کد خبر: 99723
تاریخ انتشار :

لیلاز: بی‌تردید 8 سال گذشته فاسدترین دوران تاریخ مکتب اقتصاد ایران بود/ داوری: در صورت تایید صلاحیت، مشایی پیروز قاطع دور نخست انتخابات بود/7

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه‌نیوز ، «سعید لیلاز» در ششمین و آخرین اظهار نظر خود، گفت: «تلاش آقای دکتر داوری برای دفاع از عملکرد دولتی که اکنون سر کار نیست قابل تقدیر است. اما استدلال های ایشان جز شعار پردازی نیست. این دولت نهم و دهم بود که حداکثر کوشش خود را برای نزدیک شدن به غرب انجام داد. در همان دولت بود که ملت اسراییل به رسمیت شناخته شده اند و در مورد پیشرفت هسته ای نیز فقط باید کارشناسان قضاوت کنند که سرعت پیشرفت هسته ای ایران در کدام دوره بیشتر بود. تعداد سانتریفیوژها مانند کوه یخی تنها اندکی از قدرت هسته ای کشور را بازتاب میدهد و همگان به خوبی می دانند که رشد علم در مدت 5 یا 6 سال ممکن نیست و به تلاش جانانه ای نیاز دارد. شروع برنامه ی هسته ای ایران 22 سال پیش از انقلاب بود و نسبت دادن آن به 5 یا 6 سال اخیر جز جفا بر علم، بر تاریخ و بر واقعیت نیست. در حوزه ی اقتصاد نیز جلو افتادن صادرات غیر نفتی بر واردات جز براثر کاهش ناخواسته ی واردات به علت تحریم های عمداتا خود خواسته ی دولت قبل نبود. میزان سرمایه گذاری دولت در اقتصاد در سال 90 به قیمت ثابت کمتر از سال 83 بود. در همین مدت درامد ارزی دولت حداقل 3 برابر و واردات کشور حداقل 3 برابر شد در حال که رشد اقتصادی ابتدا به نصف کاهش یافت وسپس منفی شد. بی تردید 8 سال گذشته فاسد ترین دوران تاریخ مکتب اقتصاد ایران بوده و ما را در سراسر خاورمیانه به کشور شماره 1 فساد تبدیل کرده است. در سال 90 به عنوان بهترین سال عملکرد دولت قبل هزینه ی جاری دولت 7 برابر هزینه عمرانی شد در حالی که در سال 83 این نسبت فقط 3 برابر بود. این که منابع ایجاد شغل مردم را به آنها بدهیم و از آنها وفاداری بخریم، هر اسمی دارد به جز حکمرانی خوب. دولت دهم نه به شعار آبادانی ایران عمل کرد نه جز به گروهی خاص مهر ورزید و نه عدالت اجتماعی را گسترد که بر عکس ، تقریبا به انهدام روستاها و طبقه متوسط ایران انجامید. اکنون درست مطابق برنامه دولت قبل، یک طبقه جدید اجتماعی در ایران شکل گرفته که اندازه ی آن بی نهایت کوچک و ثروت آن بینهایت بزرگ و افسانه ای است. تنها اشتباه اینجا بود که طبقات اجتماعی پس از خلق شدن الزاما به خالق خود وفادار نمی مانند. همین بود که دولت سابق را پایین کشید و فکر طرفدار آن در انتخابات 92 بیش از 7% آرا مردم را جذب نکرد فارغ از هرگونه تعلق خاطر سیاسی این واقعیت عریان ساختار اقتصادی و اجتماعی در هم کوفته ی ایران است که اکنون پیش چشم ماست. در قضاوت پیرامون آن خود مختارهستید از صبر و حوصله تان سپاسگذارم و از همه خوانندگان و جناب آقای دکتر داوری خداحافظی میکنم.» عبدارضا داوری، موافق دولت احمدی نژآد نیز در آخرین نظر خود، گفت: «اولا هیچگاه در دولت نهم و دهم ملت اسراییل به رسمیت شناخته نشد و متاسفانه سخن جناب مهندس مشایی اسیر غوغا سالاری رسانه ها و بد فهمی شد که در اینجا مجال پرداختن به آن نیست فقط به همین یک جمله اکتفا کنم که شیمون پرز در فوریه ۲۰۱۰ اعلام کرد که باید کاری کنیم که بودن در کنار احمدی نژاد به ننگ تبدیل شود و متعاقب این سخن بود که کلید واژه «جریان انحرافی» در فضای سیاسی ایران متولد شد.

