زیباکلام: 19میلیون رای روحانی یک نه بزرگ به اصولگرایان بود نه آری به اصلاحطلبان/ قنبری: مردم از احمدینژاد میپرسند چرا امروز این همه بیکاری و تورم وجود دارد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، صادق زیباکلام در یادداشتی نوشت؛ تهدید کردن آقای روحانی از سوی اصولگرایان تندرو به واسطه ندیدن یک حقیقت و واقعیت تلخ است. رای 24خرداد بیش از آنچه آری به اصلاحطلبان، هاشمی وخاتمی باشد 19میلیون رای روحانی نه بزرگ به اصولگرایان و عملکرد هشت سال گذشته آنها بود، نه بزرگ به تهمتهایی بود که اصولگرایان نثار اصلاحطلبان کردند. در این چهار 4سال حتی یکبار رادیو و تلویزیون جمهوری اسلامی ایران حاضر نشد به اندازه 13میلیون رایی که اصلاحطلبان آوردند وقت بگذارد و بگوید با این همه اتهاماتی که به شما میزنیم پنج دقیقه فرصت دارید ادله خودتان را برای مردم بگویید. در این چهار سال فقط از احمدینژاد حمایت شده است و آقای شریعتمداری در روزنامه کیهان همین حرفها را تکرار میکرده لذا این تکرار موجب شده فقط خودشان باورکنند که اصلاحطلبان عامل مشکلات هستند اما مردم هیچگاه این مسائل را باور نکردند. مردم اگر قبول داشتند اصلاحطلبان، هاشمی و خاتمی باعث مشکلات هستند 19میلیون نمیآمدند به روحانی رای بدهند. بنده معتقدم بسیاری از کسانی که به ولایتی، محسن رضایی و قالیباف رای دادند خیلی باور نداشتند که اصلاحطلبان فتنهگر هستند زیرا اگر اینگونه بود به سعید جلیلی رای میدادند. مشک آن است که خود ببوید داریوش قنبری نماینده اصلاح طلب مجلس هشتم نیز در یاداشتی در اعتماد نوشت؛ این روزها آقای احمدینژاد که به پایان عمر کاری دولتش رسیده است و گزارشهایی از عملکرد دولتش در 8 سال گذشته ارائه میدهد که نفس ارائه دادن گزارش ایرادی نداشته، بلکه مطلوب است، اما اینکه ادعاهای غیر واقعی در گزارشها بشود، قابل قبول نبوده و بر صاحبان نظر و قلم واجب است که حقایق را روشن ساخته و پاسخ برخی ادعاها را بدهند. البته با توجه به اینکه روحیه پذیرش اشتباه و عذرخواهی در میان ما ایرانیها خیلی کم وجود دارد و شاید در میان سیاسیون این روحیه کمتر است، طبیعی است که آقای احمدینژاد به اشتباهات و نقاط ضعف خود نپردازد و سعی کند حتی برعکس نقاط ضعف خود را به عنوان موفقیت نیز جلوه دهد. اما تاریخ و مردم ایران درباره عملکرد آقای احمدینژاد و دولتش قضاوت خواهند کرد. مردم ایران بهترین داور هستند که این جمله آقای احمدینژاد را که گفتهاند «من در 25 سال قبل از این دولت سراغ ندارم که اینقدر کارهای زیربنایی انجام شده باشد» با واقعیات موجود تطبیق میدهند و البته از آقای احمدینژاد خواهند پرسید پس چرا امروزه این همه بیکاری، فقر و تورم در کشور وجود دارد، طوری که طبق فرمایش آقای روحانی رییسجمهور منتخب در چند سال گذشته در کشور بزرگی با 75 میلیون نفر جمعیت سالانه فقط 14 هزار شغل ایجاد شده است. راستی اگر آقای احمدینژاد درست گفتهاند که دولتهای گذشتهبه اندازه ایشان کار نکردهاند چرا وضعیت کشور الان این است که ارزش پول ملی ما کمتر از یک سوم زمانی است که آقای احمدینژاد دولت را از آقای خاتمی تحویل گرفته است؟ واقعا آقای احمدینژاد نمیداند که ایران در میان کشورهای منطقه بیشترین تورم را در چند سال گذشته داشته است؟حقیقت این است که آقای احمدینژاد این روزها حرفی برای گفتن نباید داشته باشد. اینکه ایشان میآیند ارائه چند لایحه به مجلس را به عنوان کارهای زیربنایی دولتش تعریف میکند، نشاندهنده همین واقعیت است. تازه در رابطه با همین لوایح نیز باید پرسید که برسر همین لوایح پس از تصویب در مجلس چه آمده است و چقدر این لوایح پس از آنکه تبدیل به قانون شدند، اجرا شدهاند؟ آیا آقای احمدینژاد فراموش کردهاند که یکی از دلایل تیرگی روابط مجلس و دولت بر سر عدم اجرای صحیح قوانین بوده است؟ در شرایطی که مجلس اصولگرا و دولت نیز اصولگرا بود و بیشترین زمینه برای همکاری مجلس و دولت وجود داشت، بیتوجهی یا کمتوجهی دولت به اجرای بسیاری از قوانین همواره این دو قوه را در 8 سال گذشته به نحوی رودرروی هم قرار داده است. جالب اینجاست در شرایطی که مجلس همواره به دلیل عدم اجرای درست قانون هدفمندی یارانهها از دولت احمدینژاد انتقاد کرده است، الان خود ایشان ادعا میکند که «اجازه ندادند همه گامهای هدفمندی یارانهها اجرا شود» و این چیزی جز فرافکنی مشکلات و ناتوانیها نیست. به هر حال هر چند آقای احمدینژاد بیاید و گزارش بدهد که دولت ایشان قانونگریز یا بیبرنامه نبوده است، واقعیات تلخی وجود دارد که ایشان نمیتواند منکر آنها شود. زمانی که دیوان محاسبات گزارش میدهد که دولت احمدینژاد در اجرای قانون بودجه یکی از سالهای گذشته بیش هفتاد درصد انحراف داشته است، آیا باز هم میتوان ادعا کرد که دولت قانونمند و با برنامه بوده است؟ همه میدانند که قانون بودجه یک برنامه یکساله برای اداره کشور است که لایحه آن نیز توسط دولت به مجلس آورده میشود و سپس نتیجه آن میشود که دولت به برنامهیی که خودش تدوین کرده هم توجهی نمیکند. در خاتمه توجه به این نکته اهمیت دارد که دست اندرکاران دولت جدید در ابتدای کار به نقد و ارزیابی این گزارشها بپردازند و گزارش واقعی از اوضاع و شرایط فعلی کشور در آستانه تحویل دولت ارائه کنند تا مردم بدانند دولت جدید در چه شرایطی شروع بهکار میکند و رقبا نیز نتوانند بیجهت دولت آینده را بدهکار کنند و ندانم کاریها و ضعفهای گذشته را به گردنش اندازند.
دیدگاه تان را بنویسید