کد خبر: 84298
تاریخ انتشار :

هشدار روزنامه جمهوری اسلامی به تیم مذاکره کننده هسته ای

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه نیوز، روزنامه جمهوری اسلامی طی یادداشتی به قلم فواد صادقی نوشت: گرچه هنوز از مفاد قطعی این توافقنامه خبری در دست نیست، و البته تعیین برخی از مفاد، به خصوص درصد آزادسازی سپرده‌های بلوکه شده ایران و رآکتور اراک، قرار است در مذاکرات تعیین شود، اما با توجه به چارچوب کلی مذاکرات، به نظر می‌رسد توافقات در محورهای زیر شکل می‌گیرد: امتیازات واگذار شده از سوی ایران: تعلیق غنی سازی 20 درصد در فردو تبدیل ذخائر اورانیوم 20 درصد ایران به میله سوخت یا اورانیوم 5 درصد عدم افزایش تعداد سانتریفیوژ‌های فعال ایران امتیازات واگذار شده از سوی 1+5: عدم تشدید تحریمهای ایران آزادسازی درصدی از سپرده‌های بلوکه شده ایران تسهیل محدود در فروش فرآورده‌های پتروشیمی در رابطه با این توافق، ارزیابی‌های مختلفی در محافل کارشناسی نظام صورت گرفته است. از یک سو، طیف جریان افراطی که حامی روند گذشته مذاکرات هسته‌ای بوده‌اند و با سوء استفاده از واژه ایستادگی دیگران را به سازش متهم می‌کنند، با خیانت بار دانستن این توافق، بر بازگشت به مسیر قبلی که به تحریمهای کنونی منجر شده و با این روند افزایش نیز می‌یابد، تاکید دارند. در سوی دیگر، جریان تفریطی بر پذیرش پیشنهاد 1+5 و اعطای امتیازات مورد تقاضای آنان که مورد اشاره قرار گرفت، تاکید دارد و در مقابل هیچ تصویری از ادامه و سرنوشت مذاکرات هسته‌ای ارائه نمی‌کند. مشابه توافق مذکور، در سال 1388 و در آغاز دولت دوم احمدی نژاد، تحت عنوان تبادل سوخت با پیشنهاد مشترک آمریکا و روسیه به ایران مطرح شد که در آن، ایران بخش عمده ذخائر اورانیوم خود را تبدیل به میله سوخت 20 درصد می‌کرد، و در مقابل هیچ امتیاز متوازنی به ایران داده نمی‌شد. در آن زمان این سئوال مطرح بود که با وجود تحریم‌های شورای امینت سازمان ملل علیه ایران، اگر ما مهمترین برگ برنده خود در مذاکرات هسته‌ای را که ذخائر اورانیوم غنی شده می‌باشد، واگذار کنیم، برای لغو تحریم‌ها و قطعنامه‌های شورای امنیت چه برگی برای مبادله خواهیم داشت؟ علت اصلی به سرانجام نرسیدن آن توافق در نظام، این بود که در مقابل این سئوال، پاسخ روشنی وجود نداشت و امروز نیز در مورد توافق اخیر همین سوال وجود دارد. اشتباه بزرگ دو جریان افراطی و تفریطی در موضوع هسته ای، آن است که به جای آن که به نقشه راهی برای عبور از وضعیت موجود و به حالت عادی بازگرداندن شرایط کشور داشته باشند، تمام توجه خود را به کوتاه مدت، مسایل تبلیغاتی و خطوط قرمز معطوف کرده‌اند. در حالی که رمز موفقیت در پرونده هسته ای، توجه به دو مولفه نقشه راه و توازن امتیازات در توافقات گام به گام است. جریان افراطی در برابر این سئوال که با تداوم روند گذشته، کشور به چه وضعیتی می‌رسد و چگونه می‌تواند از دام تهدیدات و فشارهای روزافزون اقتصادی، سیاسی و امنیتی رهایی یابد، پاسخی ندارد و جریان تفریطی نیز باید پاسخ دهد که بر فرض انجام توافق پیش رو و دریافت مبلغی بین ده تا بیست میلیارد دلار از سپرده‌های بلوکه شده کشور که تنها پاسخگوی چند ماه نیازهای ارزی دولت خواهد بود، چه تدبیری برای توافقات بعدی و پیش برد مذاکرات دارد و در برابر مسایلی نظیر لغو تحریم‌های یکجانبه بانک مرکزی و فروش نفت که تازه بسیار ساده‌تر از لغو تحریم‌های شورای امنیت هستند، چه امتیازاتی برای واگذار کردن باقی می‌ماند. متاسفانه جریان تفریطی به جای ترسیم نقشه راهی از سرانجام مذاکرات هسته‌ای که قطعا چند سال به طول خواهد انجامید، توجه خود را معطوف به دو عنصر حل مساله کوتاه مدت نیاز ارزی دولت و تعیین خطوط قرمز کرده است و این روند بدان جا خواهد انجامید که پس از یکی دو توافق مشابه توافق پیش رو در ژنو، تیم مذاکره‌کننده تمام امتیازات قابل واگذاری خود را در برابر مسکنهایی نظیر آزادسازی سپرده‌ها واگذار کرده و به مرز خطوط قرمزی که برای خود ترسیم کرده است، می‌رسد و طرف مقابل نیز همچنان در موضع سابق خود یعنی تحریم‌های یکجانبه و تحریم‌های شورای امنیت باقی مانده است. به نظر می‌رسد در این شرایط، نیاز کشور عبور از دو جریان افراطی و تفریطی و تبیین راهبرد و نقشه راه حل پرونده هسته‌ای ایران، براساس مشی جریان اعتدال و واقع بینی همراه با عقلانیت است و در این جریان بایستی هم توازن امتیازات واگذار شده و دریافت شده دیده شود و هم خطوط قرمز بر اساس واقعیات داخلی و بین‌المللی کشور ترسیم شود، نه شعارهای صرف. نکته دیگر در مورد مذاکرات پیش رو آن است که به نظر می‌رسد آسیبی که تیم مذاکره‌کننده قبلی دچار آن بود، در برخی از عملکردهای تیم مذاکره‌کننده جدید نیز دیده می‌شود و آن، تبلیغاتی کردن پرونده هسته‌ای و دامن زدن به حواشی آن است. به همراه بردن ده‌ها خبرنگار در هر سفر که ظاهرا در حال افزایش نیز هست، در شرایطی که طرفین بر محرمانه بودن جزئیات مذاکرات اصرار دارند، چه وجهی دارد؟ این فضاسازی تبلیغاتی با چه هدفی صورت می‌گیرد؟، در کجای دنیا وسیاست خارجی کدام کشور تا این اندازه ابعاد تبلیغاتی محور می‌گردد؟ آیا قرار نیست نکته درستی که توسط یکی از صاحب نظران دولت اعتدال بیان شد، مبنی بر جمع کردن سیاست خارجی از کف خیابانها توسط مجریان همین دولت اعمال گردد؟ واقعیت آن است که به مباحث سیاست خارجی باید در محیطی متفاوت از فضای پوپولیستی و زرد پرداخت و به اندازه مورد نیاز اطلاعات صحیح و مستند، نه شایعات و اظهارات دوپهلو و ابهام آمیز که تنها نتیجه آن دامن زدن به احساسات و نگرانی در جامعه است را به افکار عمومی منتقل نمود.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها