نایب رییس جبهه پیروان: مجلس نباید با انگ کارگزارانی یا دوم خردادی وزرای پیشنهادی را کنار بگذارد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، کابینه روحانی، اصولگرا بودن یا نبودن روحانی، رابطه مجلس اصولگرای نهم با دولت اعتدالی یازدهم و تلاش برخی تندروها برای تاثیرگذاری بر تصمیمات روحانی در چینش کابینه همه و همه مسانلی بود که در گفتگو با محسن کوهکن عضو هیات رییسه مجلس هشتم و نایب رییس جبهه پیروان مورد بررسی قرار گرفت. کوهکن بر این اعتقاد است که افرادی که تاکنون به عنوان وزرای احتمالی از آنها نام برده شده افرادی با مشی اعتدالی هستند که احتمال رای اعتماد گرفتن از مجلس را دارند. وی می گوید تندورهای مجلس قدرت تاثیرگذاری بر رای به کابینه ندارند. مشروح گفتگوی " نامه" با وی را در ادامه بخوانید؛
***********
با توجه به اینکه حامیان آقای روحانی در انتخابات را بیشتر طیفهایی از اصلاح طبان، کارگزاران و به نسبت کمتری برخی از اصولگرایان تشکل می دادند، ترکیب نهایی کابینه ایشان و نسبت حضور این طیفها در کابینه را چطور ارزیابی می کنید؟ در مورد معرفی کابینه معمولا تا زمانیکه لیست نهایی از سوی رییس جمهور ارائه نشود خیلی نمیتوان به صورت جدی اظهارنظر کر، معمولا اسامی مطرح میشود ولی در مرحله آخر تغییراتی در آن رخ میدهد. اما براساس همین گمانهها و رایزنیهایی که شده است و افرادی که حضورشان را تایید کردند اینگونه برداشت میشود که در بین این افراد از افرادی آن سوابق سیاسی و آن مبنا و مولفه ای که آقای روحانی عنوان کردند یعنی «اعتدال گرا» بودن و دوری از «افراطی گری» و «تندروی» خوشبختانه مشاهده شده است. افرادی که چارچوبهای نظام را تا به امروز حفظ و رعایت کردند، حرکاتش زیر سقف نظام بوده است، در جریان فتنه حضور نداشتند و فعالیت ساختارشکنانهای نداشتند اینها چیزهایی است که در مورد همین افرادی که در رسانه هااز آنها به عنوان وزیر احتمالی دولت یازدهم نام برده می شود می توان دید. برای مثال برای وزرات کشور آقای رحمانی
فضلی را معرفی کردند، من ایشان را از مجلس چهارم میشناسم، نه مشارکتی و اصلاح طلب است نه کارگزارانی. نیروی متدینی است که هرکجا بوده آرام و بی سروصدا دنبال کار کردن بوده است. یا آقای نعمت زاده چهره متدینی است که هرکجا بوده کار، دلسوزی و فعالیت را از ایشان دیدیم، حتی آقای زنگنه که در دولت آقای هاشمی وزیر نفت بود را وزیر خوبی میدانم،ایشان انسان توانمندی است در خاطرم هست زمانی که بحثهای مربوط به بودجه در دوران وزارت ایشان مطرح بود و ایشان در کمیسیون تلفیق حضور می یافتند حتی بسیاری از دوستان نزدیک ما احساس می کردند که اظهارات، دلسوزیها و حتی حرص خوردنشان برای نظام و به لحاظ کارشناسی است. یعنی معتقدید در تحلیلها و گمانهها از کابینه آینده نباید درگیر برچسبهای اصلاحطلب و کارگزارانی و ... شدف تخصص و اعتدال گرا بودن مهم هستند؟ برخی چهرههایی داریم که در آن زمانیکه حزب کارگزاران تاسیس شده آنها هم ارتباطات، دوستیها و رفت و آمدهایی با این حزب داشتند ولی خودشان افراد متدین و علاقمند به نظام بودند، در جریان فتنه هم نبودند و همراهی هم نکردند، حتی در برخی جاها مخالفت هم میکردند. در جاهایی که فعالیت داشتند با
سلامت کار را پیش بردند. نباید این افراد را به صرف یک رفاقت یا سلام علیک با احزاب و گروه هایی که در راس آنها سوابق مثبت و مورد قبول عامه نیست متهم کنیم. صحیحترین شکل این است که ما در مورد کابینه باید از دو منظر نگاه کنیم؛ اول دید از بالا و از دور داشته باشیم که در این نگاه وقتی به مجموعه نگاه میکنیم مجموعهای از چهرههای جدید و چهرههای قدیمی و باتجربه را میبینیم. یعنی کلان اول تحلیل نباید منفی باشد. یک نگاه دیگر هم نگاه فردی است که این وظیفه مجلس است و نمایندگان باید توانمندی، کارآمدی و تخصص را مصداقا برای وزارتخانه مربوطه مدنظر دارند، و براساس آن به کابینه و وزرا رای میدهند. که این نگاه متفاوت از نگاه کلان یا صفر و صدی به مجموعه باید در مورد افراد لحاظ شود. شما ممکن است نماینده مجلس باشید، به رییس جمهور هم ارادت داشته باشید، از 18 یا 19 وزیر به 15 نفر رای دهید، برایشان تبلیغ کنید و ... اما ممکن است برای رای دادن به یک نفر حجت شرعی نداشته باشید اگر به این صورت کارشناسی بررسی شود هیچگونه تحلیل و برداشت غلطی هم نمیشود و کار به راحتی پیش می رود و هرکس که از بیرون ناظر باشد موافقتها و مخالفتها را
کارشناسی شده می بیند. معتقدم نباید با انگ کارگزارانی یا دوم خردادی بودن افرادی را بررسی نشده و حسابرسی نشده بدون بررسی سوابق و عملکرد آنها کنار بگذاریم برای این رویه حجت شرعی نداریم.
مجلس اصولگرای معتدل با دولت اعتدالی مشکلی نخواهد داشت
مجلس فعلی مجلس اصولگراست و دولتی که برآیند فعلی از آن این است که نیروهای اصلا طلبی را در درون خود خواهد داشت. این مجلس اصولگرا میتواند مانعی برای رای دادن به چنین کابینهای باشد؟ من اعتقاد دارم که مجلس اصولگرای امروز یک مجلس معتدل اصولگرا است. و لذا به همکاری و همراهی و کمک مجلس به دولت و تعامل دولت با با مجلس امیدوار هستم. اگر مجلس یک مجلس اصولگرای تندرو و رادیکالی بود امکان داشت که به مشکل برخورد کند به همان میزان اگر مجلس یک مجلس اصلاح طلب رادیکال بود باز هم با آقای روحانی به مشکل برخورد میکردند و در این شکی نیست. اما چون مجلس مجلس اصولگرای معتدل است که برآیند کلی اش هم اعتدال و قانونگرایی است اصلا بدبین نیستم و فکر می کنم مجلس با مسئولیت آقای لاریجانی و هیات رییسه و روسای کمیسیون ها مشکلی با دولت نداشته باشد و ضمن حفظ استقلال خودشان همکاری بین دو قوه را شاهد باشیم. اما در همین مجلس معتدل یک گروه تندرو را هم داریم داریم که سازهای مخالفشان با دولت روحانی کوک شده است، قدرت تاثیرگذاری این طیف تندروها در رای دادن به کابینه یازدهم را تا چه اندازه می دانید؟ در هر مجلسی سلیقههای مختلفی
وجود دارد معتقدم که به هر میزان که اکثریت معتدل با نگاه کارشناسی و بی طرفانه مسائل را بررسی کنند کمتر بهانه به دست اقلیت تندرو و رادیکال میدهند. این یک واقعیت است.
