعت کرد. رییس فرهنگستان زبان فارسی در طول سال‌های مجلس هشتم از در سکوت و گوشه‌گیری درآمد و حتی در حیطه کمیسیون خود نیز اظهارنظر جدی نداشت. در مقابل او که به شدت از بی مهری دوستان خود در درون مجلس دلخور بود، خارج از مجلس به سوی دولت احمدی‌نژاد بازگشت و تلاش داشت با نشان دادن وجهه سیاسی بینابینی از خود رابط بین اصولگرایان و مجلس باشد.
اوج این قهرمان‌بازی رییس مکلای مجلس هفتم نیز در ماه‌های آخر مجلس هشتم نمود یافت. اواخر سال گذشته، خبر رسید که با تصمیم دولت قرار است قاضی مرتضوی به عنوان رئیس صندوق تامین اجتماعی منصوب شود. خبری که با واکنش معترضانه مجلس روبرو شد. نمایندگان معتقد بودند با توجه به پرونده‌های مرتضوی در قوه قضاییه این انتصاب به مصلحت نیست و اگر چنین نشود، شیخ الاسلامی، وزیر تعاون، کار و رفاه را به عنوان بالادستی مرتضوی استیضاح می‌کنند. این هشدار مجلسی‌ها اما با واکنش متقابل دولت مواجه شد و ضمن اصرار بر حضور مرتضوی تهدید کرد اگر وزیر استیضاح شود، خود مرتضوی به عنوان سرپرست در راس این وزارتخانه قرار خواهد گرفت.
محمود احمدی نژاد در اولین روزهای سال 91 در ادامه انتصابات جنجالی خود قاضی مرتضوی را به ریاست تامین اجتماعی منصوب کرد. مجلسی‌ها دست به کار شدند و طرح استیضاح وزیر را با 18 امضا تقدیم هیات رییسه کردند. پس از طرح استیضاح اعلام شد مرتضوی از توکلی و حدادعادل برای میانجی‌گری و حکمیت در این خصوص کمک خواسته و بعد از چند جلسه بین مذاکرده کنندگان و قاضی مرتضوی، خبرگزاری فارس نامه‌ای از غلامعلی حدادعادل منتشر کرد که نشان دهنده توافق وی و سعید مرتضوی برای استعفای رئیس سازمان تامین اجتماعی بود و از نمایندگان خواسته شده بود که استیضاح را فراموش کنند. با وجود اینکه انتظار می‌رفت این نامه پایان بخش ماجرای استیضاح باشد ولی شروع جنجال‌های دیگری بود.
صبح روز بعد وقتی نمایندگان راهی مجلس شدند، خبر رسید که رئیس جمهور، به همراه معاون اول و وزیر کار به مجلس آمده و آماده حضور در جلسه استیضاح است. در همین حال در صحن علنی خبر رسید که ۱۸ نفر از امضاءکنندگان با توجه به قول مرتضوی برای استعفا، امضای خویش را پس گرفته و بدین ترتیب استیضاح وزیر کار منتفی و از دستور کار خارج شده است. در حالی که در صحن جنجال‌های بسیاری درباره نامه حداد و از دور خارج کردن استیضاح در جریان بود، از راهروهای مجلس خبر رسید که رئیس جمهور تاکید کرده دولت تعهدی در زمینه استعفا نداده و آماده حضور در جلسه استیضاح است. همان موقع بود که علی مطهری اعلام کرد نمایندگان مجلس خام شده‌اند و مرتضوی سرشان را کلاه گذاشته و اگر می‌گذاشتند وزیر استیضاح شود و حرف‌های مربوط به مرتضوی بازگو شود، در محاکمه‌اش هم تصریح می‌شد.
حدادعادل که در این ماجرا با دست خود ضربه بزرگی را به وجهه سیاسی نوپای خود زده بود، با انتشار نامه‌ای سرگشاده باردیگر از قول شرف مرتضوی سخن گفت اما گویا رییس کمیسیون فرهنگی اینبار نیز در ایفای نقش بینابینی و مذاکرات طرفینی با شکست روبرو شده بود.
جبهه متحد اصولگرایان و «بازی خراب کنی» به نام غلامعلی حدادعادل!
