تلویزیون آینه تمام‌نمای جامعه نیست

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

ابوالفضل ذوالفقاری، در گفت‌وگو با نامه درباره این معضل گفت: رسانه باید آینه تمام نمای جامعه باشد.

ذوالفقاری افزود: اگر قرار باشد تلویزیون صرفا به خانواده‌های فقیر یا متوسط بپردازد برای عموم مردم جذابیتی ندارد تا به تماشای آن بنشینند. اگر واقعیت و تصویر با یکدیگر سازگار نباشد اثر هنری تاثیرگذار نمی‌شود و مخاطب آن را نمی‌پذیرد.

استاد جامعه‌شناسی گفت: البته نمی‌شود به راحتی درباره آثار ساخته‌شده در تلویزیون اظهار نظر کرد. آن‌ها هم خط قرمز‌های خودشان را دارند و براساس آن‌ها حرکت می‌کنند.

وی با اشاره به اینکه طبقه اجتماعی افراد با نوع دینداری انها رابطه دارد گفت: دین‌داری در طبقه پایین جامعه نوعا تقلیدی و واسطه‌ای است. در شرایطی که دینداری در طبقه متوسط و بالا بیشتر عقلانی است. اما از آنجا که دین‌داری ابعاد گوناگونی دارد نمی‌توان به راحتی در این باره صحبت کرد.

ذوالفقاری افزود: یکی از ابعاد دینداری بعد اعتقادی آن است که به اعتقاد به خدا، پیامبر و ائمه می‌پردازد. بعد شناختی بعد دیگر دینداری است که به تحصیلات و مطالعات افراد در طبقات مختلف جامعه مرتبط است و معمولا در طبقه متوسط و بالای تحصیلکرده بعد شناختی قوی‌تر است. بعد عاطفی و احساسی در دینداری قابل دیدن نیست و نمی‌توان تجربه باطنی افراد را به راحتی بررسی کرد. بعد پیامدی که همان بعد اخلاقی نیز نامیده می‌شود و بعد مناسکی از دیگر ابعاد دینداری است.

وی با اشاره به اینکه دینداری در تولیدات تلویزیونی نیز دستخوش نوعی تعلق طبقاتی کاذب قرار می‌گیرد به این شکل که معمولا خانواده فقیر در سرانجام فیلم خوشبخت و دیندار و خانواده غنی بیچاره و دین‌گریز نشان داده می‌شود، افزود: مثلا در فیلم‌های تلویزیونی اسم‌های قرآنی و عربی برای شخصیت دزد و تبهکار و خلاف استفاده نمی‌شود. این افراد از اسامی ایرانی استفاده می‌کنند در صورتی که در جامعه کسانی را داریم که با اسامی دینی، مرتکب خلاف می‌شوند.

عضو هئیت علمی دانشگاه شاهد گفت: سبک زندگی ترویج شده در تلویزیون آینه تمام نمای زندگی اجتماعی نیست. باید در ساخت برنامه‌های تلویزیونی به معدل جامعه توجه شود. مخاطب باید کدهای ایجاد شده توسط فیلمساز را مطابق با جامعه واقعی کدگشایی کند نه برخلاف آنچه وجود دارد.

وی اظهار کرد: دروغ باعث می‌شود مخاطب دچار ناسازگاری فکری شود. این امر صرفا در فیلم‌ها و سریال‌ها دیده نمی‌شود. در شرایطی که مردم از شرایط بد اقتصادی رنج می‌برند نشان دادن جامعه به شکلی آرمانی درست نیست. نباید ارزش‌ها و هنجارهای جامعه را به صورت کاذب و نمونه متعالی و عالی نشان داددر حالیکه در واقعیت طور دیگری است. این موضوع مخاطب را دچار تناقض می‌کند. چنین رفتاری خطرناک است و تاثیرگذاری برنامه‌های تلویزیونی را تحت تاثیر قرار می‌دهد.