نمایندگانی که با شعار و انگ و بدون مردک حرف بزنند کمتر مورد توجه مجلس هستند
ولی همین افراد که بیشتر هم در پوشش حامیان دولت شناخته میشوند خط و نشان کشیدن برای دولت آینده را آغاز کردند اینکه مثلا میگویند به کاندیدای وزارت کارگزارانی و اصلاح طلب رای نمیدهیم و البته تجربه نشان داده که در برخی موارد قدرت تاثیرگذاری بر رای مجلس را هم دارند. نمایندگان وقتی مصاحبه میکنند قبل از آنکه مجلس به یک جمع بندی نهایی برسد و آرا به صندوق ریخته شود. باید نظر شخصی خودشان را اعلام کنند، بگویند من رای می دهم یا نمی دهم، موضع مجلس آن چیزی است که از درون گلدان ها بیرون می آید و لذا امکان دارد که چند نفر اظهارنظرهایی بکنند، تلاش هایی هم بکنند، حق قانونی شان هم هست و نماینده در چارچوب آیین نامه مجلس حق اظهارنظر را دارد اما مهم این است که در مجلس همه حرفها زده میشود ولی کسی که حرفش مستند باشد، استدلال داشته باشد حرفش را پیش میبرد اما کسی که حرفش را با شعار، انگ و بدون مدرک واستدلال می زند کمتر مورد توجه مجلس قرار می گیرد.
مجلس جای خط و نشان کشیدن است
لذا به ذهن میآید که باید کاملا به اکثریت مجلس نهم که مشی اعتدال را دارد امیدوار بود، اما اینکه ده یا بیست نفر بیشتر یا کمتر نظر دیگری دارند، خط و نشانی هم میکشند اشکالی ندارد، اصلا مجلس محل خط و نشان کشیدن است اما این خط و نشان کشیدن ها باید با مراعات آیین نامه مجلس باشد مراعات اخلاق و حسن ظن باشد خصوصا اگر انتظارشان این است که اکثریت به این خط و نشان کشیدنها توجه کند. از طرفی برای اینکه چنین اتفاقی نیفتد اکثریت معتدل نباید اگر اشکالی را دید چشم پوشی کند وخودش اقدام کند. این رویه فضا را تلطیف می کند و اجازه نمی دهد که فضا به سمت رادیکالی شدن پیش برود. سوابق مجلس نشان می دهد که اگر این اقلیت 5 یا 10 نفر مطلبی را به دست آوردند و خمیرمایه ای در دست داشته باشند که استدلالی پشت آن باشد مجلس به اقلیت بودن آنها توجه نمی کند به آن مدرک و سند توجه می کند.
روحانی جز اصولگرایان سنتی است که اعتقادی به غوغاسالاری و دعوا ندارند
در همین اسامی که از کابینه آقای روحانی تاکنون مطرح شده است، طیفی از اصولگرایان سنتی را شاهد هستیم، و تمایل اقای روحانی به نوصوالگرایان یا طیف های جدیدتر اصولگرایان کمتر دیده شده است. چه تفاوتی بین این دو دسته وجود دارد که رییس جمهور اعتدال گرا خود را به سنتی ها نزدیک تر دیده است؟ من بحث اصولگرایان سنتی و جدید و مدرن را کاری ندارم ولی اگر شما به مشی دوستانی که سابقهای در همان دهه اول انقلاب دارند، افرادی که در مرزبندیهای سیاسی اوایل انقلاب وجود داشته حضور داشتند نگاه کنید متوجه می شوید که این افراد به صورت نسبی به یک ثباتی در نظراتشان رسیدهاند و معمولا کمتر دچار حرکت های پاندولی و بالا و پایین شدید می شوند. در مجلس چهارم که ما در خدمت آقای روحانی بودیم و ایشان نایب رییس مجلس بودند جز همین مجموعه سنتیهای اصولگرا تعریف می شدند و این اشتراک نظر در توجه به مبانی و اینکه کارها را با تدبیر حل کرد نه غوغاسالاری، پاینبدی بر اصول باید محکم باشد اما محکم ایستادن به معنای دعوا نباشد.در ایشان با دیگر اصولگرایان وجود داشت. بنابراین اینکه ایشان به این دسته از اصولگرایان توجه و گرایش دارند چیزی نیست که
پنهان کنند، همین مشی اعتدالی که ایشان بر آن تاکید می کنند را اگر در بین اصولگرایان هم نگاه کنید اساسا همان مجموعه اصولگرایان من جمله جبهه پیروان همین رویه را دارند، یعنی مشی اعتدالی که مسائل را صفر و صدی نگاه نمی کنند.
نباید دایره اصولگرایی را تنگ و محدود کنیم
همین روزها بحث هایی مطرح است که آقای روحانی اصولگرایی بودند که این روزها به اصلاح طلبان نزدیک تر شده اند؟ شما ایشان را اصولگرا می دانید یا اصلاح طلب؟ اولین روزی که آقای روحانی اعلام کردند میخواهند کاندیدا شوند دوستانی از سایت های مختلف و بعضا با سوالاتی تند تماس میگرفتند، من همان زمان با صراحت و روشنی گفتم آقای روحانی جز جرگه و مجموعه اصولگرایان هستند منتهی نباید ما دایره اصولگرایی را آنقدر تنگ کنیم که مختص به سلیقه های خود کنیم. من بر همین اساس آقای روحانی را اصولگرایی می دانم که سلایق خاص خودشان را دارند و ابایی هم از طرح کردن آن ندارند. شما ببینید آقای روحانی زمانیکه نماینده بوده در چه مجموعه ای تعریف می شده است، صحبت ها و حرف های ایشان موجود است. همین صحبت های اخیرشان با پیشکسوتان جهاد و شهادت نوعش را توجه کنید و ببینید توجه و تاکیدشان به چه مبانی و اصولی است. لذا من بدون توجه نظرات دیگران ایشان را اصولگرا می دانم نه اصلاح طلب. اشاره داشتید که نباید اصولگرایی را در دایرهای تنگ تعریف کرد. در یکی دوماه اخیر آقای باهنر، شما و برخی دوستان تان از ضرورت تشکیل «حزب فراگیر» سخن گفتید. این
حزب فراگیر چقدر میتواند بعد عملیاتی پیدا کند خصوصا اینکه الان گروه های اصولگرا چون جبهه پایداری و ایثارگران معتفدند که حزب فراگیر ضرورتی ندارد و به مرحله تشکیل هم نخواهد رسید پاسخش کاملا روشن است. سوال این است که آیا ما در نظام جمهوری اسلامی نیاز به فعالیت های تشکیلاتی منسجم شناسنامه دار تعریف شده هستیم یا نیستیم؟ اگر کسی بگوید نیاز نداریم خب بعد به سراغ این سوال برویم که نظامی که این همه در دنیا دشمن دارد، آمریکا، غرب، حساسیت کشورهای منطقه آیا باید انتخابات های مختلف را به حال خود رها کند؟ فکرنمی کنم حتی آنهایی که با حزب فراگیر مخالفت کردند با این موضوع موافقت باشند، چون همان افراد که یک دسته و تشکیلاتی دارند و یک جایی جمع می شوند یعنی به کار تشکیلاتی معتقد هستند.
کار تشکیلاتی و حزبی نباید شکل محفلی و باندی پیدا کند
از سوی دیگر اگر ما کار تشکیلاتی را قبول داریم نباید حکم کار محفلی و باندی پیدا کند، این رویه جواب نمیدهدف، فعالیت حزبی باید شفاف باشد و افرادی که می خواهند کار تشکیلاتی کنند اولین قدم این است که به نظر جمع توجه دارند. در اعمال سلایقش نباید دگمی برخوردکند. دوستانی که چنین حرفهایی می زنند متاسفانه در زمان تصمیم گیری ها حزبی و گروهی تصمیم می گیرند اما وقتی گفته می شود که همه مجموعه زیر یک سقف جمع شوند، شفاف تصمیم بگیرند، کانون داشته باشند، فعالیت کانونی و شفاف کنند، چارچوب های فکری شان را معلوم کنن ، در راس آن مشخص شود چه کسانی هستند متاسفانه ساز مخالف می زنند. اولین نتیجه از عدم وجود تشکلات فراگیر در انتخابات گرفته شد، خوشبختانه ما از نتیجه انتخابات راضی هستیم، اما شما نگاه کنید تکثر در بین کاندیداهای اصولگرا، کاندیداهای مدعی اصولگرا که خودشان می گفتند ما اصولگراتر هستیم خودشان تصمیم گرفتند خودشان به صحنه آمدند، بعضا تا آخر خط ماندند، بعضا هم انصراف دادند. اما شما به رویکرد جبهه پیروان خط امام و رهبری توجه کنید این جبهه برای اولین بار استراتژی انتخابات ریاست جمهوری نوشت، و امر انتخابات را به شکل
تشکیلاتی و حزبی پیش برد. درست است که داوطلب او رای نیاورد اما اقل آن این بود که به کف اهداف خود رسید، کف اهدافش این بود که حداقل او به تکثر دامن نزد، و لذا از 3+2 هیچ کس در صحنه نماند. و بعد هم آمد به عنوان تشکیلات سیاسی از چهره های حاضر در صحنه از یک نفر حمایت کرد کسی که کاندیدای جبهه هم نبود. لذا دوستان باید بدانند که اگر تشکیلاتی باشد تحت هر عنوان چه ایثارگران، رهپویان، جامعه اسلامی یا هر نام دیگری اینکه یکی دو نفر بنشیند و تصمیم بگیرند جواب نمی دهد. باید آنقدر ظرفیت داشته باشیم که با سلیقه های مختلف کنار هم بنشینیم. یعنی وقتی در اصول با هم مشترک هستیم بتوانیم دور هم جمع بشویم و اگر جمع نظری داد که با نظر من مخالف بود وقتی در درون حزب هستم از نظر جمع تبعیت کنم، اگر در حزب نباشم تصمیم جداگانه می گیرم.
وجود «خود تصمیمگیرهای دواطب» نتیجه عدم وجود حزب است
خود تصمیم گیرهای داوطلب ریاست جمهوری نتیجه عدم وجود حزب است، اگر حزب قدرتمند باشد فرد قبل ازاینکه خودش تصمیمی بگیرد، از نظر حزب جویا می شود و حزب هم از افراد مورد توافق جمع حمایت می کند. یعنی تصمیمات سیاسی را یه جای آنکه یک عده خود تصمیم گیر بگیرند و عده ای را دنبال خودشان بکشانند به سمت و سوی تصمیمات درست می برند که در مقایسه با تصمیمات محفلی واقع بینانه تر، بهتر، کارشناسی تر و دایره فراگیری آن بیشتراست. برای تشکیل چنین حزبی رایزنی هم داشتید خصوصا با آقای ناطق نوری؟ شخصا نه اما بحثهایی هست. البته بحث جدید نیست که بگوییم در این یکی دوماهه آقای باهنر مطرح کردند. بعد از انقلاب و یک دهه بعد از حزب جمهوری اسلامی این بحث مطرح شده ولی هرچه جلوتر آمدیم و اتفاقاتی که در انتخابات مختلف رخ داده این دوستانی که اهل کار تشکیلاتی هستند را بیشتر به فکر انداخته که باید با دوستان همفکرشان ولو افرادی که اختلاف سلیقه هم دارند به سمت و سوی یک کار شناسنامه دار معقول بروند این فکر امروز بازپروری شده و دوباره مطرح شد. آقای عسگراولادی قرائت جدید از حزب فراگیر را مطرح کردندو معتقدند حزب فراگیر نباید در درون یک
جریان سیاس یمنحصر شود ؟ مقصود شما از حزب فراگیر همین قرائت است یا .... بله همین درست است وقتی می گوییم این حزب باید ظرفیت داشته باشد که سلایق یکدیگر را تحمل کنند یعنی یک سلیقه نرود یک حزب فراگیر بزند. به آینده دولت روحانی امیدوارید در حال حاضر با آنچه اتفاق افتاده و اتفاقای که رخ داده الان امیدوار هستم و با شناخت فردی که از ایشان دارم احساسم این است که می توانند گام هایی بردارند.دعا هم می کنیم و وظیفه عرفی، ملی و شرعی هم می دانیم که کمک کنیم. در مجلس پنجم هم و در زمان آقای خاتمی در نهایت کار دولت نهایت تلاش را کردیم در دوره آقای احمدی نژآد هم تلاش کردیم کمک کنیم.
دیدگاه تان را بنویسید