محمدعلی رجایی

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پدر او از بازاریان قدیم قزوین و تهران بودند که چهار سال پس از تولدش در ۱۹۳۷ (۱۳۱۶) درگذشت.

رجایی پس اتمام تحصیلات ابتدایی در ۱۳ سالگی به تهران آمد و در نزدیکی محل کار برادر در جنوب شهر مشغول به کار شد. او در ۱۷ سالگی به آموزشگاه گروهبانی نیروی هوایی رفت و ضمن تحصیل با احزاب و گروه‌های سیاسی مخالف شاه آشنا شد و در جلسات سید محمود طالقانی شرکت کرد. او از طرفداران محمود طالقانی بود.

رجایی پس از مدتی از ارتش بیرون آمد و سپس در سال ۱۳۳۵ برای ادامه تحصیل به دانشسرای عالی رفت و در ۱۳۳۸ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. در ۱۳۳۸ پس از اتمام دوره کارشناسی ارشد آمار به قزوین بازگشت و در جریان فعالیت‌های سیاسی و پخش اعلامیه دستگیر شد و به زندان افتاد.

رجائی پس از آزادی عضو نهضت آزادی ایران شد و به فعالیتهای سیاسی خود ادامه داد. او در سال 1353 به دلیل فعالیت سیاسی به چهار سال زندان محکوم شد و در زندان مورد شدیترین شکنجه‌های ساواک قرار گرفت.

او چند ماه قبل از انقلاب اسلامی از زندان آزاد شد و هنگام آمدن امام خمینی(ره) به ایران در کمیته استقبال مردمی از ایشان شرکت داشت.

رجائی پس از انقلاب به همراه مهندس عزت الله سحابی و ۱۱ نفر دیگر از اعضای نهضت آزادی ایران به دلیل تفاوت دیدگاه‌هایشان با مهندس بازرگان و اعتقاد به برتر دانستن عدالت اجتماعی بر آزادی و دموکراسی، از نهضت آزادی استعفا دادند و بر خلاف تفاوت اندک دیدگاه‌های حزبی و مدیریتی با این همه از مهندس بازرگان بعنوان استاد مورد احترام خود یاد می‌برد .

رجایی در ۱۳۵۷ وزیر آموزش و پرورش شد و پس از آن در ۱۳۵۸ به نمایندگی مجلس رسید. او در همان سال در کابینه بنی صدر، به عنوان دومین نخست‌وزیر جمهوری اسلامی پس از بازرگان انتخاب شد و مدتی همزمان وزیر امورخارجه نیز بود.

رجایی پس از برکناری بنی صدر دومین رئیس جمهور جمهوری اسلامی ایران شد و محمدجواد باهنر را به نخست وزیر خود انتخاب کرد.

رجایی در ۸ شهریور ۱۳۶۰ بعد از اینکه کمتر از یک ماه رئیس جمهور بود به همراه محمدجواد باهنر در انفجار ۸ شهریور ۱۳۶۰ در محل نخست وزیری ترور شد به شهادت رسید. مسعود کشمیری دبیر شورای امنیت در سال ۶۰ عامل ترور شهید رجایی و یارانش بود.