انتخابات مجلس نهم محمل اختلافاتی پررنگ‌تر بین اصولگرایان بود. شاید از همین رو بود که بزرگان اصولگرا چون آیت‌الله مهدوی کنی و آیت الله یزدی وارد صحنه شدند و با تعریف سازوکاری جدید از وحدت به دنبال گستراندن چتر وحدت بین اصولگرایان بودند. گروه 7+8 تشکیل شد. غلامعلی حداد عادل در گروه 7 نفره کمیته وحدت قرار گرفت اما نه تنها در مسیر وحدت گام برنداشت که «بازی خراب کن» پروژه وحدت بزرگان شد.
حداد به مثل همیشه اینبار نیز یکی به نعل می‌زد و یکی به میخ. از یک سو از وحدت بین اصولگرایان سخن می‌گفت و از سوی دیگر دست دوستی به سوی جبهه پایداری‌ها که سرناسازگاری با بزرگان اصولگرا برداشته و از پروسه وحدت جدا شده بودند دراز می‌کرد. هرچند او بارها تاکید کرده بود که تنها دغدغه وی لیست واحد اصولگرایان است ولی در نشست اعلام موجودیت جبهه پایداری حضور پیدا کرد.
حداد عادل همپای پایداری‌ها به مخالفت با نمایندگان لاریجانی و قالیباف در کمیته وحدت پرداخت«از ابتدا با نماینده لاریجایی و قالیباف موافق نبودم اما با توجه به نظر جمعی آن را پذیرفتم و اصولا اینکه چرا باید افراد نماینده داشته باشند؟ برای حل این مشکل باید ترکیب 8+7 تغییر کند»، با حضور علی مطهری و حسن غفوری فرد در لیست 30 نفره تهران مخالفت کرد و با وجود آنکه مرام کمیته بر حضور نیافتن اعضای لیست جبهه متحد در سایر لیست‌ها بود، سرلیست پایداری‌ها در تهران شد.
رقابت برای بازپس گیری جایگاه از دست رفته!
خرداد 91 رسید و مجلسی دیگر روی کار آمد، مجلس نهم! رقابت بر سر کرسی ریاست مجلس اینبار نیز بین حدادعادل و لاریجانی بود اما برخلاف دوره قبل تکلیف رییس مجلس در جلسه درون گروهی فراکسیون اصولگرایان مشخص نشد چه آنکه اصولگرایان مجلس نهم دیگر آنقدر متحد نبودند که علم فراکسیون اکثریت مجلس نهم را برپا کنند. رییس اسبق مجلس هرچند در این رقابت پایداری‌ها و تحول‌خواهان را در کنار خود داشت اما باز هم شکست خورده این راند از مبارزه بود و تنها به ریاست فراکسیون اقلیت اصولگرایان رسید.
حداد اما هنوز از پای ننشسته است و برخلاف مجلس هشتم این روزها به شدت فعال است و همچنان تلاش دارد خود را کارکشته سیاست و پارلمانتاریستی بانفوذ نشان دهد. این روزها که بحث سوال از رییس جمهور و استیضاح چند وزیر با جدیت از سوی برخی نمایندگان دنبال می‌شود از یک سو دائما سخن از به مصلحت نبودن این رویه می‌زند و خواستار همراهی مجلس با دولت است و از سوی دیگر کمیته‌های رایزنی با رییس جمهور و نمایندگان را برای منتفی کردن سوال و استیضاح‌ها به راه انداخته است. رویه‌ای که بیش از همه به مذاق طرفداران و حامیان دولت در مجلس خوش آمده و دوروبر استاد فسلفه را گرفته‌اند.گویی آنها نیز به خوبی دریافته‌اند حدادعادل از نماینده ملت بودن به نماینده دولت شدن در مجلس رسیده است تا آنجا که ابایی ندارد از اینکه از مصلحت مردم به نفع مصلحت دولت چشم پوشی کند و هر اقدام مجلس را تنها برای همراهی با دولت به مصلحت نداند.
حدادعادل البته از در خیرخواهی برای برادران لاریجانی که ریاست دو قوه از سه قوه را برعهده دارند نیز درآمده و بعد از رایزنی‌ها با محمود احمدی نژاد قرار است وارد مذاکرات طرفینی با لاریجانی‌ها نیز شود تا به قول خود آرامشی که نیاز امروز کشور است را بازگرداند. امری که با سابقه روشن احمدی نژاد در این 7 سال و تجربیات ناموفق حدادعادل از مذاکرات بینابینی بعید است به سرانجام مطلوبی برسد.
دیدگاه تان را بنویسید