سر ناسازگاری روزگار با موسیقی نواحی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
سارا محبوبی: اسم «موسیقی نواحی» سالهاست شنیده میشود. گروههای مختلف از استانهای مختلف هم آلبوم منتشر میکنند که اغلب در شهرهای خودشان منتشر میشود، هم دست به اجراهای صحنهای میزنند. بعضی از این اجراها در تهران نیز به روی صحنه میروند. گاهی مردم آنقدر این گروهها را دوست دارند که برای حضور در کنسرتشان سر و دست میشکنند. اما نقطه تاریک ماجرا دقیقا از همینجا شروع میشود.
از اینجاییکه این موسیقیها حمایتی نمیشوند. در حالی موسیقی نواحی همچنان در صدر اخبار موسیقی قرار دارد که این هنرمندان در وضعیت نابسامانی از لحاظ معیشتی و زندگی به سر میبرند. وعدههای بسیاری برای بهبود زندگی آنها از سوی مسئولان داده شد که هیچکدام عملی نشدهاند. اما چه کسی است که نداند موسیقی نواحی ایران، موسیقی ارزشمندی که نشان از هویت ملی ایرانیان دارد، در گیرودار وعدههای مسئولان روزگار ناخوشی را میگذراند. جشنوارههای متعددی به نام آنها و با وعدههای بیشمار برگزار میشود اما بعد از اتمام جشنوارهها و هیاهوها، باز هم این عده به زندگیای برمیگردند که از حداقلها در آن خبری نیست. وعدههای بسیاری داده میشود اما دریغ از عمل به وعدهها.
بسیاری از هنرمندان پیشکسوتشان در سکوت کامل و بیخبری از دنیا میروند و حتی مراسم درخور توجهی هم برای آنها برگزار نمیشود. آنچنان که باید به این افراد پرداخته نمیشود و زیر پر و بال گروههایشان گرفته نمیشود. روزهای طلایی آنها هنگامی است که به جشنوارههای داخلی و خارجی میروند و برنامه اجرا میکنند. این افراد هنگامی که به زندگی عادی اما غیرعادی(!) خود برمیگردند با انبوهی از مشکلات دست به گریبان هستند که یکی از آنها هزینههای بالای درمان و بیماریهای مختلفی است که برای درمان به بیمه نیاز دارد و آنها از این حداقلها محرومند. داستان محرومیت موسیقی نواحی نه برای امروز و این زمان بلکه مربوط به دورههای مختلف است.
همین چند وقت پیش بود که خبر فوت یکی از دوتارنوازان معروف خراسانی منتشر شد. شاید برای کسانی که گاهی صدای نوای دوتارش را از تلویزیون شنیده بودند، این اسم آشنا باشد اما برای نسل امروز، اسمش بسیار مهجور است. مشکل اصلی بر سر عدم توجه به موسیقی نواحی است. موسیقیای که میتواند به زیبایی بیانکننده تاریخ کهن سرزمین ما باشد به راحتی کنار گذاشته شده و کمتر مورد توجه قرار میگیرد. این داستان درباره دیگر هنرمندانشان نیز مطرح میشود. فیلمسازان استانهای دیگر کمتر اجازه فعالیت در تهران را دارند. تهرانی که منبعی از امکانات است گویا در تهران جایی ندارند و از این امکانات بیبهرهاند. کارگردانی که در شهرستان فعالیت میکند تا تهیهکنندهای تهرانی نداشته باشد نمیتواند به عنوان فیلمسازی مستقل فعالیت کند. درد هنرمندان و بخصوص نواحی، درد امروز و دیروز نیست؛ درد یک عمر هنر است...
*روزنامه نگار
دیدگاه تان را بنویسید