وقتی آیتالله هاشمی حاضر نشد روحانی را به عنوان وزیر دولتش به مجلس معرفی کند/ نقطه پایان رابطه «زوج هاشمی - روحانی» کجاست؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
مصطفی داننده: رابطه دولت روحانی با هاشمی رفسنجانی از آن جنس رابطههاست که انتقادهای فراوانی را با خود همراه داشته است و بسیاری از دوستان دیروز روحانی و هاشمی از این رابطه انتقاد میکنند و میگویند که هاشمی رفسنجانی سعی میکند نقش «پدرخوانده » دولت روحانی را بازی کند، تحلیلی که نه روحانی آن را قبول دارد و نه هاشمی آن را درست میداند. این دوستان سابق این دو سیاستمدار ایرانی، که روزی کرسیهای مجلس چهارم را در اختیار داشتند، در چینش کابینه دوم هاشمی رفسنجانی سعی کردند همفکران خود را راهی کابینه سردار سازندگی کنند. راست گرایان مجلس چهارم بعد از دوری چهارساله از پارلمان، سعی کردند تاثیر خود را بر دولت جدید هاشمی بگذارند. این مجلس سعی کرد از تمام آنچه در اختیار دارد نهایت استفاده را ببرد و از تمام ظرفیتهای قانونی خود استفاده کنند و اقتدار خود را به رئیس جمهور هاشمی نشان دهند. عبدالله نوری و سید محمد خاتمی به عنوان دو نزدیک به شخص هاشمی در تیررس این تغیرات بودند. تغییرات استانداران در نزدیکی انتخابات مجلس چهارم که از قضا از جناح راست بودند، موجب مخالفت شدید نمایندگان مجلس با این وزیر نزدیک به هاشمی
رفسنجانی بود. عبدالله نوری، تا آخرین روز وزارت خود از تغییرات در استانداریها و فرمانداریها دفاع کرد و حتی طرح استیضاح او در مجلس رد شد تا مخالفان او برای برکناری عبدالله نوری چارهای دیگر بیندیشند. سید محمد خاتمی نیز که وزیر فرهنگ دولت هاشمی بود، به علت سیاستهای بازفرهنگی خود مورد انتقاد و هدف تبلیغات پرحجم جناح راست قرار گرفت. وزیر فرهنگ هاشمی که با 260 رای مثبت از مجلس سوم رای اعتماد گرفته بود در سال 71 و در زیر فشارهای مجلس چهارم با حالت قهر از این وزارتخانه استعفا کرد و پس از او علی لاریجانی یک چهره متمایل به جناح راست عهده دار وزارت ارشاد شد تا هاشمی متوجه شود، مجلس چهارم برای کابینه او برنامههای ویژهای دارد. به جز این دو چهره روحانی دولت هاشمی، مصطفی معین وزیر علوم و عبدالحسین وهاجی از اعضای جناح چپ کابینه و سعیدی کیا وزیر راه، علی اکبر ولایتی وزیر امور خارجه و کازرونی وزیر مسکن نیز جز افرادی بودند که مجلس چهارم خواهان برکناری آنان بود. فراکسیون اکثریت مجلس که در اختیار جناح راست بود درصدد معرفی نشدن این افراد و جایگزین نیروهای نزدیک به خود در دولت هاشمی رفسنجانی بودند. این جناح در سخنان و
مقالات خود میکوشید تغییرات در کابینه را امری ضروری نشان دهد تا هاشمی رفسنجانی متقاعد شد این تغییرات را در دولت خود انجام دهد. رئیس جمهور وقت نیز که با برخی از این نطرات موافق بود، درصدد این بود تا تغییرات مورد نظر نمایندگان را تامین کند. موافقت هاشمی با این در خواست بیانگر این معنا بود که او اول به دنبال کسب حمایت مجلس و کاهش تنش بین دولت و مجلس بود و دوم اینکه میتوانست وزاریی که با دولت او هماهنگ نبودند و گاهی در مقابل مجلس مشکل ساز میشدند، از دولت کنار بگذارد. ریاست چندین ساله هاشمی بر قوه مقننه و برخورد به سه دولت، بنی صدر، رجایی و حضرت آیتالله خامنهای باعث شده بود تا او بیش از هرکسی دیگری به روابط دولت و مجلس آشنا باشد. رئیس سه دوره مجلس شورای اسلامی میدانست که برای پیش برد برنامههای خود در دولت جدیدش احتیاج به همراهی مجلس دارد. روزنامه رسالت، ارگان رسمی جناح راست در آن زمان، در مورد لزوم تغییرات در دولت ششم نوشت:« وضع موجود و انتظارات مردم، ضرورت تحول را اجتناب ناپیذریر ساخته است، کسانی که از امور اجرایی کنار کشیدند« جناح جپ» تا به مخالفت خوانی بپردازند، چرا از ترکیب فعلی کابینه حمایت
میکنند؟!» نمایندگان مجلس چهارم، بعد از متقاعد کردن هاشمی رفسنجانی برای ایجاد تغییرات در دولت، افرادی را نیز به عنوان وزیر پیشنهادی مجلس به دولت معرفی کردند که در میان آنان چهرههای آشنا جناح راست از جمله، احمد توکلی، محمدرضا باهنر، مصطفی میرسلیم، محمد جواد لاریجانی، علی نقی خاموشی، اسدالله بادمچیان و حسن روحانی به چشم میخورد. نماdندگان مجلس چهارم، رئیس جمهور امروز ایران را به عنوان وزیر پیشنهادی وزارتخانههای اطلاعات و امور خارجه به روحانی معرtی کردند. معرفی روحانی به هاشمی برای این دو وزارتخانه استراتژیک دولت جمهوری اسلامی، نشان از اعتماد بیش از اندازه جناح راست به حسن روحانی بود. هاشمی رفسنجانی اما سعی کرد در تغییرات کابینه خود افراد نزدیک به خود که مورد قبول مجلس نیز هستند، را به عنوان وزیر به مجلس معرفی کند. وی روحانی را به عنوان وزیر به مجلس معرفی نکرد و ترجیح داد فلاحیان و ولایتی به عنوان وزرای اطلاعات و خارجه به فعالیت خود ادامه دهند. بدین ترتیب هاشمی رفسنجانی با حضور روحانی به عنوان وزیر در دولت خود مخالف بود و ترجیح داد از او به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی استفاده کند. حضور روحانی در مجلس
شورای اسلامی به عنوان نایب رئیس مجلس و تاثیر وی بر نمایندگان شاید مهم ترین دلیل هاشمی برای قبول نکردن این hlv بود. روحانی میتوانست بازوی اجرایی هاشمی در مجلس شورای اسلامی برای پیشبرد اهداف دولت باشد. نگاه روحانی به هاشمی و هاشمی به روحانی، فراتر از سطح یک همکاری ساده است. آنها خود را مکمل یکدیگر میدانند و سابقه همکاری سی ساله آنها در انقلاب اسلامی چه در زمان جنگ تحمیلی و چه در مجلس، دولت و مجمع تشخیص مصلحت نظام خود بیانگر همین معناست. و دوستان دیروز این دو که روزی خود پیشنهاد دهنده رابطه هاشمی و روحانی بوند، نمی توانند از روحانی یا هاشمی بخواهند که پایانی برای دوستی سی ساله خود پیدا کنند. بنا بر اعتقاد بسیاری از علاقه مندان به تحولات سیاسی ایران، حسن روحانی شبیه ترین فرد از نظر مواضع سیاسی به هاشمی رفسنجانی در سپهر سیاست ایران است. نحوه معرفی وزرا به مجلس و نحوه تعامل رئیس دولت یازدهم با مجلس نهم خود بیانگر همین معناست، روحانی همچون هاشمی فرزند مجلس است و به خوبی با زوایای پنهان مجلس آشناست. با توجه به این معنا، هیچگاه نمیتوان پایانی بر روابط هاشمی و روحانی متصور شد و روحانی تا زمانی که بتواند از تجریه
هاشمی رفسنجانی در مجلس و دولت استفاده خواهد کرد و این همات مسئلهای است که مخالفان روحانی و هاشمی را عصبانی میکند.
دیدگاه تان را بنویسید