موافقت ۸۰ - 90 درصدی مردم با تغییر رابطه ایران‌ و‌ آمریکا/ صدای بلند مخالفان در برابر طرح دولت

به گزارش نامه، روزنامه آرمان نوشت: درست است که هیچ چیز نظرسنجی‌ای که به دولت نسبت داده شده رسمی نیست، اما خط و ربط منبع منتشرکننده‌اش آنقدرها جای تامل دارد که بشود روی آن بحث کرد؛ پایگاه اطلاع‌رسانی نامه‌نیوز، نزدیک به مصطفی‌ پورمحمدی! سایتی که گفته دولت به وعده رئیس‌جمهور برای نظرسنجی درخصوص رابطه با آمریکا عمل کرده و نتایج اولیه آن هم مشخص شده است؛ موافقت 80 تا 90 درصد مردم با تغییر روابط ایران و آمریکا. تازه گفته شده که از همان جمعیت 10 تا 20 درصدی که مخالف بهبود روابط با آمریکا هستند، تعداد قابل‌توجهی موافقت خود را با حذف شعار اعلام کرده‌اند. این البته در جهت مخالف خواسته‌ها و اظهارات محافظه‌کاران در دو هفته اخیر است؛ کسانی که نه حذف شعار را برتافته‌اند و نه تنش‌زدایی را. مهم‌تر از همه هم اینکه انجام نظرسنجی توسط دولت در نظر آنها در این شرایط بی‌فایده تعبیر شده است. طرح نو دولت برای داخلی‌ها از وقتی که دکتر حسن روحانی سکان هدایت دولت را در دست گرفته مدام «طرحی نو» درمی‌اندازد و این طرح‌ها صدای انتقاد محافظه‌کاران را بلند می‌کند. اما به نظر می‌رسد فعلا که خبری از عقب‌نشینی در هیچ‌کدام از دو اردوگاه نیست، حسن روحانی و دولتش به راه خود می‌روند و منتقدان هم طبل انتقاد را با شدت بیشتری به صدا درمی‌آورند. این وسط اصل اختلافات بر سر یک موضوع است؛ سیاست خارجی. بهتر اگر بخواهیم بگوییم موضوع تنش‌زدایی با آمریکا و غرب در میان است. صدای تغییر فعلا گوش محافظه‌کاران را اذیت می‌کند. خیلی از زمان مساله سفارت انگلستان در تهران و قطع رابطه با کانادا نمی‌گذرد. حالا یکدفعه نه بحث از سرگیری روابط با انگلیس و کانادا که بحث مذاکره مستقیم با ‌آمریکا و فرستادن پیام دوستی به واشنگتن مطرح است. چه کسی در داخل موافق این تغییر به نظر می‌رسد؟ محافظه‌کاران می‌گویند: هیچ‌کس. دولت و هواداران دولت اما می‌گویند این «هیچ‌کس» فقط ناظر به منتقدان دولت است، وگرنه نظر مردم چیز دیگری است. همین است که حسن روحانی بعد از در انداختن طرح‌های نو در نیویورک، طرح «نو»تری را در تهران روی میز می‌گذارد. طرحی برای داخلی‌ها؛ یعنی نظرسنجی درخصوص رابطه ایران و آمریکا. صدای بلند مخالفان در برابر طرح دولت فعلا که دولت روحانی با «طرح‌های نو» خود بیشتر حساسیت محافظه‌کاران را هدف قرار می‌دهد. بحث نظرسنجی درباره رابطه با آمریکا هم یکی از آنهاست. منتقدان نیز تا توانستند از این طرح انتقاد کردند، یکی گفت که «نتایج چنین نظرسنجی قابل اعتماد نیست» و دیگری در آمد که «مگر می‌شود سیاست خارجی کشور را با نظرسنجی اداره کرد؟» بعضی هم معتقد بودند، دولت می‌خواهد با این کارش برای سیاست خارجی خود «مشروعیت‌سازی غیرواقعی» بکند. صدای منتقدان اما خیلی بلند بود، صدای موافقان طرح ولی نه چندان. فقط دولتی‌ها هستند که صدایشان در دفاع از این طرح به وضوح شنیده می‌شود، آن هم به مدد اینکه «دولت» هستند. دولتی که رسانه‌های محافظه‌کار ناگزیر از انتشار مواضع آن است. موافقان غیردولتی طرح نظرسنجی هم نه خبرگزاری خاصی را در کنار خود می‌بینند و نه صدا و سیما را. بقیه رسانه‌هایشان نیز هرچند ‌مانند خودشان شاید از نظر تعداد زیاد باشند، اما قدرت صدای رسانه‌های محافظه‌کار کجا و قدرت صدای اینها کجا. ورود «غیررسمی» نظرسنجی به فاز عملی «طرح نو» دولت در چنین فضایی معلوم نیست چه سرنوشتی داشته باشد. رئیس‌جمهور گفته بود: «از دو دستگاه مهم نظرسنجی خواسته‌ام نظر مردم را بگیرند که با حرکت دولت در سفر به آمریکا و مذاکره موافق هستند یا نه؟ و مخالفین چند درصدند؟» اما اینکه همین «دو دستگاه مهم نظرسنجی» هم چه هستند هنوز مشخص نشده. حالا یک خبر غیررسمی آمده و می‌گوید دولتی‌ها کار خود را کرده‌اند، 80 تا 90 درصد مردم خواستار تغییر نوع روابط ایران و‌ آمریکا هستند. دولتی‌ها اما هنوز خاموشند. هیچ‌کس از ساکنان پاستور نه این خبر را تائید کرده و نه تکذیب. اما همین خبر غیررسمی تائید نشده و چند خطی هم خود می‌تواند هزار حکایت ناگفته داشته باشد. منبع خبر نزدیک به مصطفی پورمحمدی است؛ سایت نامه‌نیوز. مصطفی پورمحمدی که خود از معدود اصولگرایان شناسنامه‌دار و شناخته‌شده دولت یازدهم است. کسی که دو ماهی می‌شود که از منتهی‌الیه اصولگرایی آمده و با کسانی چون جعفر توفیقی و محمدعلی نجفی از منتهی‌الیه اصلاح‌طلبی بر سر یک میز می‌نشیند و با هم «تصمیم‌جمعی» می‌گیرند. آیا تصمیم درخصوص رابطه با آمریکا و سازوکار دولت برای پیشبرد این سیاست هم جزو این «تصمیم‌های جمعی» است؟ به نظر می‌رسد که نمی‌تواند نباشد. اینجا اگر جواب یک سوال مشخص شود، نتایج این نظرسنجی بیشتر قابل بررسی خواهند شد. مصطفی پورمحمدی را باید نماینده اصولگرایان برای پیشبرد سیاست‌هایشان در دولت یازدهم و احیانا کنترل این دولت در برخی بزنگاه‌ها دانست یا برعکس، او یک عضو اصولگرا در دولت روحانی برای همراه کردن و متقاعدکردن قسمت بیشتری از اصولگرایان خارج از دولت است؟ روشن شدن جواب این سوال یعنی پیشرفتی به‌اندازه یک گام در دانستن صحت و سقم خبر منتشرشده در سایت نزدیک به او. اصولگرایان، «صف نگه‌دار» دولت شکی نیست که حسن روحانی برای ایجاد تغییر آمده بود، تغییری که البته کار اصولگرایانی که حاضر به صف‌کشی در انتخابات ریاست‌جمهوری شدند، نبود. اگر آنها «مردان تغییر» بودند شاید رای حسن روحانی در سبد آنها ریخته می‌شد. به همین منوال روحانی نیز برای ایجاد تغییر نیازمند مردانی در نوک پیکان سیاست خود بود که جنسی متفاوت با جنس جناح حاکم در 8 سال گذشته داشته باشند. اما آنچه برای این دولت مهم بود فقط نوک پیکان حمله نیست، روحانی باید حواسش به پشت سر نیز می‌بود، جایی که رقبای داخلی مترصد کوچک‌ترین فرصت برای پیشی گرفتن از حریف پیروز در انتخابات 24خرداد هستند، اگر هم توان پیشی گرفتن در آن نیست حداقل می‌توانند حریف را چند قدمی عقب‌تر نگه دارند، یعنی حوالی همان جایی که خود ایستاده‌اند. برای حراست از فضای پشت‌سر دولت چه کسی بهتر از خود اصولگرایان؟ آنها زبان یکدیگر را بهتر درک می‌کنند و دیگر برخی از توجیهات در مواجهه دو اصولگرا با هم محلی از اعراب ندارد. همین است که همزمان با معرفی افرادی مثل جعفر توفیقی و محمدعلی نجفی و بیژن زنگنه، کابینه یازدهم جای کسانی چون مصطفی پورمحمدی و عبدالرضا رحمانی‌فضلی هم می‌شود؛ اصلاح‌طلبانی دوشادوش اصولگرایان. این‌گونه شاید خبر سایت نامه‌نیوز معنایی جدیدتر پیدا کند؛ معنایی بیش از خبر انتشار یک نظرسنجی. خبر نامه‌نیوز درواقع امتداد اصرار دولتی‌ها برای انجام نظرسنجی درخصوص رابطه با آمریکاست. چیزی که می‌تواند اولین نشانه از وجوه عملی پیشنهاد رئیس‌جمهور باشد.