فیلم توقیفی پارسال سالن برج میلاد را افتتاح کرد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
حضور نسلهای مختلف منتقدان با خطوط فکری و سلایق مختلف در کنار هم که در مجموع رنگینکمانی شکیل و حرفهای از این قشر را در معرض دید سینماگران، اهالی رسانه و مدیران و مسئولان قرار داد، از رویدادهای مهمی است که میتواند نقد را از معضل تکصدایی شده نجات داده و بخصوص چهره مخدوششده این قشر در سالهای اخیر را اصلاح کند.
«زندگی مشترک آقای محمودی و بانو» دومین فیلم روحالله حجازی پس از «زندگی خصوصی آقا و خانم میم» است و در ادامه همکاری او با علی طالبآبادی در نگارش فیلمنامه. این همکاری که در سهگانه تلویزیونی حجازی هم ادامه داشته، به گونهای دغدغههای این نویسنده و فیلمساز را بر مسائل و بحران زوجها و تضاد، تقابل و تعامل آنها متمرکز کرده است.
فیلم این امتیاز ویژه را نیز دارد که حضور پیمان قاسمخانی را پس از «عاشقانه» و «سنپترزبورگ» در نقشی ثبت کرده که خودش خلق نکرده است. فیلمی درباره دو روز از زندگی دو زوج از دو نسل که به واسطه شرایطی خاص کنار هم قرار میگیرند و مفاهیمی همچون تفاوت نگاه نسلها و تفاوت نگاه سنتی و مدرن به زندگی، روابط عاطفی، عشق، ازدواج، تعهد و ... به چالش کشیده میشوند.
بخصوص حضور دختر نوجوانی از نسل امروز که به نوعی شاهد و ناظر این تضادها و تلاش افراد برای رسیدن به تعامل و تعادل است، زیرلایه فیلم را واجد نگاه چند وجهی به مسائل آتی این نسل در آینده میکند. بخصوص وقتی این زوجها دو به دو با یکدیگر به گفتگو مینشینند و در این لحظات وجوه پنهان و درونی آنها خودنمایی میکند.
فیلم هرچند در زمان حال و با بهانههای رئال موقعیت آدمها، روابط و مناسبات آنها را در زمان حال میسازد اما در عین حال نگاهی دارد به ریشههای هر یک از این نسلها و طراحی دورنمایی از سیر رسیدن آنها به موقعیت فعلی تا خاستگاه و جایگاه آنها را محکم و قابل باور کند.
اما نکته مهمتر درباره این فیلم حضور آن به عنوان فیلم افتتاحیه سالن رسانهها است که البته به دلیل قوانین وضع شده برای جشنواره، در بخش خارج از مسابقه قرار دارد.
هنوز یادمان نرفته که همین فیلم در جشنواره فجر پارسال مورد قهر و غضب قرار گرفت و رایزنیها و درخواستهای متعدد منتقدان، سینماگران و ... نتوانست جواز حتی نمایش تکسانسی این فیلم را در سالن رسانهها بگیرد.
این فیلم امسال با استقبال خوبی از سوی اهالی رسانه مواجه شد و با وجود نمایش در اولین سانس و به عنوان نخستین فیلم، رونق و گرما را به کاخ جشنواره آورد بدون آنکه سقفی ترک بردارد، کانون خانوادهای به واسطه آن از هم گسیخته شود و یا برداشتن دیوار خانه در فیلم، منجر به تخریب دیوارهای دیگر شود!
«عاشقها ایستاده میمیرند» نخستین فیلم شهرام مسلخی بود که محور آن جستجوی یک برادر برای پیدا کردن استخوانهای رفیق شهید و شوهر خواهرش بود که در شهادت او نقش داشت. فیلم هرچند به طبیعت و مناسبات و روابط بکر مردمان کُرد پرداخته و سعی کرده به اصالت این موقعیت و آدمها وفادار بماند، اما از مهمترین وجه یعنی فیلمنامه آسیب دیده است.
دو سوم فیلم به جستجوی این کاراکتر شهری با بازی سروش صحت میپردازد که یک ناظر خنثی و بدون تأثیرگذاری است بدون اینکه حتی متوجه حرفهای رد و بدل شده میان کاراکترهای کُرد شود و مرتب در حال پرسش است که این چه گفت و آن چه گفت؟
در بخش میانی قصه به یکباره در جهت طرح مسئله خانواده کُرد عریض میشود و روی مسائل درونی آنها زوم میکند و ماجرای پیدا کردن استخوانهای شهید به حاشیه میرود. وقتی هم که درام خانواده کرد به بحران میرسد و در حال کمرمق شدن است، دوباره ماجرا احیا و در کمترین زمان گره باز میشود. استخوانها در همان جای اول پیدا میشوند و مأموریت به پایان میرسد. با این سوال که اگر باز شدن این گره به این آسانی بود پس در طول فیلم این کلاف سر در گم برای چه طراحی شده بود؟
«گنجشکک اشی مشی» فیلم تحسینشده جشنواره کودک و نوجوان اصفهان بود به کارگردانی غلامرضا رمضانی، مسعود کرامتی و وحید نیکخواهآزاد. فیلمی درباره مسائل نوجوان که در قالب ملودرام تلاش میکند قصههای خود را به گونهای تأثیرگذار روایت کرده و به تصویر بکشد.
در این میان میتوان از اپیزود «بنبست» کرامتی به عنوان تأثیرگذارترین اپیزود نام برد که هم خوشساخت است هم اینکه موقعیت دراماتیک ویژهای دارد. موقعیت پسر نوجوانی که بعد از آزاد شدن از کانون اصلاح و تربیت در جستجوی مادرش است تا از او بپرسد چرا ترکش کرده است؟
فیلم نسبت به نسخه جشنواره کودک با جابجایی دو اپیزود مواجه شده که این تغییر به ساختار کلی و جزئی فیلم لطمه زده است. به عنوان مثال در هر اپیزود نشانههای اپیزود بعدی در حاشیه به تصویر کشیده شده و با این تغییر حضور جلیل (قهرمان اپیزود بنبست) در اپیزود «نفس» و رویارویی گذرای یکتا ناصر با او، اضافی و ناکارآمد شده است.
بخصوص که در نسخه جشنواره با نشان ندادن کاراکتر راننده تاکسی (شوهر مادر- راننده تاکسی) به نوعی اولین رویارویی جلیل با او در حیاط مجتمع، تعلیق و غافلگیری دارد. درحالیکه در این نسخه با نشان دادن مادر و شوهرش که برای خرید به فروشگاه زنجیرهای آمدهاند، این غافلگیری نیز از دست رفته است.
«بیگانه» به نویسندگی و کارگردانی بهرام توکلی از فیلمهای کنجکاوی برانگیز جشنواره امسال بود. بخصوص که فیلم همچون «اینجا بدون من» برداشتی آزاد از یکی از نمایشنامههای تنسی ویلیامز؛ «تراموایی به نام هوس» بود.
فیلم هرچند متکی بر جزئیاتی است که روابط سه کاراکتر محوری را از خلال گذشته در زمان حال به تصویر میکشد، اما واقعیت این است که شخصیت زوج محوری فیلم به گونهای پا در هوا و نامعلوم است. بخصوص که کدهایی از گذشته و حال آنها ارائه میشود که نه در زمان حال به کار میآید و نه میتواند لایههای پنهان آنها را حتی از ورای گذشته عیان کند. مثل رابطه ارباب رعیتی که شوهر به آن اشاره میکند اما نه به کار گذشته این آدمها میآید و نه حال.
پیچیدهترین، کاملترین و در عین حال جذابترین شخصیت در این مثلث، کاراکتر پانتهآ بهرام است که به واسطه بازی ظریف و متکی بر جزئیات وی به شدت قابل باور و ملموس است. درحالیکه کاراکترهای دیگر که به نظر معمولی و متعارفتر میآیند در توجیه خود با مشکل مواجه هستند. به عنوان مثال برای سردی کاراکتر سپیده (مهناز افشار) به شکل عمومی و نوع رفتار او با خواهرش چندین دلیل از گذشته آورده میشود درحالیکه هیچکدام نمیتواند به شکلی محکم دنیای ذهنی و نوع تفکر این شخصیت را در گذشته و رابطهاش با خانواده توجیه کنند.
«سیزده» اولین تجربه سینمایی هومن سیدی پس از فیلم ویدئویی «آفریقا» است که به دنیای نوجوانان و جوانان میپردازد. فیلم ساختاری یکدست و خاص به جهت اجرا و کارگردانی دارد و تلاش کرده از سکوت و فضاهای خالی به تنهایی و طردشدگی نوجوان محوری فیلم بپردازد.
اما در پردازش قصه بخصوص پیچ و خمهایی که این نوجوان در آستانه جدایی پدر و مادرش دچار آن شده، با مشکل مواجه است و قصه در نقاطی عریض شده که به خط اصلی لطمه میزند. بخصوص که بحران نوجوانی و جدایی بمانی (یسنا میرطهماسب) نیز با تداخل در هم، بحران او را به گونهای خاص و ویژه کردهاند که بیشتر جنبه نمایشی و چیده شده تا وامدار بودن به واقعیت و رئالیسم.
فیلم برای رسیدن به یک فینال قابل قبول و گذاشتن نقطه پایان نیز از مسیری پر پیچ و خم عبور کرده و رسیدن به فینال نهایی با تکیه بر حجم بحران و استرس و عصبیت، مخاطب را دلزده میکند تا در نهایت فیلم به تمام شدن رضایت دهد.
منبع: خبرآنلاین
دیدگاه تان را بنویسید