مدیرکل رسانهای نهاد ریاست جمهوری دولت دهم:
ترجیح میدهیم مخالف مان حجاریان باشد تا شریعتمدرای/صفار هرندی به کابینه احمدینژاد تحمیل شد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
مصطفی داننده: پایان دولت دهم و آغاز دولت یازدهم، بهترین فرصت است برای بررسی عملکرد رئیس جمهور پیشین و دولت او در زمینههای مختلف. به همین دلیل به سراغ مدیرکل رسانهای نهاد ریاست جمهوری دولت دهم رفتیم تا عملکرد رسانهای دولت احمدینژاد را بررسی کنیم. وحید شاکری که زمانی سرپرستی سایت شبکه ایران و سردبیر ویژه نامه ایران زمین بوده است، در دفتر کارش پاسخگوی سوالات «نامه» بود. شاکری در کلام شباهت زیادی به احمدی نژاد دارد، او هم سوال را با سوال جواب میدهد و معتقد است که احمدینژاد و جریان او به پایان نرسیده است.
متن کامل این گفتوگو را در زیر بخوانید:
*- اوضاع این روزهای رسانه در ایران را چگونه میبینید؟
به طور اساسی در حوزه فرهنگی وضعیت مبهم و بلاتکلیفی داریم که رسانه نیز تابعی از همین شرایط است. شاید همین عدم شفافیت نوعی هراس را در بین مسئولان ایجاد کرده، شما نگاه کنید که آقای هاشمی چه کسی را به عنوان مدیر رسانهای انتخاب میکند، سردار فریدون وردینژاد، الان آقای روحانی چه کسی را فرستاده است روزنامه ایران؟
زمانی که آقای احمدینژاد رئیس جمهور شد، طبیعتا رسانهای موافق آقای احمدی نژاد نبود، سال 84، تعدادی از رسانهها با جریان اصلاح طلب ارتباط داشتند و تعدادی از رسانهها پشت آقای لاریجانی بودند. در روزنامه کیهان که در آن دوران به اصطلاح انقلابیترین روزنامه حاضر بود، دو طیف بودند، آقای شریعتمداری از آقای لاریجانی حمایت میکردند و آقای صفار هرندی با آقای قالیباف بودند. تقریبا همان وضعیتی که در احزاب داشتیم در رسانهها بود.
یالثارات هم تابع سایر نشریات است. با توجه به مسئولیت آقای سلطانی وزارت نفت که عضو شورای مرکزی انصار حزبالله و جمعیت ایثارگران بود مشخص است که از چه دیدگاهی در انتخابات و پس از آن حمایت میکرد.
احمدینژاد در رسانه تنها بود. ایشان آمدند سایتهایی زدند. سایتهایی مثل مردم یار، یا سایت خدمت، اینها در حمایت از احمدینژاد بود. همشهری هم که وابسته به شهرداری بود، از حالت اجتماعی به حالت سیاسی مانند الان که تغییر رویکرد داده، تغییر نکرده بود.
البته آقای احمدینژاد مفهوم رسانه را فقط در رسانههای مکتوب و یا مجازی نمیدید. ایشان خیلی به ارتباط چهره به چره با مردم به عنوان یک رسانه جدی بیشتر اعتقاد داشت. نگاه به آرا احمدینژاد بیانگر همین معنا است. در سه شهر قم، اصفهان و تهران ایشان رای بیشتری داشت که حاصل ارتباط چهره به چهره با مردم و نیروهای مذهبی در این شهرها بود.
*- رسانههای مکتوب و مجازی جناح راست در دور دوم تماما از آقای احمدی نژاد حمایت کردند؟
در دور دوم، تلویزیون نقش اساسی را داشت. تقریبا میشود گفت در چهار سال اول آقای احمدینژاد هیچ رسانهای دست آقای احمدینژاد نبود، حتی روزنامه ایران.
*- یعنی حتی روزنامه دولت هم از ایشان حمایت نمیکرد؟
خیر، شما یک رسانه را بگویید که طرفدار دولت بوده باشد؟
*- چرا آقای احمدینژاد آقای صفار هرندی را انتخاب کرد؟
تحلیل من این است که آقای صفار انتخاب آقای احمدینژاد نبود و از جاهایی دیگر به ایشان تحمیل شده بود. آقای صفارهرندی کی با آقای احمدینژاد شباهت داشت. ایشان را از نزدیک میشناسم ولی صفار هرندی درک عمیقی از موضوعات فرهنگی نداشت و بیشتر یک آدم سیاسی بود.
