دیگر نمی‌شود تیتر زد؛ « آب رو بریز اونجا که میسوزه»
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
مصطفی داننده: تمام شد، همچون یک مسابقه جذاب فوتبال که می‌شد در آن صحنه‌های بی‌شمار موقعیت گل دید، باز شدن چندباره دروازه‌ها را دید، دعوا و کتک کاری دید، اخراج دید، کارت زرد دید و حتی تماشگر نما دید!
تمام شد، با یک حلالیت، با یک گفت‌وگوی تلویزیونی، با گفتن چند آمار، با خنده‌های همیشگی و...
تمام شد، دوران ریاست جمهور پرحاشیه‌ترین رئیس جمهور ایران را می‌گویم. محمود احمدی‌نژاد رئیس دولت نهم و دهم از همان روزهای ابتدایی نقش رئیس جمهوری متفاوت را نسبت به روسای جمهور گذشته بازی کرد. او نه مثل هاشمی ادبیات ویژه داشت ونه مثل خاتمی فلسفی سخن می‌گفت، احمدی‌نژاد مثل احمدی‌نژاد سخن می‌گفت نه مثل یک رئیس جمهور و این باعث شد که تمام سخنان او از هرجا و هرمکان تبدیل به تیتریک رسانه‌های ایران و جهان شود.
احمدی‌نژاد با اینکه اهل رسانه نبود و هیچ سابقه مطبوعاتی در کارنامه خود نداشت اما بهتر از هرکسی نقش رسانه را در پیش برد اهداف خود را شناخته بود و می‌دانست اگر می‌خواهد حرف‌هایش شنیده شود باید به گونه‌ای سخن بگوید که خبرنگاران و اهالی رسانه سریعا اخبار سخنان او را تبدیل به تیتر اصلی رسانه خود کنند. در این میان رسانه ایرانی و خارجی چندان متفاوت نبود، احمدی نژاد ادبیات خاص خودش را داشت، ادبیاتی که شبیه هیچ رئیس جمهوری نبود.
دوران هشت ساله رئیس جمهور کاپشن پوش پر است از تکه کلام‌هایی که حتی برخی در زندگی شخص خود نیز با آن سروکار ندارند چه برسد به آنکه آن را از شخص دوم مملکت و رئیس قوه مجریه بشنوند. برخی ادبیات احمدی نژاد را ادبیات عوامانه می‌نامند، اما من آن را ادبیات هوشمندی و زیرکی می‌نامم.
او نه جذابیت و قدرت کلام خاتمی را داشت و نه کاریزمای هاشمی را، پس باید متفاوت می‌نمود و چه چیز بهتر از ادبیات و سخنرانی‌های بی‌پرده که عده‌ای در قالب مخالفان وی بگویند ادبیات او در شان یک رئیس جمهور نیست و موافقان شهردار سابق تهران بگویند ادبیات او، ادبیات مردم است، ادبیات همین مردم کوچه و بازار.
از روز اول سعی کرد متفاوت باشد، با کت و شلوار سفید راهی سازمان ملل شد برخلاف رسم همیشه که روسای جمهور با کت و شلوار تیره راهی تریبون سازمان ملل می‌شوند. سخن از حذف اسرائیل گفت، به اندازه تمام مهمانان سازمان ملل با رسانه‌های جهان مصاحبه کرد، گفت و شنید، سوال شد و سوال کرد و وقتی به تهران بازگشت، تیتر اصلی نیمی بیشتر از رسانه‌های جهان بود.
لباس ورزشی پوشید و به میان ورزشکاران رفت و به سمت دروازه ابراهیم میرزاپور شوت روانه کرد یا با لباس تکواندو عکس گرفت و بازهم نشان داد که من متفاوت ترین رئیس جمهور ایران هستم.
احمدی‌نژاد به پایان خط دوران ریاست جمهوریش رسید و شاید دیگر تاریخ ایران مردی شبیه او را تجربه نکند و هستند در این میان کسانی که دلشان برای او تنگ شود، مثل ما خبرنگاران و روزنامه نگاران!
ما دلمان برای احمدی‌نژاد تنگ می‌شود، دلمان برای تیترهایی که برای او می‌زدیم تنگ می‌شود، دلمان برای وقتی که گفت : آب را بریز اونجا که میسوزه تنگ می‌شود، ما دلمان برای آن هنگام که خطاب به غربی‌ها گفت: ممه رو لولو برد تنگ می‌شود، برای سوال‌هایی که او با سوال پاسخ می‌داد تنگ می‌شودو....
پایان عصر احمدی‌نژاد رسید و شاید پایان عصر تیترهای جذاب!
دیدگاه تان را بنویسید