محمدرضا شهیدیفرد: حضورم در جشنواره فیلم فجر ارتباطی به جذابیتش ندارد/ من فقط کارم را میکنم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، محمدرضا شهیدیفرد، از «مردم ایران، سلام» معروف شد و بعد از آن با «پارک ملت» توانست خودش را به خوبی نشان دهد. مخصوصا که بعد از مدتی، با حضور چهرههای معروف و مطرح شدن بحثهای چالشی در آن تعطیل شد و شهیدیفرد، خانه نشین. شهیدیفرد، همیشه از چهرههای خبرساز بوده. حالا هم با شروع جشنواره فیلم فجر باز هم خبرساز شد. او این روزها در برج میلاد در حال برگزاری نشستهای خبری است که بعد از فیلمها تشکیل میشود. آنچه در ادامه میخوانید گفتوگوی «تهران امروز» با محمدرضا شهیدیفرد است:
قاعدتا این حوزه از اجرا با اجرای تلویزیونی فرق دارد. چون به هرحال در مورد آدمهایی که در نشستها شرکت میکنند قاعدتا باید اطلاعاتی داشته باشید و این شاید برای شما که خیلی در این فضا نبودید سخت باشد. اینطور نیست؟
دوستان من در اینجا در مورد هر فیلم و افرادی که قرار است در جلسه حاضر شوند مجموعهای از اطلاعات را جمعآوری میکنند و در اختیار من قرار میدهند. قطعا فضای جشنواره و سینمای ایران و فضای رسانهها در ایران را تا نشناسی تقریبا غیرممکن است که بتوانی در این سالن به فعالیتت ادامه بدهی.
پس برای شما جذابیتی داشته که این کار را قبول کردید
جذابیت بحث دیگری است.
اصلا سر و کله زدن با اینهمه آدم هنری که با افکار متفاوت وارد اینجا میشوند برای شما جذابیتی ندارد؟
خب همه چیز لزوما نباید برایت جذابیت داشته باشد. گاهی ممکن است احساس مسئولیت وجود داشته باشد که کاری را بپذیری، گاهی اصرار باعث پذیرفتن کار میشود و گاهی هم رودربایستی! هر کدام از اینها ممکن است باشد. گاهی برای پذیرفتن یک کار ممکن است مجموعهای از اتفاقات دخیل باشد. گاهی ممکن است جذابیت یک کاری خیلی کمتر باشد و گاهی برای یک کاری جذابیت بیشتری وجود داشته باشد. نمیگویم این کار برایم جذاب نیست ولی حضورم در اینجا خیلی ارتباطی به جذابیتش ندارد.
خب دلیلش چیست؟
بیشتر ضرورتش است و خود فیلمها و تحلیلشان برای من مهم است.
میتوان گفت یکی از دلایلش کسب تجربه در این حوزه است؟
این خیلی برای من موضوعیتی ندارد.ولی در اینکه هر لحظه از زندگی یک تجربه است شکی نیست.
خب این حرف که یک حرف شعاری است ولی این را از این بابت پرسیدم که گاهی ممکن است مثلا یک خبرنگار بخواهد در حوزههای مختلف فعالیت کند صرف اینکه بخواهد همه حوزهها را تجربه کرده باشد. این در مورد شما هم صادق است که بخواهید تجربهای کسب کنید در زمینه دیگری از اجرا؟
خب، این هم هست ولی مسئله این است که من اصلا متوجه نمیشوم که اجرا یعنی چه! این اسم خیلی جعلی و تقلبی است و هنوز کاری که ما انجام میدهیم اسمی در ایران ندارد. اینکه «اجرای چی؟» معلوم نیست در ایران به چه معناست و اصلا معلوم نیست ترجمه چه کلمهای است. برای همین به نظرم این واژه، واژهایاست که یک زمانی تعیین شده تا بعدا برایش واژه مناسبتری پیدا شود ولی هنوز این اتفاق نیفتاده و واژه مناسبتر پیدا نشده و به نظرم کسی هم برای پیدا کردنش تلاش نکرده. این واژه (اجرا) خیلی کلمه مهمی نیست. ولی به هر صورت این شکل از حرف زدن و گفتوگو کردن ما، مشترکاتی با گفتوگوی تلویزیونی و گفتوگوی روزنامهای دارد، گرچه گفتوگو برای روزنامه خیلی متفاوت است با گفتوگو برای تلویزیون. حتی اجرا در صحنه هم باز با اینها متفاوت است اما قطعا مشترکاتی با هم دارند. یعنی یک عملیاتی دارد که در کسی که این کارها را انجام میدهد مشترک باشد. گاهی مجموعهای از پدیدهها سهمی در تصمیمگیری تو ایفا میکنند. ممکن است میلت به تجربه باشد یا ممکن است لذت بردنت از خود گفتوگو با این افراد باشد یا ممکن است این باشد که سینما مسئولیت توست در عین حال که سینما جذابیت زندگی تو هم هست. من در فضای رسانه عمریاست که سر کردهام، برای همین اینطور نیست که بخواهم توضیح دهم به چه دلیل این کار را قبول کردم. در واقع من فقط کارم را میکنم.
