آقای احمدینژاد! من به خاطر شما ریشهایم را زدم!
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
محمد جباری: میخواهم برای اولین بار اعتراف بکنم که به خاطر شما آقای رئیسجمهور سابق، ریش پروفسوری گذاشتم. اصلا بگذارید از کمی قبلتر بگویم؛ از ماجرای عکسی که انتخاب من است از این 8 سال شما؛ عکس نماز خواندنتان در مراسم افتتاح تونل رسالت در همان اولین ماههای ریاستجمهوری. حتما یادتان هست؛ وسط آن هیر و ویر خبرنگارها و عکاسها و مسوولان مختلف شهری، شما و آقای الهام روی فرشی داخل تونل، نماز مغرب را اول وقت خواندید. آن روزها هنوز کسی به طور کامل به تواناییها و قابلیتهای ویژهتان پی نبرده بود و این کارتان خیلی تازگی داشت؛ آنقدر که خیلی از روزنامهها بیخیال افتتاح تونل رسالت، عکس نماز خواندن شما را عکس یک آن روزشان کردند؛ خیلیها هم شروع کردند به مسخره کردن و تکهاندازی. ولی میدانید من آن روز به شما علاقهمند شدم. آخر واقعا فکر میکردم درد کشور ما این است که خیلی از مسوولانش پایبند واقعی به اعتقاداتشان (مثل همین نماز اول وقت) نیستند و وقتی شما این کار را کردید، تحسینتان کردم. گفتم همین راهش است. بامزه اینکه چند هفته پیشش یادداشتی نوشته بودم و از پنهانکاری مومنان شهر گله کرده بودم و گفته بودم اگر
لازم باشد خودم پایه هستم وسط جردن نماز بخوانم تا دین و ایمانمان بیشتر از این داخل پستوها نرود... حالا شما روبهرویم بودید با عملی که من آرزویش را داشتم انجام بدهم. با اینکه به شما رای نداده بودم اما ته دلم خیلی خوشحال بودم که کسی رئیسجمهور شده که میخواهد با این جسارتها و ساختارشکنیها، تغییری در فضای کشور بدهد؛ همهاش به یاد ماجرای نماز اول وقت شهید بهشتی در آن کنفرانس خبری اوایل انقلاب میافتادم و جمله معروف به نماز نگویید کار دارم و موارد دیگری که همه از اهمیت نماز اول وقت میگفتند و خوشحال بودم که مسوول اجرایی در این رده، تا این حد پایبند به این اصول است و ابایی ندارد که جلوی دوربینها هم این ماجرا را فریاد بزند. ولی من بیخبر بودم که این نماز اول وقت تازه اول ماجراهای هشتساله شما با مذهب و آیین من جوان خامی است که علاقهمند این کارهای شما شده بودم؛ شمایی که مثل پیامبر عزیزمان روسایجمهور کشورهای دیگر را به اسلام و حق و حقیقت دعوت میکردید و هر جا میرفتید از امام زمان سخن میگفتید و مهدویت به بخش اصلی گفتمانتان تبدیل شده بود و میخواستید با توکل یکتنه به جنگ دنیا بروید. از همین زمانها بود که من
آرام آرام ترسیدم؛ شکی نداشتم که با توکل بر خدا میشود از نابرابریها پیروز درآمد، اما نمیفهمیدم که چرا شما به عنوان یک مقام اجرایی همه این اعتقادات و باورها را پشت تریبونها فریاد میزنید. شکی نداشتم که این مملکت زیر سایه امام زمانمان نفس میکشد اما تاکیدهای چند صدباره شما را نمیفهمیدم؛ نمیفهمیدم و میترسیدم. نمیفهمیدم و میلرزیدم و یاد امام جماعت مسجد کوچک محله کودکیام میافتادم که چند سال پیش ماجرایش را مفصل در همین همشهری جوان نوشتم و امام جماعت مسجد محله نوجوانی و جوانیام. امام جماعت محله کودکیام، هر جمعه برای امام زمان(عج) زیارت آل یاسین برگزار میکرد ولی کمکم این کار را گسترش داد و برای تعجیل در ظهور به همراه اهالی محل چلهنشینی برگزار میکرد و حتی به پدرومادرها میگفت که بچههایشان را مدرسه نفرستند و همه داخل مسجد اعتکاف کنند و کار به مقدس خواندن همین مسجد کوچکمان رسید و بعد خطرناکتر هم شد؛ تعیین زمان ظهور که اگر این چله را برگزار کنیم، امام زمان فلان جمعه میآید و نتیجه هم که معلوم بود؛ سرخوردگی همه این چلهنشینها و بعد هم دخالت لازم مسوولان مربوط و جمع شدن همه آن مراسم؛ حتی همان