در دور اول آقای احمدینژاد یک داستانی درست کردند، که ماجرای آن کاریکاتور کذایی بود و روزنامه ایران را چند ماه توقیف کردند تا بتوانند روزنامه را در کنترل خود درآورند.
*- یعنی معتقد هستید که ماجرای توقیف یک طرح برنامهریزی شده بود؟
خود کاریکاتور که نه، ولی طرح توقیف روزنامه ایران را خود آقای صفار پیگیری میکرد و میخواست آنجا را تسویه کند.
*- آقای احمدینژاد تلاشی برای بهبود اوضاع نکردند؟ بالاخره میگفتند چهار سال آقای احمدینژاد و نه چهار سال صفار هرندی.
یا احمدینژاد باید در داخل میجنگید یا در خارج، ایشان در چهارسال اول دولتشان، بیشتر به دنبال مسائل خارجی و حل مشکلات بینالمللی بودند و خیلی علاقه نداشتند درگیر مسائل داخلی شوند.
*- احمدینژاد رئیس جمهور بود که رسانه را شناخته بود و به بهترین شکل ممکن از رسانه استفاده کرد. حالا چطور ایشان به همین راحتی این فرصت را از دست میدهد؟ این جای سوال دارد.
رسانه در ایران کارکرد حزب را دارد و کار رسانه یعنی کار حزبی و احمدینژاد هم به کار حزبی اعتقادی نداشت.
*- این مسئله در دور دوم هم اتفاق افتاد؟
در چهار سال دوم تقلاهایی برای فعالیتهای رسانهای شد و پاسخش هم آن بلایی بود که سر آقای جوانفکر آمد و حمله به روزنامه ایران نتیجه آن بود که احمدینژاد بخواهد رسانه داشته باشد.
*- رفتن آقای کلهر از دولت هم به این مسائل ارتباط داشت؟
مسئله رفتن آقای کلهر به آقای احمدینژاد ربطی نداشت. یک اختلافی با آقای خورشیدی داشتند، که موجب رفتن آقای کلهر شد. آقای احمدینژاد تا حدودی ایشان را قبول داشت. کلهر یک شخصیت مستقل است و از اول هم همه حرفهای آقای کلهر حرفهای آقای احمدی نژاد نبود.
*- آقای جوانفکر در مصاحبه اخیر خود گفته بود که دوران آقای احمدینژاد، آزادترین دوران رسانه در ایران بوده است؟ آیا با این نظر موافق هستید؟
دوران دولت سازندگی، کسی جرات نداشت به رئیسجمهور نقدی داشته باشد. حتی دوران آقای خاتمی، 15 تا رسانه طرف مقابل را مسخره میکرد، دیکتاتوری رسانهای درست کرده بودند، دو سه تا روزنامه هم به دولت انتقاد میکردند. اما این شکل که همه مخالف رئیسجمهور شوند، توهین کنند، مسخره کنند، نبود و این سابقه نداشته است. به نظر شما سابقه داشته است که به رئیسجمهور اینقدر توهین شود؟ هر حرفی احمدینژاد زد داستان شد.
*- یک تئوری وجود دارد، که میگویند آقای هاشمی دولت را از دولت جنگ تحویل گرفت و رفتار و برخوردهای سیاسیاش توجیهپذیر بوده است و خاتمی دولت را از هاشمی تحویل گرفت و بعد از سالها که دم از توسعه اقتصادی زده میشد به دنبال آزادی و توسعه سیاسی بود و احمدینژاد دولت را از یک دولتی تحویل گرفت که زمینه توسعه سیاسی را ایجاد کرده بود و کار مشکلی در این زمینه نداشت و مردم با رسانه آشنا بودند.