ثانیا ادعای بنده این نبود که تمام افتخار فناوری هسته ای مربوط به دولت نهم و دهم است بلکه منظور بنده این بود در شرایطی که دولت اصلاحات در توافق سعدآباد حتی مجوز چرخش ۳ سانتریفیوژ را نداشت ، دولت نهم سد ایجاد شده در برابر توسعه فناوری هسته ای را شکست و از تهدید تحریم ها ، فرصت خوکفایی خلق کرد.
ثالثا در مورد آمارهای رشد اقتصادی و سرمایه گذاری در دولتهای مختلف هم متاسفانه واقعی سخن نمی گویید:
متوسط نرخ رشد تولید ناخالص داخلی ایران (بانفت) طی دوره ۱۳۵۷ لغایت ۱۳۸۳ معادل ۲.۱ درصد است حال آنکه متوسط نرخ رشد تولید ناخالص داخلی ایران(با نفت) طی دوره ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۰ معادل ۴.۴ درصد است.
متوسط نرخ رشد تولید ناخالص داخلی ایران (بدون نفت) طی دوره ۱۳۵۷ لغایت ۱۳۸۳ معادل ۳ درصد است حال آنکه متوسط نرخ رشد تولید ناخالص داخلی ایران(بدون نفت) طی دوره ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۰ معادل ۴.۹درصد است.
برخلاف ادعای آقای دکتر لیلاز در مورد افت شدید سرمایه گذاری در دولت نهم و دهم نسبت تشکیل سرمایه به تولید ناخالص داخلی(جاری) در دولت سازندگی ۲۵ درصد ، در دولت اصلاحان ۲۸.۵ درصد و در دولت نهم و دهم ۲۵.۹ درصد است که می بینید نرخ تشکیل سرمایه به تولید ناخالص در دولت نهم و دهم از دولت سازندگی بالاتر و حدود ۲ درصد از دولت اصلاحات پایین تر است. و البته در این کاهش دو درصدی شرایط وخیم تحریم ها را هم باید لحاظ کرد.
از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۸۳ حجم سرمایه گذاری صنعتی ۲۱۰ هزار میلیارد ریال است حال آنکه از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۱ حجم سرمایه گذاری صنعتی بالغ بر ۱۱۵۰ میلیارد ریال صورت گرفته است.
ماخذ:بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران
نکته پایانی که جناب لیلاز بیان داشته اند در مورد طبقات اجتماعی حامی آقای احمدی نژاد است. واقعیت آن است که آقای لیلاز آراء آقای سعید جلیلی در انتخابات ۲۴ خرداد ۹۲ را شاخص آراء آقای احمدی نژاد و جریان حامی ایشان گرفته اند که این قیاسی مع الفارق است.اگر شورای محترم نگهبان مجوز حضور جناب آقای مهندس اسفندیار رحیم مشایی در انتخابات ریاست جمهوری اخیر را صادر می کرد، تمام نظرسنجی های معتبر ، پیروزی قطعی ایشان در مرحله اول انتخابات را تایید می کرد که البته این فرصت از ایشان و جریان حامی آقای احمدی نژاد دریغ شد و برای نخستین بار در تاریخ رقابتهای انتخابات ریاست جمهوری ، دولت قبلی هیچ نماینده ای در میان نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری بعدی نداشت.
اتفاقا بسیاری از حامیان آقای احمدی نژاد در انتخابات اخیر به آقای روحانی رای دادند (به ویژه در مناطق کمتر برخوردارتر) و خطای راهبردی تیم آقای روحانی و دولت یازدهم هم در این نکته است که تلاش دارند هویت مقابل (غیریت) خود را در آقای احمدی نژاد و حامیان ایشان بازنمایی کنند. و بر این اساس باید مطمئن باشند با این خطای راهبردی که در پیش گرفته اند وضعیت آزای آقای روحانی در سال۱۳۹۶ به وضعیت آرای آقای هاشمی رفسنجانی در سال ۱۳۷۲ دچار خواهد شد و ریزش شدیدی را تجربه خواهد کرد. در این مناظره بنا داشتم چند نکته کلیدی هم از نقائص و اشکالات گزارش صد روزه آقای روحانی بیان کنم که فرصت نشد و ان شاءالله در تریبونهای بعدی بیان خواهم کرد. در پایان از اهتمام ارزشمند مدیریت محترم سایت نامه نیوز و صبر و حوصله همه خوانندگان عزیز و نیز مشارکت برادر گرامی جناب آقای دکتر لیلاز قدردانی می نمایم و همه عزیزان را به خداوند متعال می سپارم.
بهاری باشید

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها