مسعود دهنمکی: خیلیها انتقام دوره روزنامهنگاری من را از فیلمسازیام میگیرند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزاش نامه، «مسعود دهنمکی» از جمله کارگردانهایی است که ساختههایش همواره با سر و صدای زیاد همراه است. دهنمکی که امسال «رسوایی» را روانه جشنواره فیلم فجر کرده است، در گفتوگو با «اعتماد» از شرایط کاری و مشکلاتی در امر فیلمسازی داشته است گفته. آنچه در ادامه میآید بخشی از صحبتهای دهنمکی است:
-
«رسوایی» به نوعی سینمایی شده «فقر و فحشا» و همچنین تصویری شده حرفهای مرحوم میرزا اسماعیل دولابی است که در سالهای قبل تنها نشریهای که سخنان او را چاپ میکرد، نشریه ما بود و امروز چون مدیوم حرف زدن من عوض شده از شکل نوشتن مقاله به شکل سینمایی و تصویری در آمده است.
-
در نشریه شلمچه با امثال میرشکاکها که برخی نشریات آن زمان او را اخراجی میدانستند نشریه منتشر میکردیم و در سینما هم حرفی میزنیم که با حرف دیگران فرق میکند. همه واکنشهایی که نسبت به «اخراجیها» بود، آنانی که میخواستند خودشان را جلوی تلویزیون آتش بزنند و واکنشهای بسیاری نشان دادند، همگی بحثها و چالشهای درون گروهی بود. گفتن این حرفها در آن زمان و مقطعی که من در قالب نشریاتم آنها را بیان میکردم هزینه و تاوانی داشت؛ حرفهایی که امروز دیگر گفتن آن عادی شده است.
-
آن موقع هم که مینوشتم مشکلات خیلی زیادی داشتم، من بیش از 10 بار دادگاه رفتهام و سه نشریهام توقیف شده است. مستندهایم توقیف شده است. فکر نمیکنم کسی به اندازه من از نیروهای درون نظام بابت حرفهایش هزینه داده باشد. من سال 69 بابت حرفهایم و دقیقا زمانی که همه میگفتند مخالف فلانی دشمن پیغمبر است، در نماز جمعه پا شدم و نسبت به وضعیت فرهنگی و الگوی توسعه اعتراض کردم؛ نتیجه رفتن گوشه انفرادی بود. الان پزش را دوستان و حضرات میدهند.
-
خیلیها با نگاه سیاسی به فیلمهای من نگاه میکنند. به نوعی انتقام دوره روزنامهنگاری من را از فیلمسازیام میگیرند. کسانی که در این حوزه بودند و ما آنان را نقد کردیم الان صاحب رسانه هستند و تعلق خاطر به جناحی دارند و من را نماینده یک جریان میدانند. الان بهترین فرصت را گیر آوردهاند که همه دق و دلیشان را سر من خالی کنند. من تاوان دیگران را هم باید بپردازم. در عمل میبینید که دیگران چنین کاری نمیکنند.
-
در جلسه نمایش خصوصی که برای «رسوایی» گرفتیم حدود 400 نفر از مسئولان کشور شرکت داشتند. حدود 60 تا 70 روحانی درآن جمع بود، خیلی از روحانیونی که نماینده مجلس بودند. کافی بود در آنجا یک دوربین میگذاشتید و واکنشها را میدیدید. یک دفعه میبینید یک روحانی در حد اجتهاد از فیلم راضی بود و در طرف مقابل طیف بچه حزباللهی داشتیم که با عصبانیت وسط فیلم از سالن بیرون رفت.
-
در دهه 70 من نشریه داشتم، فیلم «خانهای روی آب» آقای فرمانآرا آن زمان ساخته شده بود. بخشی رفته بودند از ایشان شکایت کرده بودند، من فیلم را از بچهها گرفتم و دیدم و احساس کردم این شکایت بیوجه است. گفتند فیلم را فلانی ساخته، اما من گفتم مضمون فیلم دینی است. جواب من این بود مهم نیست چه کسی فیلم را ساخته باید به این نگاه شود که چه چیزی ساخته شده، نه اینکه چه کسی آن را ساخته. در ادامه گفتند تو حاضر هستی از فیلم دفاع کنی، من پاسخ مثبت دادم و مقالهای نوشتم و از فیلم دفاع کردم و گفتم این فیلم دینی است و پیام دینی دارد. فکر نمیکنم در آن سوی ماجرا افراد آنقدر لیبرال باشند که اگر در فیلم ما حرف و قصه خوبی بود اعتراف کنند.
-
خانم پاکروان، مدیر تولید کارهای آقای بیضایی و آقای کیمیایی هم بوده، مدیر تولید کارهای من هم بوده. او میتواند بیاید و شهادت دهد که ما بعضی از امکانات ادوات جنگی را از بازار سیاه تهیه میکردیم. خیلیها معقتد بودند این فیلم از نظر آنان ارزشی نیست.
-
فیلمنامه من را 100 حا میخوانند نظر میدهند. شاید برای باقی را فقط یک جا بخوانند، اما فیلمنامهها من از چند طرف خوانده میشود. یکی از دلایل اینکه «رسوایی» را برای مسئولان اکران خصوصی کردیم، به این دلیل بود که اگر قرار است در آینده افرادی به فیلم فحش دهند، حداقل خود مسئولان فیلم را ببینند و بعد هر چی میخواهند بگویند، نه اینکه براساس شنیدهها قضاوت کنند.
-
کارهای من در دو جبهه مورد انتقاد قرار میگیرد. من در دو جبهه هستم، در جبهه این طرف هم حسادت من را اذیت میکند. خیلی آدمها که سالها در این حوزه با ما کار کردند و همکیش هستند، کارهایی که در پشت صحنه میکنند و حرفهایی که میزنند دردی بیشتر از انتقادهای آن طرف برایم به وجود میآورد.
دیدگاه تان را بنویسید