نظر نوباوه درباره «من مادر هستم»: اگرچه سکانس پایانی آزاردهنده است اما نتیجه فیلم مثبت است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، برنامه رادیویی «آپارت» این هفته به نقد فیلم «من مادر هستم» پرداخت. در برنامه نقد با حضور «رحمان سیفیآزاد» و «لیدا لاریجانی» نویسندگان فیلمنامه؛ «حامد عنقا»، نویسنده و «بیژن نوباوه»، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی برگزار شد.
آنچه در زیر میخوانید خلاصهای از مهمترین صحبتهای انجام شده در این نشست است:
سیفیآزاد: سبک زندگی فیلم برای جوانان جذاب است
* پس از نگارش «قصه پریا» که تجربه مشترک من با خانم لاریجانی بود ایده ساخت فیلمی با بن اندیشه «مرگ تدریجی یک رویا» برای ما شکل گرفت. با همفکری آقای جیرانی این ایده را پرورش دادیم تا نوع خاصی از سبک زندگی را به چالش بکشیم. در «مرگ تدریجی یک رویا» به زندگی در آن سوی مرزها توجه شده بود و ما تلاش کردیم در این فیلم به سبک زندگی مردم در داخل کشور بپردازیم.
* مادرانگی در این فیلم بسیار مهم است. مادرانگی نه به معنای زایش بلکه نقشی که در یک مادر در کنار خانواده دارد. در این فیلم مادر مثبت تلاش میکند به تنها و با نقد همسر خود مادرانگی را ایفا کند که شکست میخورد. و از همان شکست بنیاد خانواده را شکل میگیرد.
* سبک زندگی «من مادر هستم» اگرچه شایع نیست اما این نوع سبک زندگی به لحاظ ویژگی شهوانی و نفسانی که دارد برای جوانان جذاب است و «دیانت»، «فضای خانواده» و «عرف جامعه» تنها عامل نجات جوانان از این نوع سبک زندگی است. این موضوع در جامعه ما که در حال توسعه است بیش از پیش دیده میشود و گاه به آرزوی جوانان بدل میشود.
لاریجانی: به آزاردهندگی سکانس آخر واقف بودیم
* سه زن اصلی فیلم مادرانی هستند که به نحوی فرزندان خود را از دست میدهند. دایه این را نداریم که اینها مادران نمونه سرزمین ما هستند بلکه مادرانی هستند که قربانی اشتباهات خود و پیرامون خود شدهاند.
* سکانس آخر فیلم بسیار آزاردهنده است و ما نسبت به این موضوع واقف بودیم. اگر این آزاردهنگی را نمایش ندهیم، بر روابط حاکم بر فیلم مهر تائید گذاشتهایم. از طریق این سکانس کل فیلم و کل روابط شکلگرفته در آن را انکار کرده و به نوعی نتیجهگیری ماست. سینمای ما از اوج تراژدی پرهیز دارد و ما سعی کردیم این تابوشکنی را انجام دهیم.
حامد عنقا: این فیلم وجهالمجادله سازمان سینمایی و حوزه هنری است
* با توجه به اینکه از زمان نگارش فیلم در جریان آن بودم میدانم که کارگردان و نویسنده فیلم نسبت به مسیر خود اشراف داشتند و میدانستند بر لبه تیز تیغ حرکت میکنند. مصلحتسنجیهای فریدون جیرانی برای این فیلم بسیار زیاد بود و یک درصد هم فکر نمیکرد به این شکل صدای منتقدان بلند شود.
* جنجالی شدن فیلم بیش از هر چیز به اتفاقهایی که در سازمان سینمایی و حوزه هنری اتفاق افتاده است مربوط میشود که این فیلم هم وجهالمجادله آنها شد. به نظر من کارگردان در بسیاری از سکانسها بار درام فیلم را به خاط مصلحتسنجیها حرام کرده است.
* اعتراض مخالفان به نام فیلم در شرایطی صورت میگیرد که اگر اسم فیلم عوض شود مشکل آنها حل نمیشود. در جامعه ما برخی الفاظ و لغات معنای خاصی را در خود مستتر کردهاند اما آیا به عنوان حکم مطلق برای همه میتوان آن را در نظر گرفت. در حوادث از مادری نوشته بودند که با قساوت کامل فرزند خود را کشته است. الفاظ که ناقل معانی نیستند. معانی در مفهوم فیلم است.
* فریدون جیرانی برای ساخت فیلم «مرگ تدریجی یک رویا» مورد تقدیر نظامی قرار گرفت. در این فیلم هم استفاده از شرب خمر و روابط خاص وجود داشت. اما آنچه مهم بود مفهموم فیلم بود که به خوبی نمایش داده شد. جیرانی همواره با جریان شبه روشنفکری در حال مبارزه است. در این فیلم هم به محکمترین شکل این نقد را نشان میدهد.
بیژن نوباوه: برخی مخالفان گفتند که فیلم مثبت است
* این فیلم ویژگیهای مثبت بسیاری دارد و نتیجهگیری صورتگرفته در این فیلم مثبت است. اما در کل ما ایرانیها اخلاقمدار هستیم و نشان دادن برخی ناهنجاریها باعث آزارمان میشود هرچند که گاهی کارگردان برای ایجاد جذابیت یا اجبار مجبور به نشان دادن آن است.
* سکانس پایانی فیلم بسیار آزاردهنده است. جیرانی میتوانست نتیجهگیری لازم را در صحنه دادگاه انجام دهد. کلوزآپ روابط نامشروع میتوانست نباشد که البته این سلیقه کارگردان است.
* برخی از دوستان انصار حزبالله و یالثارات به من اعتراض کردند. گفتم فیلم را دیدید، گفتند بله. گفتم به چی اعتراض دارید، برخی صحنهها را گفتند. گفتم این صحنه ها را بگذارید کنار فیلم مثبت است یا منفی؛ گفتند مثبت است.
دیدگاه تان را بنویسید