آیا سرهنگ در بهشت میماند؟!
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
سید نعمت الله عبدالرحیمزاده: تعطیلات عید نوروز فرصتی بود برای مسافرت و گشت و گذار تا بسیاری از شهروندان تهرانی راهی شهرهای دیگر شوند اما آنها که ماندند حداقل شانس این را داشتند که بولتن رایگان معاونت اجتماعی شهرداری تهران را به خانه خود ببرند. این بولتن با بهترین کاغذ و چاپ عکسهای تمام رنگی اعلاء، گزارشی بود از کارنامه شهرداری تهران که در باغ و بوستان و کتابخانه و جاهای دیگر چه کرده و چقدر تهران امروز با این کارنامه با تهران چند روز قبل فرق کرده است. با ورق زدن آن بولتن تهران امروز یا چند روز قبل نبود که دیده میشد بلکه تمام هزینه آن بولتن رایگان از انتخاباتی میگفت که در راه بود. آن بولتن به جای گزارشی از فعالیت شهرداری برای آبادی تهران بیشتر یک کارنامه تبلیغاتی بود در جهت انتخابات ریاست جمهوری که یکی از نامزدهای اصلی آن شهردار تهران بود.
انتخابات ریاست جمهوی برگزار شد و محمد باقر قالیباف تا مناظره سوم شانس نخست این انتخابات بود چون شاخص بیشتر نظرسنجیها او را بالاتر از دیگران نشان میداد تا آن که در مناظره سوم با این جمله روبرو شد: «من سرهنگ نیستم». این جمله از قالیباف نبود بلکه دکتر حسن روحانی این جمله را خطاب به او گفت. قدرت این جمله تا آن حد بود که تیم تبلیغاتی روحانی آن را مناسبترین عنوان برای دومین فیلم تبلیغاتی او دیدند. قدرت تبلیغاتی «من سرهنگ نیستم» بیشک در کنار دیگر عوامل بر رای و انتخاب مردم تاثیرگذار بود چون مخاطبان آن مناظره در روحانی کسی را دیدند که قصد قرار دادن منطق حقوقی به جای اراده سرهنگی دارد و چاره کار برای اوضاع فعلی را در همین جایگزینی دیدند. روحانی پیروز انتخابات شد و دولت یازدهم را تشکیل داد اما آیا با استقرار او و دولتش در پاستور باز رقیب سرهنگ در بهشت میماند؟!
این مسئله با تشکیل چهارمین شورای شهر تهران شکل خاصی به خود گرفته به خصوص این که احمد مسجدجامعی به ریاست آن برگزیده شد. ریاست مسجد جامعی بر شورای شهر تهران به معنای بازگشت یک اصلاحطلب به راس شورا بعد از یک وقفه طولانیمدت 10 ساله است که از قضا اولین وظیفه مهم او و همکارانش در شورا تعیین شهردار آینده است که دو گزینه اصلی مطرح هستند؛ محمد باقر قالیباف و محسن هاشمی.
به نظر میرسد که با آمدن روحانی به پاستور دوره احمدینژادیسم تمام شده اما اشتباه است اگر فکر کنیم که رفتن احمدینژاد به معنای پایان این دوره است. هر چند که احمدینژاد به طور طبیعی نماد بارز عنوان احمدینژادیسم است اما این عنوان تنها محدود به او نمیشود. احمدینژاد فقط یک شخص است اما احمدینژادیسم یک نوع نگرش، تلقی یا حداقل رفتار است که به طور مستقیم با همان چیزی مرتبط است که روحانی با گفتن «من یک سرهنگ نیستم» قصد نقد آن را داشت.
اشاره روحانی به اراده سرهنگی بود یعنی ارادهای که به جای درونمایهای از عقلانیت و تدبیر، صرف تکیه بر بازی قدرت برای حفظ بیشتر قدرت دارد و این امر تشکیلدهنده محور اصلی احمدینژادیسم است. در این بازی است که اراده سرهنگی دست به هر کاری میزند که چندان هم ربطی به عقلانیت و تدبیر ندارد. یک نمونه روشن بازی اراده سرهنگی در زمینه فرهنگ و هنر است زیرا این زمینه بیشتر از زمینههای اقتصادی، سیاسی یا اجتماعی برای اراده سرهنگی چالشبرانگیز است. قبل از هر چیز، اشتباه است که اگر تصور کنیم اراده سرهنگی در زمینه فرهنگ و هنر درها را به روی اهل این زمینه میبندد بلکه نیروی تکنوکراتی آن زیرکتر از نیروی بدوی و غیرتکنوکرات است و میداند که نمایش فرهنگ و هنر بهتر میتواند ارادهاش را در بازی قدرت موفق کند.
وقتی که کارنامه قالیباف در شهرداری با عنوان مدیریت پروژهای نقد شد او در مقام دفاع اشاره به برخی فعالیتهای دیگر و از جمله فرهنگی هنری کرد که در ریاست 8 ساله او بر شهرداری انجام شده است. ایجاد باغموزه قصر، ساخت مجموعه فرهنگی فرانمای ایران، احداث 40 سالن سینما، 10 سالن تاتر، 2 تالار بزرگ موسیقی، توسعه و تکمیل 44 کتابخانه و ساخت 90 کتابخانه جدید در این کارنامه قرار میگرید و البته واگذاری 200 زمین برای ساخت مسجد، ساختن 50 مسجد و 120 مسجد در حال ساخت هم باید در نظر گرفت. آیا این اعداد و ارقام به معنای فعالیت فرهنگی هنری است تا آن حد که بتوان کارنامه 8 ساله شهرداری تهران از بعد فرهنگی را قابل قبول دانست.
جدای از کم و کیف این ساخت و سازها، نکته قابل توجه این است که اعداد و ارقام فرهنگی هنری در کارنامه 8 سال اخیر شهرداری تهران حکایت از نگاه پروژهای به مقوله فرهنگ و هنر دارد. در واقع، مسئله فرهنگ و هنر سالنهای سینما، تئاتر یا موسیقی نیست بلکه مسئله در نحوه فعالیت اهل سینما، تاتر و موسیقی است و این چیزی نیست که با ساخت و سازها به دست بیاید. به راحتی میتوان این اعداد و ارقام را با کارنامه دوران شهرداری کرباسچی و فرهنگسراهای آن دوران مقایسه کرد که چگونه فرهنگسراها در آن زمان جایی برای اهل فرهنگ و هنر شد و کسی مثل بهروز غریبپور در سالهای 75 و 76 با به صحنه درآوردن بینوایان هزاران نفر را به سالن نمایش کشاند. شهرداری 8 سال اخیر نتوانست پتانسیل گذشته را به مراکز فرهنگی هنری بازگرداند و ساخت و سازهایی این دست هم را نمیتوان به حساب فعالیت فرهنگی هنری گذاشت چون همانند گذشته مامنی برای اهل فرهنگ و هنر نشد. مسئله در اصل منطق اراده سرهنگی است که ساخت و سازهای فرهنگی هنری را هم در بازی قدرت میبیند و نه بر اصل عقلانیت و تدبیری برای رشد فرهنگ و هنر. این نکتهای است که باید به آن توجه شود و پرسید با روی کار آمدن دولت
عقلانیت و تدبیر باز اراده سرهنگی و نحوه عمل آن در بهشت خواهد بود؟
دیدگاه تان را بنویسید