کد خبر: 21898
تاریخ انتشار :

رضا میرکریمی: من کارمند حوزه هنری نیستم

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، رضا میرکریمی که امسال با دو فیلم «تاج محل» و «خسته نباشید» در مقام تهیه کننده در جشنواره‌ فیلم فجر حضور دارد. میرکریمی درباره حمایت از فیلم‌سازان اول، حواشی‌ حوزه هنری و شرایط این روزهای سینمای ایران، سرانجام سکوتش را شکست. آنچه در ادامه می‌خوانید خلاصه‌ای پاسخ‌های میرکریمی با «ایسنا» است:
  • ارتباط من با فیلمسازان، جوان دائمی است. در میان فیلمهایم هر زمانی که فرصت داشته باشم چه به شکل مشاوره چه برای خواندن فیلمنامه و کمک برای پیدا کردن سرمایه به آنها کمک می‌کنم البته تا جایی که وقت دارم و مزاحم فعالیت‌های شخصی‌ام نمی‌شود. چند سال قبل به درخواست سهیل جهان‌بیگلری مسوول سینمایی حوزه هنری که در آن مقطع مسوولیتی در سیما فیلم داشت به من پیشنهاد شد که درباره‌ی تولید چند تله فیلم طرح بدهم و خودم آنها را تهیه بکنم تا بتوان از این طریق تعدادی از استعدادهای جوان را شناسایی کرد.
  • البته من اختلاف دیدگاهی فاحشی با جنس سیاستهایی که در ساخت فیلمهای موسوم به تله فیلم اعمال می‌شد داشتم، بنابراین نقطه نظراتم را در طرحم به «سیما فیلم» اعلام کردم. مخالفت من به چند بخش تقسیم می‌شد، یکی مخالفت با تایم غیراستاندارد 20 روزه فیلمبرداری تله فیلم‌ها بود و از سوی دیگر با بودجه‌بندی این فیلم‌ها مشکل داشتم و نکته‌ی بعدی که همان مقطع هم مخافتم را مطرح کردم این بود که مسوولان تلویزیون اصرار داشتند کیفیت فیلم را با حضور ستاره‌های سینمایی بسنجند و اگر تهیه کننده‌ای نتوانست 2 یا 3 بازیگر حرفه‌ای و گرانقیمت را در تله فیلم بیاورد از نظر ناظرین کیفی تلویزیون فیلمش در مرحله ارزیابی نمره پائینی بگیرد که من با این دیدگاه به شدت مخالف بودم و هستم.
  • معتقدم این درست نیست که 60 یا 70 درصد بودجه فیلم را به یک بازیگر بدهند تا او نیز علی رغم میل باطنی‌اش فقط به خاطر پول در این فیلم‌ها بازی کند و با 30 درصد بودجه باقی مانده، فیلم ساخته شود که این فقر مالی به مسیر تولید فیلم آسیب‌های جدی و متعددی وارد می‌کند. بنابراین به جای این روند باید اجازه داد که یک تغییر نگرش جدی‌ انجام شود و همه‌ عوامل فیلم با یکدیگر یک تجربه‌ی جدیدی را پشت سر بگذارند.
  • معتقدم اصولا سیستم سیاست‌گذاری در تلویزیون آنقدر پیچیده و مراکز تصمیم گیری آن بقدری پرتعداد است که آن را به ندرت می‌توان تغییر داد. معمولا روی همان مداری که از قبل تهیه شده و دردسر کمتری دارد مسیر پیش می‌رود.
  • یکی از طرح‌هایی که از قبل در ذهن داشتم را با محسن قرائی و افشین هاشمی که در «یک حبه قند» دستیارم بودند در میان گذاشتم و می‌دانستم که آنها از عهده‌ی کار بر می‌آیند. کنار آن کار، با دانش اقباشاوی آشنا شدم. می‌دانستم او با کارگردانان بزرگی چون ابراهیم حاتمی کیا و احمدرضا درویش کار کرده است و بعد از گپ و گفت‌وگویی که با اقباشاوی داشتم متوجه شدم که توانایی سینمایی مناسبی دارد و به کار نیز نگاه حرفه‌ای دارد. بر روی فیلم‌نامه‌ی اولیه که اقباشاوی از «تاج محل» ارایه کرد، اصلاحاتی انجام شد و به او پیشنهاد دادم لوکیشن فیلم را به زادگاهش آبادان ببرد و ویژگی‌های فرهنگی آنجا را هم اضافه کند.
