کد خبر: 79751
تاریخ انتشار :

ریاست ولایتی بر مرکز تحقیقات استراتژیک چه معنایی دارد؟

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

سید رحیم لاری: حدود بیست و یک سالی بود که دکتر حسن روحانی یا به عنوان قائم مقام یا رییس اداره مرکز تحقیقات استراتژیک را به عهده داشت اما بعد از انتخابات و رییس جمهور شدن او این مرکز هم بی رییس ماند. خالی ماندن جای او تا مدت کوتاهی مسکوت ماند تا آن که کم کم خبرهایی از گزینه های جانشین مطرح شد. محمد عارف، آیت الله امینی، حجت الاسلام ناطق نوری و آیت الله دری نجف آبادی از جمله این گزینه ها بودند و حتی گفته می شد که بعضی از این افراد با آیت الله هاشمی رفسنجانی دیداری هم داشته اند تا آن که محمد هاشمی به عنوان رییس دفتر آیت الله در مصاحبه با ایسنا به نحوی خط بطلان بر تمام این اخبار کشید. او در این مصاحبه گفت که بر مبنای اساسنامه مرکز تحقیقات استراتژیک، رییس مجمع تشخیص مصلحت سمت ریاست بر این مرکز هم دارد و می تواند کسی را بر ریاست آن قرار دهد، «پس اگر کسی را برای این مسئولیت تعیین کند باید به او تفویض اختیار کند و هنوز کسی را انتخاب نکرده اند». این حرف محمد هاشمی یعنی آن گزینه ها انتخاب نهایی آیت الله نیستند تا این که چند روز بعد غلامرضا فروزش، معاون اجرایی و اطلاع رسانی مرکز تحقیقات، به خبرگزاری تسنیم گفت: «آقای ولایتی از سوی آیت‌الله اکبر هاشمی‌رفسنجانی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام برای همکاری و ریاست مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام دعوت شده است». با این خبر معلوم شد که دکتر ولایتی گزینه نهایی ریاست بر مرکز از سوی آیت الله است اما این انتخاب به چه معنا است و چرا آیت الله از میان گزینه های مطرح ولایتی را انتخاب کرده است؟ انتخاب ولایتی به طور کلی نشانه روشنی از آن اتفاقی است که نشانه های آن از جریان انتخابات ریاست جمهوری نمودار شد و به نظر می رسد که حالا و با تعیین او برای ریاست بر مرکز بیشتر از نشانه و در حد تایید آن تداوم یافته و می توان تقویت آن را در آینده انتظار داشت. آن اتفاق عبارت است از نزدیک شدن جریان سنتی اصول گرایی با آیت الله و جریان حامی او است. وقتی که دکتر ولایتی در مناظره انتخاباتی به آن نحو دخالت های غیر مسئولانه در دستگاه دیپلماسی را مطرح کرد، فقط ناگفته های حساس را بر زبان نیاورد بلکه او این لحن به شدت انتقادی را متوجه سعید جلیلی و به این وسیله، متوجه بخش قابل توجهی از جریان اصول گرایی کرد. انتقاد ولایتی تا آن حد بود که گویا در قامت یک اصلاح طلب منتقد ظاهر شده و به همین دلیل هم تعجب بسیار را برانگیخت چون این نحو برخورد او درست در سمت و سوی تبلیغاتی روحانی و حتی عارف قرار داشت. کنش ولایتی در جریان انتخابات و کنار نرفتن او به نفع قالیباف هم اهمیت داشت شاید یکی از عوامل مهم در عدم توفیق قالیباف و بیشتر از همه به سود روحانی بود. این نشانه ها حکایت از یک نوع نزدیک شدن ولایتی به آیت الله برای تقویت روحانی به عنوان گزینه مورد نظر آیت الله بود. این نشانه ها به قدر کافی حکایت از هماهنگی ولایتی با خط سیاسی آیت الله و روحانی داشت اما باید توجه داشت که هماهنگی ولایتی تنها انتخاب شخصی او نبوده بلکه او بیشتر نماینده جریان سنتی اصول گرایی در این مسیر است. وقتی که به نوع موضع گیری های حبیب الله عسگراولادی در ماه های گذشته نگاهی انداخته شود هم پیش درآمدهای این مسیر معلوم می شود و همین که نقش این ریش سفید و تا اندازه زیادی رهبر راست سنتی در شکل گیری این مسیر مشخص می شود. مسیر نزدیکی و هماهنگی راست سنتی با آیت الله از یک سو به دلیل احساس خطر راست سنتی از طیف افراطی این جریان است و از سوی دیگر، باید به همکاری دیرینه بین آیت الله و راست سنتی توجه داشت که خالی از اشتراکات نظری هم نیست. از طرف دیگر، هر دو دلیل برای شخص آیت الله برای حرکت در مسیر هماهنگی با راست سنتی وجود دارد و هر چند که تصور می شود او در سال ها اخیر بیشتر هماهنگ با جریان اصلاح طلب است، اما این هماهنگی برای او کارایی بیشتر دارد تا آن یکی. مجموع این شاخص ها انتخاب ولایتی برای ریاست بر مرکز را توجیه می کند اما بیشتر از این، حکایت از هماهنگی بیشتر بین آیت الله با راست سنتی است که به نظر می رسد اکنون، ولایتی در این موضوع نقش تعیین کننده ای خواهد داشت. به عبارت دیگر، ولایتی با ریاست بر مرکز مبدل به یکی از بازوهای آیت الله شده که نیروهای راست سنتی را بیشتر در مسیر هماهنگی با سیاست های آیت الله قرار دهد و از این طریق، کمکی برای آیت الله باشد تا این مسیر منسجم تر پیش رود. در هر حال، انتخاب ولایتی بر محور مناسبات آیت الله با راست سنتی قابل تجزیه و تحلیل است که می تواند هم در کمک به بدنه دولت و هم اتفاقاتی مثل انتخابات آینده مجلس تاثیر داشته باشد.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها