فوتبال مدرن مدیون شیرهای آلمانی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
ایمان مشعلچیان*: میتوانم بنشینم آمار خیرهکننده سالهای اخیر آلمانیها را در تیم ملی و رده باشگاهی ردیف کنم، اما این عددها برای هواداران خوب است به درد شما نمیخورد. این آمارها بند دل هواداران است، اسباب دلگرمی است؛ مثل برزیلیها که این روزها باید دلشان را به آن 5 ستاره ژنرالی روی سینه خوش کنند وگرنه اگر از ده تایی که خوردهاند دق کنند، کار مهمی نکردهاند. آلمان تیم عجیبی است. بعضیها مرز نفرت از آن را تا آنجا کش میدهند که حاضرند بمیرند اما جام قهرمانی جهان را در دست آلمانها نبینند. نفرت از آنها ریشههای تاریخی زیادی دارد؛ از اتهام فوتبال ماشینی بازی کردن(که نمیفهمم این چه اتهامی است دیگر! همه تیمهای دنیا تلاش میکنند هماهنگ و منظم بازی کنند) بگیرید تا اینکه مارادونا -قهرمان یک نسل- را در فینال 90 نابود کردند. باری اهمیتی هم ندارد! کسی که فوتبال دوست دارد، نمیتواند آرژانتین 86 یا برزیل 2002 یا حتی اسپانیای نابالغ 2010 را دوست نداشته باشد؛ هر چند هر کدام یک جرقه بوده باشند. آنها که فوتبال دوست دارند، امسال نمیتوانند آلمان را دوست نداشته باشند. آلمان امسال - در ادامه مسیر 4 سالی که گذراند- به یک
پختگی بینظیر رسیده است. طراوت، شادابی، منطق، نظم، قدرت و از همه مهمتر قهرمان/ستاره دوستداشتنی. کاش «مارکو رویس» به جام جهانی میرسید تا مسی ستاره تنهای این جام نباشد. نیمار که به نظرم اصلا قابل این صحبتها نیست! اما در همین تیم ژرمنها نویر و کلوزه بدون شک هم دوست داشتنیاند، هم ستارهاند و هم قهرمان تیمشان. آلمان امسال کلاس فوتبال جهان را بالا برد وگرنه آرژانتین به هیچ وجه حرف تازهای ندارد. در بهترین حالت شاید دوباره همان آرژانتین 86 یا 90 باشد که انگشت کوچک آن هم نیست! آلمان ببازد یا ببرد فرقی ندارد. این جام یک حرف اگر برای گفتن داشته باشد، آلمان است. آلمان آبروی این جام طلایی را خرید؛ دست فوتبال دنیا را گرفت و گفت بفرمایید از این طرف تشریف بیاورید وگرنه از ایتالیای ریشهدار تا برزیل مهد فوتبال و اسپانیا و هلند و فرانسه آبی گرم نشد که نشد. حالا برای آنها که به سبک و سیاق سینمای هالیوود دنبال جان وین و اسپایدرمن میگردند با صدای بلند میگویم که آلمان امسال را باید دوست داشت چون مثل آلن دلن «دایره سرخ» تنهاست، تنفر همه شهر را دوش میکِشد، آدم میکُشد، انتقام میگیرد، همه از او وحشت دارند، چهره سردی دارد اما
شایسته ستایش است. شایسته دوست داشتن و عشق ورزیدن. * روزنامهنگار
دیدگاه تان را بنویسید