نکته دیگری که وجود دارد این است که سال گذشته در کنار مجری برنامه، منتقدی نشسته بود که فیلم را نقد میکرد. شیوه جدید امسال را چه کسی پیشنهاد داد؟ شما یا خود مسئولان دبیرخانه یا دیگران؟
همهمان با هم به این نتیجه رسیدیم. همهمان نظرمان این بود که آن شیوه فایدهای ندارد و هیچ مشابه جهانی در میان جشنوارهها هم نداشت. جشنواره را باید ببینیم چه هدفی دارد که باقی کارها را بر اساس هدف جشنواره تعریف کنیم. در جشنواره قرار است تعدادی فیلم نمایش داده شود و اینها با هم مقایسه شوند ضمن اینکه امکان معرفی هم برای فیلمها فراهم شود.امکان کشف آدمها وجود داشته باشد و امکان معرفی دیدگاههای تازه هم وجود داشته باشد. الزاما خود جشنواره در هیچ کجای جهان وظیفهاش نقد نیست. آنقدری که من و دوستانم میدانیم جلسههایی که بعد از نمایش یک فیلم تشکیل میشوند به شدت از نقد پرهیز میکنند. در واقع وظیفهاش شناساندن فیلم و عوامل فیلم است. در واقع دراین نشستها با فضای فیلم آشنا میشویم تا دیدگاه آدمهایی که فیلم را ساختهاند مشخص شود. به همراه برخی چیزهای جذاب که در جشنوارههای دنیا هم مرسوم است.
ولی حذف کردن این بخش، در این چند روز برای خبرنگاران کمی سخت بود.
بالاخره آن شیوه هم چیزی بود که سالهای قبلترش وجود نداشت. این شیوه به نظر من اگر با روشها و استانداردها کار شود به آنچه که در دنیا اتفاق میافتد نزدیکتر است. ضمن اینکه ما هیچ نگاهی به دنیا نداریم که الزاما هر کاری آنها کردند ما هم تکرار کنیم. به نظرم این شیوه به ضرورتهای یک جشنواره هم نزدیک است. چون در 40 دقیقه، نقدی از فیلم نمیتواند اتفاق بیفتد حتی بین دو نفر یعنی بین فیلمساز و یک منتقد، چه برسد به اینکه آدمها با زوایای مختلف قرار است در مورد یک فیلم نقدهایشان را ارائه دهند که تقریبا چیز غیرممکن و ابتری حاصل میشود که در سالهای قبل هم وجود داشت و همه احساس بدی از آن دارند. چالش بیمعنایی شکل میگیرد بلافاصله بعد از فیلم بدون اینکه در ذهن آدمهایی که قرار است نقد بکنند فیلم رسوخ کرده باشد. اساسا نقد یک امر تخصصی است که به نظرم باید اجازه دهیم نقد را افراد تخصصی انجام دهند که حرفهشان این است. کسی که اینجا عکاسی میکند نمیتواند منتقد باشد یا یک روزنامهنگار نمیتواند منتقد باشد. این کار حتما غلط و غیرحرفهای است. به نظر من وقتی داریم یک کار فرهنگی انجام میدهیم باید خیلی مواظب این مرزها باشیم. منتقد باید نقد کند و خبرنگار شأنش پرسش است. باید بلد باشد که بپرسد و ما هنوز با محقق شدن پرسش کمی فاصله داریم.
طی این مدتی که اجرای این نشستها را بر عهده داشتید چقدر خبرنگارها با این شیوه کنار آمدهاند؟
به نظرم در این چند روز همه داریم با این شیوه به خوبی کار میکنیم و با آن کنار آمدهایم. ولی هنوز لازم است در بعضی جلسهها تکرار شود تا افراد جدید هم با آن کنار بیایند.
از پارک ملت چه خبر؟
سلامتی! همه چیز خوب است. اگر خدا بخواهد دوباره هم برمی گردیم.
دیدگاه تان را بنویسید