  • در مورد فیلمسازی باید بگویم که من در طول سه تا چهار سال گذشته چندین فیلمنامه نوشتم که برایش سرمایه‌گذار پیدا نشد. برای نوشتن آنها وقت بسیاری صرف کرده بودم، بعضی از آنها را نوشتم و بعد از گذر زمان احساس کردم که دیگر علاقه‌ای به ساختن آنها ندارم بنابراین به دلایل مختلف نتوانستم کارهایی که دوست دارم، انجام بدهم. البته در نظر دارم مجموعه‌ای را درباره شهدای جنگ در فضای طراحی انیماتیک انجام ‌دهم که پروسه‌ی تحقیقاتی آن مفصل است و یک سال و نیم بخشی از وقتم را به خود اختصاص داد.
  • درباره بودجه «تاج محل» و «خسته نباشید» باید بگویم برای هر کدام از این دو فیلم یک و نیم برابر یک تله فیلم هزینه شده است. به نظرم این بودجه با توجه به فیلمبرداری در شهرستان و در لوکیشن‌های متعدد،‌ یک رکورد مناسب است.
  • توقعات ما از یکدیگر باید حرفه‌ای باشد یعنی اگر من جایی قوانین صنفی خود با همکارم را زیر پا گذاشتم باید محکوم شوم ولی اینکه من با یک نهاد دولتی یا نیمه دولتی همکاری می‌کنم حوزه‌ی شخصی من است که کسی نباید در آن دخالت کند همانطور که من حق دخالت در حوزه‌ی دیگران را ندارم. من کارمند حوزه هنری نیستم و سیاستگذاری‌های آنجا هم به من ربطی ندارد، من موقعیت همکاران فیلمسازم را که با این مانع مواجه شده‌اند، درک می‌کنم تا جایی که می‌توانستم در پی رفع مشکل فیلم‌شان رایزنی کرده‌ام. هرکدام از فیلم‌ها را هم که دیدم و احساس کردم حق با آنهاست اعلام کردم. بیش از این تکلیفی برای خود قائل نیستم همچنان که از دوستانم هم انتظار نداشته و ندارم که به خاطر بایکوت شدنم در ارشاد و فارابی طی این چند سال، اقدامی خارج از عرف حرفه‌ای انجام دهند.
  • عدم ارائه به موقع پروانه ساخت و حذف اسم من بعنوان تهیه کننده از آن و یا حذف صحنه‌های یکی از بازیگران و تکرار آن توسط بازیگری دیگر و حذف نام یکی از کارگردانان فیلم، توقف کار در میانه راه و بازگشت گروه به تهران برای دو هفته و مواردی که طی این حوادث هرگز در دفاع از خود و عوامل پروژه «خسته نباشید» وارد حاشیه‌های مطبوعاتی نشدم. با این همه ما تسلیم شدیم چرا که می‌دانیم ارگان تصمیم گیرنده در این موارد وزارت ارشاد است اگرچه به سیاست‌هایش نقد داشته باشیم.
  • در مورد «تاج محل» اینطور بود که علی رغم تحویل به موقع مدارک فیلم با تاخیر بسیار پروانه ساخت گرفت. این روند باعث شد که فیلم با یک عجله و شتاب فراوان استارت بخورد خیلی از برنامه‌ریزی‌های آن به هم خورد و ما تمام تلاش خود را کردیم تا بعدها فیلم‌هایمان از این بحران در بیایند.
  • تنها فیلمی که دیدم «زندگی مشترک آقای محمودی و بانو» بود که به نظرم فیلم بسیار قابل توجهی آمد و فیلمی بود که علت حضور نیافتنش در جشنواره قانعم نکرد. دبیر جشنواره فجر خود نیز اذعان داشت که این فیلم در بسیاری از بخش‌ها قابل توجه است و به نظر من، در مورد آن در آینده بحث‌های بیشتری خواهد شد.
  • با مدیران خوش فکر و صادقی در حوزه هنری کار کردم، من هیچ دخالت آشکاری که بخواهد حریم حرفه‌ای مرا به عنوان تهیه کننده یا حریم حرفه‌ای کارگردانان را به عنوان مؤلفین اثر مورد تعرض قرار دهد از طرف حوزه ندیدم. این روند را باید به فال نیک گرفت که سفارش دهنده اعتماد کند و پای اعتمادش نیز می‌ایستد.
  • دبیر جشنواره فجر تلاش خود را انجام داد که امسال اتفاقات جدیدی در جشنواره بیفتد و من نسبت به اتفاقات خوش بین هستم. سینماگران از هراقدامی که جشنواره فجر را که یک مقداری از مسیر حرفه‌ای خود خارج شده است به مسیر اصلی خود برگرداند استقبال می‌کنند. از جایگزینی سیستم پخش دیجیتال هم خرسندم و این امری ناگزیر و زیرساختی بود. اما معتقدم که در کنار همه چیز باید حواس مسئولین سینمایی کشور جمع باشد که قشری که سال‌ها در لابراتوار به شکل سنتی و قدیمی کار می‌کنند در این روند دچار لطمه و آسیب نشوند.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها