عجیب اندر عجیب‌اند این نمایندگان دلواپس ما!

م. رستگار : رحمانی فضلی چندماه قبل «آدرس» مبهمی از ورود پول‌های کثیف به عرصه قدرت و مشخصا سیاست داد و هشدار داد مراقب باشیم پای این پول‌ها به انتخابات و تبلیغات انتخاباتی نرسد.

پول‌هایی که بدون شک برای همه ما در ایام تبلیغات انتخاباتی جای سوال می‌شود وقتی سفره‌های رنگین کاندیداها یکی بعد از دیگری برای مردم پهن می‌شوند، پول‌ و بن نقدی دست و دلبازانه بین قشر ضعیف جامعه توزیع می‌شود، بنرها و تراکت‌های تبلیغاتی درودیوار شهر را پر می‌کنند و.... خلاصه ماجرای همان کیسه‌های سیب زمینی معروف احمدی‌نژادی که واقعیت بود و از تلخی به طنز تبدیل شد.

هشدارهای رحمانی فضلی گرچه برای برخی سیاستمداران سخت آمد اما قطعا برای مردم و افکارعمومی هشداری جذاب و امیدوارکننده بود که بالاخره خود سیاستمداران به پا خواسته‌اند تا جلوی اینگونه حیف و میل ها را بگیرند.

کاری نداریم که وزیر بعد از فضایی که ایجاد کرد به مجلس رفت و بنا به گفته خودش نتوانست در جلسه علنی حرفای مگو را بازگو کند و پرونده‌های زیربغل را بر روی میز باز کند، کاری نداریم که حتی توپ را به زمین همیشه خشک رسانه‌ها انداخت و از تحریف سخنانش گفت، کاری نداریم که حتی برخی این رفتار وزیر را عقب نشینی از مواضع قبلی اش دانستند، اما همین وزیر در جلسه علنی مجلس هشدارش را بار دیگر بیان کرد که آقایان نماینده مراقب باشید پول کثیف قاچاق وارد سیاست نشود، مراقب باشید که دستمال پاک بمانیم، مراقب باشید مردم هوشیار شده‌اند، می‌بینند و توضیح می‌خواهند.

رحمانی فضلی اما بر سنت حسنه روحانی هم باردیگر صحه گذاشت و آنجا که تقصیر را متوجه خود دید از نمایندگان ملت«عذرخواهی» کرد. واژه‌ای که بدون شک بین قریب به اتفاق سیاستمداران ما غریب است و غریب.

همین «عذرخواهی» هم رگ گردن دلواپسان همیشه دلواپس را باز هم بالا زد تا صدایشان را بلندتر ‌کنند و ابایی نداشته باشند که چشم در چشم وزیر او را با رییس جمهور دیوانه اوگاندا مقایسه کنند.

روح‌الله حسینیان سردمدار دلواپسان مجلس بعد از آن جلسه ادعاهایی را علیه وزیر اصولگرای دولت مطرح کرد که بیش از همه ادبیات سخفیف بکار گرفته شده از سوی یک نماینده مجلس جای تامل و تاسف خوردن دارد. او رحمانی فضلی را فردی دانسته که پست وزارت در اندازه او نبوده، فردی که با تظاهر به اصولگرایی رای مجلسی را گرفته و امروز رنگ اصلاح‌طلبی گرفته است و در یک کلام او را فردی دیوانه خطاب کرده که توان مدیریت کشور را ندارد.

شاید پربیراه نباشد دوستان دلواپس که هنر نمایندگی را در جاروجنجال‌های پارلمانی می‌بینند و یک روز علم استعفا از نمایندگی را بلند می‌کنند و روزی دیگر روش پرتاب تخم مرغ و گوجه را مشی خود می‌کنند، مصداق‌های چنین ادعاهایی را در درون جریان دلواپس خود جستجو کنند.

شاید آقایان فراموش کرده باشند اما مردم هنوز به یاد دارند خاطرات رییس جمهوری را که در اندازه بزرگی صندلی ریاست پاستور نبود، اما با حمایت همین منادیان و مدعیان گفتمان انقلاب بر آن صندلی نشست و کاری کرد که همین دلواپسان شمشیر را بر روی او کشیدند. رییس جمهوری که گفت اصولگراست و به راحتی از نردبان بلند اصولگرایی بالا رفت و وقتی به هدف رسید، خود را خارج از دایره چپ و راست و مافوق جریانات سیاسی دانست. رییس جمهوری که با وجود تحمیل آن همه هزینه برای کشور حتی وقتی از خانه نشینی 11 روزه بیرون آمد حاضر نشد از مردم و رهبری و از همین نمایندگان دلواپس عذرخواهی کند. اصلا همین نمایندگان دلواپس که از خطاهای احمدی نژاد گفتند آیا حاضر شدند بخاطر حمایت کورکورانه خود از رییس جمهور سابق از ملت عذرخواهی کنند؟

عجب است از این همه جاروجنجال برای بیان واقعیتی به اسم «پول کثیف»؟ این همه فریاد برای یک«عذرخواهی» محترمانه که آقایان بلد نیستند آن را بر زبان جاری کنند؟ این همه خط و نشان کشیدن برای یک «صندلی» بهارستان دهم. عجیب اندر عجیب‌اند این نمایندگان دلواپس ما.