مراسم کوچک خالصانه زیارت آل یاسین جمعهها. اما امام جماعت محله نوجوانی و جوانیام؛ او هم برای امام زمان(عج) زیارت آل یاسین میخواند اما بیشتر از آن، امام جماعتی بود خوشاخلاق و پرانرژی و رفیق و همیار هممحلهایها و با همین انرژی مثبت مسجد محل را پررونق کرده بود. او همچنان هم برای امام زمان(عج) زیارت آل یاسین میخواند و همچنان هممحلهایها دوستش دارند. آقای احمدینژاد! سوءتفاهم نشود؛ منظورم این نیست که شما همه کارهای مملکت را تعطیل کردید و فقط از خدا و امام زمان گفتید. نه، حجم کارهای انجامشده مشخص است و خدا را شکر خودتان هم این چند روز همینطور دارید آمار میدهید و از اولینهای دو دولتتان میگویید. اما ای کاش آنقدر خدا و امام زمان را کارهایتان گره نزده بودید.ای کاش آنطور نمازخواندنها را در حد همان شوک برای همان روزها باقی میگذاشتید و به سراغ همان وظایف اصلی ریاستجمهوریتان میرفتید، با همین باور که اگر وضعیت زندگی مردم بهتر شود، خود به خود آیین و مذهبی که به آن باور داریم هم گسترش پیدا میکند. آن وقت اگر کوتاهی و نقصی هم بود، به پای دین و آیینمان گذاشته نمیشد. آقای احمدینژاد! بگذارید
صریحتر بگویم. خودتان هم میدانید که منتقد کم ندارید؛ چه به خاطر بعضی کارهایتان و چه به خاطر بعضی رفتارهایتان. نمیخواهم وارد جزییات بشوم ولی با این فرض که طبیعتا خودتان را معصوم نمیدانید، حتما اشتباه کردهاید و متاسفانه اخلاق عذرخواهی از اشتباهاتتان را هم نداشتهاید. حالا به نظرتان خوب است همه این اشتباهات به پای مدیری ریخته شود که نماز اول وقت خواندن و صحبت از امام زمان(عج) به ویژگی اصلی ظاهریاش تبدیل شده بود؟ آقای احمدینژاد! ما از همان جلسات مسجد و مدرسه و از معلمهای دینی و پرورشیمان چیزی را یاد گرفتهایم که حاتمیکیا بعدها به بهترین شکل در آژانس شیشهای گفت: «خیبری ساکته، دود نداره، سوز داره.» ما یاد گرفتهایم که فقط در بعضی مواقع لازم باید حاج کاظموار، باورهایمان را فریاد بزنیم؛ در بقیه موارد باید سعی کنیم آدمهای خوبی باشیم؛ به این امید که خوب بودنمان، ملکه ذهن آدمهایی شود که شاید به باورهای ما اعتقاد نداشته باشند اما در یادشان میماند که فلانی که راننده خوبی است، بچه نمازخوان هم هست. آقای احمدینژاد! از همان روزها بود که برای خودم هم ترسیدم. خودم را میشناختم و میدانستم چه نقصهای
بزرگی دارم. ترسیدم که وقتی با همکارم تندی میکنم، وقتی فلان اشتباه را میکنم، بگویند ریش و یال و کوپالش را ببینید، طرف بچه مذهبیه. باور کنید ترسیدم که ریشم بیریشه باشد و به فکر افتادم که بیشتر از ظاهر مذهبیام به فکر باطنم و کارها و رفتارهایم باشم تا مبادا تاثیر منفی بگذارم. تا مبادا بگویند فلانی که همینطور پشت سر هم دروغ میگوید، نمازخونهها. تا مبادا بگویند فلانی که بدیهیترین اصول اخلاقی را هم رعایت نمیکند، بچه هیئتیهها! البته همین روزها هم با همین ریش پروفسوری اگر لازم باشد، وسط جردن نماز خواهم خواند اما این بار قبلش بیشتر به عواقبش فکر خواهم کرد. آقای احمدینژاد! این روزها که آمار جادهها و کارخانهها و... را به عنوان اولین در کارنامه خودتان ثبت میکنید، یادتان باشد من را هم به عنوان کسی که اولین بار به خاطر شما ریش پروفسوری گذاشت، در فهرست افتخارات اولینتان اضافه کنید. *روزنامه نگار
دیدگاه تان را بنویسید