روایت کیهان از پری بلندهها و رمضان یخیهای سیاست: بیم این میرود افراطیون و فتنه گران سر بزنگاه ضربه کاری به دولت و رییس جمهور بزنند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، روزنامه کیهان در بخشی از ستون سرمقاله امروز خود نوشت: *اگر آمریکا و انگلیس 60 سال پیش فقط میخواستند نفت ما را غارت کنند امروز با نفوذ فزاینده و نافذ ایران در خاورمیانه اسلامی روبرو هستند و او را مدعی قلههای علم و فناوری و قدرت نرم و نفوذ فرهنگی در دنیا میشناسند. ماجرای غمباری که 4 سال پیش از سوی یک جریان سیاسی کرم خورده و فاقد تقوای جمعی تدارک شد- و فربه شده خیانت تلخ 10 سال قبلتر بود- در واقع تلاقی خیانتآمیز دو خط موازی خارجی و داخلی بود. جریان خارجی میخواست ترمز پیشرفت ایران را بکشد بلکه تمدن تجدید حیات کرده ایران را زیر آوار بیثباتی و آشوب دفن کند و جریان داخلی به دلیل انواع آلودگیها و سقوط فردی و جمعی میخواست به هر قیمت دیکتاتوری اشرافی در کشور درست کند و با مسخ جمهوریت و اسلامیت نظام- که هر دو خار چشم استکبار غرب است- دولت کودتایی پس از 28 مرداد را با گریم و آرایش امروزیتر بازسازی نماید! فضلالله زاهدیها و شعبان بیمخها و جریان مطبوعاتی شبکه «بدامن» در دوره جدید، قیافهها و سمتها و عناوین به ظاهر جدیدی داشتند اما همان کار ویژههای عصر کودتای 28 مرداد را برعهده گرفته بودند و
پس از ناکامی، شماری از همانها به آمریکا و انگلیس و برخی کشورهای اروپایی دیگر پناهنده شدند. شماری از آنها علنا در خارج از کشور اعلام کردند که هدفگذاری نهاییشان براندازی جمهوری اسلامی بود. *نکته مهمی در این میان وجود دارد. حجتالاسلام روحانی سخنران راهپیمایی حماسی 23 تیر 1378 علیه آشوبگران بود که با صراحت اعلام کرد «دشمنان داخلی و خارجی ما میدانند آن سد نیرومندی که در طول 20 سال گذشته در برابر همه توطئهها از جمله 8 سال جنگ ایستاد و مقاومت کرده اسلام بود... اهانت به مقام ولایت، اهانت به ملت است، اهانت به ایران است... قدرتهای استکباری توسط مزدورانشان سنگ زیرین بنای جمهوری اسلامی را هدف قرار دادهادند... در کدام کشور حرکتهای آشوبطلبانه تحمل میشود؟... توقع همین بود که آمریکا یا رژیم اشغالگر قدس از این عناصر آشوبگر و جنایتکار حمایت کنند». *او 11 سال بعد نیز درباره دستاندرکاران فتنه سبز تصریح کرد که آنها «با شعارهای ضد انقلابی، موجبات خوشحالی و بهرهبرداری آمریکا و رژیم صهیونیستی را فراهم آوردند و موجب ناراحتی قاطبه مردم شریف شدند. این یک حرکت ضد اسلامی و ضد ملی بود». اگر این سخنان درباره دستاندرکاران دو
فتنه 78 و 88 حقیقت مسلم است که هست، با این وصف همین سخنان صریح، نقیض اظهارات رئیس جمهور محترم در جلسه دفاع از نامزدهای تصدی وزارت در مجلس (24 مرداد) است که گفت «چند سال پیش حوادث تلخی رخ داد. عدهای اردوکشی کردند و عدهای دیگر کهریزک درست کردند. همه ما میدانیم کارهای ناپسندی صورت گرفت. همه ما باید تلاش کنیم تا آتشها با تدبیر خاموش شود». آیا ماجرای کهریزک و جان باختن 3 تن از بازداشتشدگان- که در مجرمانه بودن آن تردیدی نیست- با خیانت بزرگ یک جریان سیاسی آلوده در بردن کشور به لبه پرتگاه و همآهنگی با کودتای مخملین آمریکایی-انگلیسی آن هم بر مبنای دروغی که از خاتمی و موسویخوئینیها تا حجاریان و ابطحی و تاجیک و تاجزاده و... بر دروغ بودن آن در نهان یا آشکار اذعان کردهاند، هموزن و همسنگ است؟! یا مثلا باید گریبان شعبان بیمخها و پری بلندهها و رمضان یخیهای دو عملیات کودتا در سالهای 78 و 88 را گرفت و سران آن را وا گذاشت؟ *البته یکی از متهمان ماجرای ناگوار کهریزک بلافاصله با روی کار آمدن وزیر کار و رفاه، از مدیرعاملی تأمین اجتماعی برکنار شد اما عجیب این است که برخی متهمان و تدارککنندگان و آتشافروزان
فتنهگریهای 78 و 88 برای تصدی وزارت و معاونت خیز برمیدارند. دو هوا بر فراز یک بام را چه کسی میتواند بپذیرد؟ میتوان خوشگمان بود و چنین تصور کرد که تردد برخی از این افراد شاید حکایت «ادب آموزی لقمان از بیادبان» باشد اما آنچه این خوشگمانی را زایل میکند این واقعیت است که میان پنبه و بنزین و شعله آتش نمیتوان تعادل برقرار کرد. واقعیت این است که جمع میان شعار خوب اعتدال و افراطیون نشاندار امکانپذیر نیست مگر با عدول از میانهروی و اعتدال و یا توبه افراطیون از خیانتها و جنایتهای گذشته. و چون گمانه دوم مابهازای خارجی ندارد، بیم جدی وجود دارد که آنها سر بزنگاه، ضربه کاری را ابتدا به خود دولت و رئیسجمهور محترم و در اصل به کشور و نظام بزنند. *در توجیه تناقض پدید آمده یک تحلیل بر آن است که رئیسجمهور احتمالا تصور میکند مشکل جریان افراطی در سال 1388 با رئیسجمهور وقت بود و چون به دکتر احمدینژاد و عملکرد وی نقدهایی وارد است، بنابراین میتوان با افراطیون مذکور کنار آمد و به تعامل و تعادل رسید. به اعتبار دیگر شاید تصور این باشد که طیف یاد شده در میان مدعیان اصلاحطلبی و حزب مشارکت و حزب کارگزاران با صرفاً
شخص احمدینژاد مسئله انتخاباتی یا سیاسی داشتهاند و اکنون همانها در موقعیت حمایت از روحانی ایستادهاند. اما این تصور واقعیت ندارد چه اینکه اولا همین جریان بارها طی 16-15 سال گذشته مرتکب جفا و خیانتهای بزرگ در حق کلیت کشور و نظام شده و در جبهه بزرگتری ایستادهاند که آن جبهه با اتاق فرماندهی آمریکا و انگلیس و اسرائیل، اصل اسلام و انقلاب و جمهوری اسلامی بلکه ایران را هدف گرفته است. ثانیا همین جریان سر بزنگاهها حتی به ولینعمتان خود نظیر هاشمیرفسنجانی و خاتمی- با وجود نسبتهای دوستی بسیار نزدیک- خیانت کرد و در قول و فعل شعار عبور از آنها را به اجرا گذاشت و سوال این است که طیف بیوفا، پیمانشکن، فرصتطلب و بیثبات مورد اشاره چرا باید به کسی وفادار بماند که به اعتبار مواضع آن شخص از جمله در دو فتنه 78 و 88، سودای انتقام از وی را در سر میپرورد و معتقد است با قبضه کردن برخی مراکز مهم- نظیر وزارت علوم و...- میتوان انتقام گذشته را گرفت؟ 60 سال پس از کودتای 28 مرداد 32 سوال اصلی این است که آیا عوامل آمریکا و انگلیس گستردهتر از گذشته در ایران و علیه ایران فعالند یا نه؟ و اگر پاسخ مثبت است، جریانها و گروهها و
سیاستمداران چه نسبتی با این عوامل دارند؟ حتی سکوت و انفعال در اینباره نیز هشداردهنده است چه رسد به همآهنگی و همپوشانی با دشمن در مواقع شبیخون.
دیدگاه تان را بنویسید