آیا آقای احمدینژاد زمانی که آمد تمام رسانهها آزاد بودند؟ زمانی که آقای احمدینژاد آمد مشارکت مردم چقدر بود؟ مشارکت مردم در شورای شهر دوم چقدر بود؟ توسعه سیاسی باید شاخص داشته باشد. در دور دوم شوراها که همه جناحها هم حاضر بودند، مشارکت مردم 27 درصد بود و مردم مشارکت نکردند و این سوالی است که دولت اصلاحات باید پاسخ دهد. حاصل توسعه سیاسی چرا به سقوط مشارکت در انتخابات شوراها رسید؟ این یک سوال علمی است که مطرح است و باید دوستان پاسخ بدهند. مشارکت سیاسی در دوران آقای احمدینژاد افزایش پیاده کرده است.
*- علت این افزایش چه بوده است؟
مشارکت مردم واقعی بوده است. مردم در تصمیم گیریها دخیلی شدهاند. دخالت مردم در قدرت، یعنی حکومت مردمیتر شده است. ساختار نظام جمهوری اسلامی مردمیتر شده. اگر در همین انتخابات اخیر فضا را کمی بازتر میکردند، ما شاهد مشارکت 90 درصدی هم بودیم.
*- چطور میشود که آقای احمدینژاد که در ضدیت با شعار توسعه سیاسی به قدرت رسید، زمینهساز افزایش توسعه سیاسی شده باشد؟ میشود برای این استدلال خود مثال عینی بیاورید؟
اولا که توسعه در یک بخش میتواند زمینههای توسعه در بخشهای دیگر را بوجود آورد. وقتی من به مسائل فرهنگی فکر میکنم که از موضوعات اولیه عبور کرده باشم. یعنی شکم سیر داشته باشم و تازه آن موقع میتوانم فکر و انتخاب کنم. اگر شما گرسنه باشید به سینما میروید؟ مشارکت سیاسی نیز اینگونه است. طیف گستردهای از مردم در ایران فراموش شده بودند و به هر جهت ایجاد عدالت اقتصادی، تاثیر فراوانی در افزایش مشارکت سیاسی داشته است.
جامعه روستایی ما در این انتخابات دیدید چگونه رای دادند و نوع واکنشش با واکنشی که در بیست سال پیش یا ده سال پیش نشان داد، متفاوت بود. جامعه روستایی ما همان مطالباتی را پیگیری میکند که جامعه شهری ما. ایجاد داشگاه در سراسر کشور یکی از مصداقهای توسعه سیاسی است. کجا مثلا کسی که در یک روستا زندگی میکرد، می توانست بیاید دانشگاه؟
توسعه دانشگاه موجب افزایش سطح فرهنگی و اجتماعی شده است. شما وقتی کتابخانه میسازید، سالن ورزشی میسازید، همه اینها در تصمیمسازی موثر است. وقتی هدفمندی یارانهها اجرا میشود، از دورافتادهترین روستاها تا مرکز شهر را شامل میشود، میان اقوام فرقی نیست، میان مذاهب فرقی نیست، یک سنی سیستان و بلوچستانی خودش را با یک تهرانی یکی میبیند و این یعنی مشارکت دادن مردم در قدرت و این مسائل در مشارکت سیاسی موثر بوده است.
*- پس چرا در طبقه دانشگاهی آقای احمدینژاد نتوانست این تاثیر داشته باشد؟ احمدینژاد محبوب دانشگاه نبود؟
شما شاخصی برای این صحبت ندارید. فضا هم فضای شفافی نیست که بتوانیم تحلیل کنیم. البته همه مسایل هم به دولت ربط ندارد. این دولت نیست که تصمیمگیر است. مگر رئیس دانشگاه را آقای احمدینژاد انتخاب میکند؟ آیا آقای احمدینژاد میخواست که ترکیب رؤسای دانشگاهها این چنین باشد؟ بعضی از این افراد هیچ نستبی به آقای احمدینژاد ندارند. بعضیها علنی شده است و خیلیها هم علنی نشده است.
*- در دولت نهم اصلاحطلبان منتقد احمدینژاد بودند. آقای رئیسجمهور سابق به حسین شریعتمداری به عنوان منتقد منصف جایزه میدهد اما بعد از سال 88، ورق بر میگردد و شریعتمداری میشود منتقد دولت، جریان انحرافی بوجود میآید، به نظر شما علت این چرخش چیست؟
چرخشی به وجود نیامده است. اینها در 4 سال اول احمدینژاد با ایشان نبودند.
