سوغات نیویورک چه طعمی دارد؟!
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
سید نعمت الله عبدالرحیم زاده: کم کم وقت آن میرسد تا دکتر حسن روحانی برای شرکت در شصت و هشتمین نشست عمومی سازمان ملل به نیویورک سفر کند و بعد از سفر به بیشکک، دومین سفر مهم سیاسی خود را انجام دهد اما در ابعادی بسیار گستردهتر از آن یکی. سفر به بیشکک برای شرکت در اجلاس شانگهای بود که اهمیت خاص خود را داشت اما این یکی اجلاسی از سران و هیئتهای بلندپایه کشورهای جهان در سازمان ملل است که البته نمایندگان کشورهای غربی و به خصوص آمریکایی نیز در آن حضور دارند. اهمیت این سفر است که بسیاری آن را به عنوان مهمترین فرصت در پیش روی روحانی ارزیابی کنند تا در آن جمع جهانی، تغییر را با آمدن دولت یازدهم نشان دهد و از طرف دیگر نگرانیهایی را هم ایجاد کرده است. به این جهت است که حلقهای از شوق و نگرانی به دور این سفر زده شده و گویا همه منتظر هستند تا در نهایت سوغات روحانی از نیویورک و طعم آن را بچشند. ضربآهنگ نگرانی از همان ابتدای اعلام رسمی این سفر و با پیامهای توئیت روحانی و دکتر محمد جواد ظریف برای تبریک سال نو یهودیان و رد و بدل شدن پیام های توئیت بعدی بین ظریف و کریستی پولسی نواخته شد. نگرانی از این بابت بود
که این نحو از پیام سرآغاز چه چیزی خواهد بود: سرآغازی برای مذاکره یا معامله و در این معامله چه چیزی به دست خواهد آمد؟ این نگرانی به نحوی روشن در سخنرانی اخیر رهبر انقلاب نمود پیدا کرد به نحوی که ایشان با انگشت گذاشتن بر اصطلاح «وادادگی تزلزل» به وضوح نسبت به تغییر راه درست به بهانه تغییر جهان هشدار داد. این هشدار رهبری را میتوان در کنار بخش دیگر از آن سخنرانی گذاشت که از «نرمش قهرمانانه» گفت و آن را به دلیل فنی مثل یک کشتی گیر لازم دانست. رهبر انقلاب نرمش قهرمانانه را در مواقعی بسیار خوب و لازم دانست و همین یک جمله از سوی رسانههای آن طرف مثل بی بی سی، رادیو فردا، رادیو زمانه و دویچهوله نوعی عقبنشینی یا حداقل نرمش از سوی جمهور اسلامی در برابر فشار غرب تفسیر شد. این تفسیر یک نمونه آشکار از تفسیر به رای است که بدون در نظر گرفتن کل یک جمله از مشروط شدن نرمش قهرمانانه به رعایت یک شرط اصلی بیان شده است. این نحو تفسیر از سوی آن رسانهها چندان غیرطبیعی نیست اما شرط مورد نظر رهبری چیست؟ شرط اصلی مورد نظر او در شناخت و درک طرف مقابل است و این که کشتیگیر فراموش نمیکند «با چه کسی کشتی میگیرد و هدف اصلی او چیست».
اگر نرمش قهرمانانه را اجازه رهبری به روحانی برای فتح باب مذاکره در سفر نیویورک بدانیم، این شرط اصلی را هم باید یک هشدار و تعیین حدود و ثغور از سوی رهبری برای سفر روحانی و ماموریتش به نیویورک تفسیر کنیم. در نتیجه، نمی توان گفت که رهبر انقلاب اجازه بدون شرطی به روحانی داده تا در سفر به نیویورک و دیدارهایش با طرف های غربی به هر صورتی گفتوگو کند. یک نمونه از پیامهای توئیتی بین ظریف و پلوسی هشدار و تعیین حدود و ثغور رهبری را توجیه میکند. ظریف با وجود تجربه کافی و وافی در رفتار دیپلماتیک اما در آن پیامها به نحوی رفتار کرد که به هیچ وجه در شان و مقام آن نبود. اول این که کریستی پولسی فردی در شأن و مرتبه وزیر امور خارجه تا آن که در یک چرخش فاحش بر انکار هولوکاست مهر تایید بزند و از رییس جمهور سابق ایران به عنوان «آن مرد» یاد کند. محمود احمدینژاد هر که بود و هر چه که کرد حداقل رییس جمهوری بود که مقام خود را بعد از پیروزی روحانی به او و تیمش تحویل داد و از این جهت، ظریف به عنوان یک دیپلمات کارکشته نباید از او به صورتی تحقیرآمیز یاد میکرد. گذشته از این، تحقیر رییس جمهور سابق ایران در برابر فردی که مادرش زمانی در
میان نمایندگان حزب دموکرات آمریکا مقامی داشت چه دستآوردی برای ایران دارد؟ از دولت تدبیر و امید انتظار میرسد در برابر سنت ناپسند تحقیر و توبیخ صاحبمنصبان گذشته نیز با تدبیر و اعتدال رفتار کند نه به این نحو. این پیام ها نگرانی از چرخشهای ناگهانی و البته بینتیجه در برابر قدرتهای غربی را ایجاد میکند که بر اساس یک وادادگی و تزلزل ایجاد میشود و همین نیز باعث شده تا رهبری نسبت به آن هشدار بدهد و شرط اصلی را به روحانی و تیمش در سفر به نیویورک متذکر بشود. به هر حال، باید منتظر این سفر ماند تا آن که معلوم شود سوغات او از سفر چه طعمی دارد؛ طعمی شیرین از عزت و اقتدار ملی یا طعمی تلخ از وازدگی و تزلزل در برابر غرب.
دیدگاه تان را بنویسید