*- اما به او حمله هم نمیکردند.
حمله هم میکردند اما پذیرفته نمیشد و سکوت میکردند. به هرجهت اینان توانسته بودند بخشهایی از دولت را در اختیار خود بگیرند و گرنه به دولت اجازه نمیدانند که فعالیت کند. اما در چهار سال دوم سامان دهی مسائل کشور که در راس کارهای دولت دهم قرار گرفت، این برای خیلیها مناسب نبود. آن افراد باز به دنبال کارهای خودشان بودند و طیف زیادی به دنبال رئیسجمهور شدن آقای قالیباف بودند. محبوبیت احمدی نژاد به خاطر فعالیتهایی که انجام داده بود برای این افراد خوشایند نبود. افراد و جریانها به دنبال این بودند که آقای قالبیاف رئیسجمهور شود و این پروژه باید انجام میشد.
قسم دیگر مخالفتها با آقای احمدینژاد، مربوط به رشد خود آقای احمدینژاد بود. جمهوری اسلامی یک موجود زنده است، رشد پیدا میکند و بزرگ میشود و به نظر من آقای احمدینژاد جزو جمهوری اسلامی است و در این ساختار تعریف میشود. چون با مردم بوده با آنها رشد پیدا کرده و درک عمیقتری از اسلام را یافته است.
*- برویم سر مشکلاتی که برای حوزه تخصصی شما بوجود آمد. شما در نشریه خاتون نقش داشتید. میخواستم بدانم مشکل اساسی نشریه خاتون چه بوده است که این همه مشکل برای آن پیش آمد؟
من سردبیر نشریه خاتون نبودم و در حد اینکه در بعضی مصاحبهها دوستان را همراهی کنم نقش داشتم. خاتون به تعبیر خیلی از افرادی که در حوزه رسانه هستند شاید یکی از دینیترین نشریات بود که در ایران منتشر شد.
ما نباید از حرف زدن در مورد مسائل جدی بترسیم. ما باید تکلیف خودمان را با مسائل فرهنگی روشن کنیم. باید خطوط خود را شفاف کنیم. جهان، جهانی نیست که بتوان به این شکل در آن ادامه حیات داد. ما بیشتر از آنکه از تهاجم فرهنگی آسیب بخوریم، از ضعف درونی ضربه میخوریم. تکلیف ما با شرایط مشخص نیست. عرصه فرهنگی، عرصهای است که در آن تفاوت نظر زیاد است. باید تکلیف ساختار فرهنگی کشور را مشخص کنیم و گرنه آسیب خواهیم خورد.
ما چقدر از همان چیزی که در اول انقلاب داشتیم، فاصله گرفتیم؟ چه اشکالی دارد که کسی حرفهای خود را بزند و در محیط علمی هم نقد شود. یک نفر یک موضوع تاریخی نقل میکند و مانند آقای کلهر که به خاطر این نشریه به شلاق محکوم میشود و بعد از آن لطف میکنند که این شلاق به جریمه نقدی تبدیل میشود.
*- مخالفان چه استدلالی برای محکومیت این نشریه داشتند؟
کسی خاتون را نخوانده بود. اگر خاتون را میخواندند، این مسائل پیش نمیآمد. مسائلی را مطرح کردند که خندهدار است. در صفحه سوم مجله عکس دختر بچههایی است که در کردستان آمدند به استقبال رئیس جمهور با لباس محلی و این شده بود اشاعه فحشاً! آیا این اشاعه فحشا است؟
*- شما نخواستید از این نشریه دفاع کنید؟ مثلا یک سفر به قم داشته باشید و سوءتفاهامهای مطرح شده را حل کنید؟
یک اثر از خودش دفاع میکند و مثلا وقتی شما یک فیلم میسازید در کنار آن یک کتاب منتشر نمیکنید که جلوی سوتفاهمها را بگیرد.
*-وقتی یک فیلمی مثل من مادر هستم، به اکران در میآید و سبب ایجاد تنش میشود، کارگردان و عوامل فیلم تلاش کردند این فیلم را برای مخالفان خود توضیح دهند. در صداوسیما، در میزگردها و شما هم میتوانستید همین کار را انجام دهید.
این همان جز مشکلات جامعه است. ما باید تکلیفمان را در این حوزهها مشخص کنیم. اینکه کسی، دیگری را تکفیر کند و مانع دیگران شود، جواب نمیدهد، با تکفیر به رشد فرهنگی نمیرسیم، در این فضایی که ما خیال کردیم که یک کنترلی کردیم مسئلهای را، یک ابتذالهای جدیدی شکل میگیرد و آسیب آن بیشتر است. بنده یک نامه دارم به آقای صفار بعد از وزارت ایشان، با این عنوان که شما ابتذال سفید را به وجود آوردید. این که فیلمهای سینمای ما بی خاصیت است، حاصل این تفکر است. بیخاصیت کردن عرصه فرهنگ چه فایدهای برای جامعه ما داشت؟ اجازه ندادند آقای عصار کنسرت بدهد که حاصل آن شد رشد ساسی مانکن.
نتیجه این کارها چیست؟ شما یک کتاب را مجوز نمیدهید، صدتا از این کتاب بدتر در اینترنت موجود است. هم صنعت نشر آسیب میبیند هم فرهنگ کشور. روزنامهها نتوانند حرفهای نخبگان و مردم را منتقل کنند، خبرنگار هراس داشته باشد راحت حرف خود را بزند، حاصل این چه خواهدشد؟ چقدر ضریب نفوذ ماهواره در ایران بالا رفته است؟ چرا؟ ماهواره چیزی برای گفتن ندارد ولی وقتی ما داخل را دچار ضعف میکنیم، این مسائل بودجود میآید. اگر در داخل خطایی صورت میگیرد - مثلا در رسانه- باید بدون جنجال به او تذکر بدهیم یا خیلی محترمانه آن را نقد کنیم. در این فضا آسیب ها کم میشود و سبب تصحیح میشود و اشتباهات تکرار نخواهد شد. جامعه اینگونه رشد میکند.
*- از این فضا ناراحت هستید؟ در ماجرای حمله به روزنامه ایران در آن دفتر حضور داشتید، میشود از آن روز بگویید؟
خیلی دوست دارید این فضا را بازخوانی کنیدها!
*- بالاخره یک اتفاق کم سابقه در تاریخ ایران رخ داده است
الان وقت باز کردن این موضوع نیست، وقت برای این حرفها زیاد است.
*- این حادثه چه تاثیری در کار شما داشت؟ مثلا آقای جوانفکر با حکم توهین به ولایت فقیه به زندان رفت و به آن وضع به روزنامه ایران حمله شد، این رفتار چه حسی را برای شما بوجود آورد؟
ما خوشحال هستیم.
*- یعنی چه خوشحالیم؟ به خاطر فشارها خوشحال هستید؟
فشار چیز بدی نیست. کسی که کار رسانه میکند، باید فشار را تحمل کند. خبرنگاران در ایران بسیار نازنازی هستند، خبرنگاران در خارج از کشور برای کسب خبر به دل آتش و جنگ میروند. ما در ایران همچنین خبرنگارانی نداریم، ما خبربیار داریم. این خبرنگاری نیست. کار خبرنگار تا آن موقع که اینگونه هست، دیده نمیشود. در دنیا اینگونه نیست، خبر قیمت دارد، برای آن بها پرداخت میشود. روزنامه نگاری و بنگاه رسانهای باز کردن یک کار انتفاعی است.
*- شما در روزنامه ایران و شبکه ایران سعی کردید اینگونه باشید یا شما هم خبر بیار بودید؟
ما کارهای نبودیم. ما در دورهای کار میکردیم که باید سوت میزدیم.
*- اتهامات آقای جوانفکر را قبول داشتید؟
اصلا، بنده آقای جوانفکر را دوست دارم. انسان انقلابی و خوبی است. آن زمان که در اسپانیا بود بر سر سلمان رشدی مصاحبهای انجام داد که از آنجا بیرونش کردند. آقای جوانفکر سر اعتقاداتش همیشه هزینه پرداخته کرده است. ایشان از اعتقاداتش کوتاه نیامده است. او خبرنگار خوبی بود. مدیری بودی که کار خبرنگاری کرده بود و تا مشاوره رسانهای رئیس جمهور رسیده بود.
*- شما فهمیدید که معنای جریان انحرافی چه بوده است بعد از این سالها؟ برایتان سوال پیس نیامد که معنای انحراف چیست؟
مارک زدن در ایران کار راحتی است. برچسب را که در بازار میفروشند و همه میتوانند بخرند ولی مشکلات کشور با این چیزها حل نمیشود. به هرجهت آقای احمدینژاد یک تفکری بود، آقای مشایی یک تفکری بود. بنده جایی ندیدم این تفکر را نقد کنند. میگفتند که دیدگاههای آقای احمدینژاد به انقلابهای منطقه مثبت نیست، خوب شما الان حوادث این منطقه را میبینید. نتیجه کارهای ایشان هم مشخص است. دیدگاه آقای احمدینژاد نسبت به گشت ارشاد مشخص بود، نوع سختگیریهای که در دانشگاهها میشد مشخص بود، خیلی چیزهایی دیگر هم هست که بیان نشده است. گذر زمان همیشه، قاضی خوبی است و همه چیز را مشخص میکند.
*- آینده رسانه را در دولت جدید چگونه میبینید؟
من کلا آدم امیدواری هستم، به هرجهت دولتی آمده است و دوران جدیدی آغاز شده است و با دوران گذشته فرق میکند. همه باید به دولت مستقر کمک کنند. حواسمان باشد که دوباره دیکتاتوری رسانهای هم ایجاد نشود. مخالفان را مسخره نکنیم، رسانههای منتقد را خفه نکنیم، شکافهای اجتماعی را خودمان بیشتر نکنیم. رسانه برای شکاف ایجاد نشده است بلکه برای وصل ایجاد شده است.
*- اگر مخیر به انتخاب باشید بین سعید حجاریان و حسین شریعتمداری به عنوان مخالف جریان دولت احمدی نژاد، شما کدام یک را انتخاب میکنید؟ با توجه به اینکه هر دو شرایط را در کردهاید.
من ترجیح میدهم مخالفم آقای حجاریان باشد تا آقای شریعتمدرای.
*- راست است که میگویند شما و جریان شما در انتخابات از آقای جلیلی حمایت کرده است؟
نه، رای من در انتخابات آقای مشایی بود.
*- شما و یا جریان شما؟
هر کسی مسئول کار خود است. رای من در انتخابات به آقای مشایی بود.
*- معتقد هستید که اگر آقای مشایی تایید میشد رئیسجمهور میشد؟
بله، با اقتدار!
*- این استدلال شما از کجا سرچشمه میگیرد؟
تحلیل سیاسی.
*- مثلا نامزدهای معرفی شده از سوی آقای احمدینژاد و مشایی در شورای شهر با هیچ استقبالی از سوی مردم روبرو نشدهاند، شما چگونه میتوانید بگویید مشایی برنده انتخابات بود؟
اولا که هر انتخاباتی موضوع خودش را دارد. دوما که انتخابات شورای شهر تابع انتخابات ریاست جمهوری است.
*- ولی عکس آقای احمدینژاد و مشایی در تبلیغات نامزدهای طیف دولت در شورای شهر به چشم میخورد.
تاثیری ندارد. افراد منتسب به این جریان رد صلاحیت شده بودند و امکان ظهور و بروز و تبلیغات وجود نداشته و طبیعاتا وقتی افراد درجه یک جریانی را حذف کنید، مسلما افراد درجه سه راه به جایی نخواهند برد. انتخابات شوراها برای ما به معنای این بود که ما با نظام قهر نمیکنیم. حتی اگر کاندیدای ریاستجمهوری ما را هم از انتخابات حذف کرده باشند، حتی اگه کاندیداهای ما برای شورای شهر به ناحق ردصلاحیت شوند.
*- از انتخاب آقای روحانی که خوشحال بودید؟ روزنامههای منتسب به دولت یک روز تیتر میزنند که «اسفندیارتان بهار میآید» و روزی دیگر تیتر میزند که «صبح روحانیتان به خیر» و این یعنی اینکه دولت دهم از انتخابات رئیس جمهور یازدهم خوشحال است.
این به مسئولان آن روزنامه مربوط است. آقای احمدینژاد نه حزب است و نه گروه. نه دسته است و نه باند و نه فرقه. جزئی از جمهوری اسلامی است و طبیعتا انتخاب مردم را بهترین انتخاب میداند و هر کسی انتخاب میشد آقای احمدینژاد از انتخاب مردم خوشحال میشد.
به این موضوع هم توجه کنید احمدینژاد تمام نشده است. هر تفکری باید مصرف شود، پتانسیل احمدینژاد مصرف نشد. اگر نامزد مورد نظرش اجازه ورود پیدا میکرد و 40 میلیون رای میآورد یعنی این که پتانسیلش وجود دارد و تا زمانی که این مصرف نشود، یعنی احمدینژاد تمام نشده است.
*- خوب اینطور میشود گفت خاتمی و هاشمی هم هنوز تمام نشدهاند؟
خاتمی به اندازه ریاست جمهوری پتانسیل ندارد، به اندازهای که رئیس مجموعه اجرایی کشور شود پتانسیل ندارد، ولی به اندازهای که توان دارد اثر دارد. ولی احمدینژاد پتانسیل دارد و تمام نشده است، نمیشود احمدینژاد را حذف کرد و او میتواند این انرژی را مصرف کند.
*- هاشمی کارگزارن را با خود دارد، خاتمی اصلاح طلبان را، لاریجانی اصولگرایان سنتی را. احمدینژاد چه کسانی را با خود دارد که بتواند این پتانسیل را به مرحله اجرا در آورد؟
احمدی نژاد مردم را دارد.
*- چرا مردم به تفکر مقابل احمدینژاد رای میدهند؟ به تفکری که مخالف نظر احمدینژاد است.
نه اینگونه نیست، من با نظر شما مخالفم.
*- تمام سخنان روحانی نقد به دولت است.
آیا آقای روحانی بیشترین نقد یا توهین را به آقای احمدینژاد کرد یا دیگران؟ چند دفعه آقای روحانی از کلمه جریان انحرافی استفاده کردند؟ آقای روحانی کجا در مخالفت با احمدینژاد حرف زد؟ ایشان گفت من سرهنگ نیستم.
*- اگر آقای هاشمی میآمد هاشمی برنده انتخابات میشد؟ این را که قبول دارید؟
نه
*- خیلی ها علت رای آوردن روحانی را حمایت هاشمی و خاتمی میدانند.
من کلا انتخابات ریاست جمهوری را اینگونه نمیبینم، انتخابات ریاست جمهوری بسیار بزرگتر از آدم های حمایتکننده است. آقای روحانی فقط، به مردم بدهی دارد.
*- پس این سخنان شما نشان میدهد که دولت از انتخاب آقای روحانی خوشحال بوده است.
این مسئله اصلا موضوعیت ندارد. خیلی از رسانهها این را گفتند ولی به نظر من این موضوعیت ندارد. در این دوره چه فرقی به حال آقای احمدی نژاد میکند؟
*- دوست داریم نظراتتان را در مورد این افراد در یک جمله بدانیم:
*- محمود احمدی نژاد: مردمیار
*- اسفندیار رحیم مشایی: اندیشمند
*- جوانفکر: خبرنگار
*- صفارهرندی: دوستش ندارم
*- دادستانی: مامن مردم باید باشد
*- حسینی وزیر ارشاد دولت دهم: آدم خوبی است ولی وزیر ارشاد ضعیفی بود
*- سید محمد خاتمی: خودش را دوست دارم، اندیشه اش را نه
*- حسین شریعتمداری: بچه مسجد ما، بچه محل ما، من از کلاس دوم دبستان تا سال 89 هر روز صبح کیهان میخواندم.
*- الان پشیمانید؟
نه من کیهان خوان بودم. آن موقع هم که آقای شریعتمداری کیهان نبود، ما کیهان خوان بودیم. این سنت خانوادگی ما بود.
*- هنوز هم می خوانید؟
نه!
*- روزنامه سلام: نمی خواندمش
*- شلمچه و جبهه: در دوره خودشان خوب بودند
*- آینده: سبز، سفید، سرخ...
دیدگاه تان را بنویسید