شوق یک خیز بلند از روی بُتههای نور
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
شایان ربیعی*: یکی از دوستداشتنیترین نوع خوابها، خوابیدن در تاکسی، اتوبوس یا مترو پس از یک روز شلوغ کاری است؛ یک خواب کوتاه و مینیمال که ناگهان کسی به شانهتان میزند و میگوید:«آقا/خانم! رسیدیم».
ترافیک شلوغ خیابانها در ساعات پایانی روز و انسانهایی که این روزها بیشتر از آنکه حرف بزنند یا داستان زندگیشان را برای هم تعریف کنند، دوست دارند به فکرها و اتفاقهای ذهنشان مشغول باشند، فرصت کافی را برای خوابیدن در طول مسیر محل کار تا خانه فراهم میکند.
بیشتر مسافرانی که سوار اتوبوس یا مترو میشوند، به جای این که حرفی بزنند یا دوکلام با هم اختلاط کنند، سریع میروند سروقت حرف و حدیثهای توی ذهنشان! با خودشان خلوت می کنند! و سکوتشان پشت آن چهرههای درهم و نگران، به آدم دلهره میدهد.
اصلا انگار ترس بیشتری در تونلهای زیرزمینی مترو هست، وقتی قطار در سکوت کامل مسافران، ایستگاه به ایستگاه جابجا میشود و تاریک-روشن تونلها را رد میکند. شاید به همین خاطر باشد که خیلیها ترجیح میدهند برای فرار از این وحشت پنهان و ساکت، به خستگیشان فکر کنند و بروند توی «تهتهای خواب».
شاید اگر آن چند نفر دست فروش سمج با تبلیغات مصرانهشان آنجا نباشند، مترو به یک قبر دسته جمعی بیشتر شبیه میشود تا یک وسیله حمل و نقل عمومی.
تاکسی، اتوبوس یا مترو، خلاصههایی از بدنه و لایههای پنهانی جامعه هستند؛ یک جامعه ساکت و پرکار که انگار در حال ورود به مرزهای تنهایی و افسردگی است.
***
در این روزهای نزدیک به نوروز، به خیابانهای شهر نگاه میکنم، خیابانها چیزی کم از تونلهای مترو ندارد! عمونوروزها و دلقکهای دایره به دست با لباسهای رنگی و آرایش دستپاچه صورتشان، در بیشتر اوقات، آهسته و معمولی از کنار ماشینها عبور میکنند و بی آوازی و لبخندی، دنبال کاسبیشان هستند. این سروشهای بهار، نه موسیقی نوروز را همراهشان دارند نه عطر بهار را و بیشتر دارند ادای نوروز را برای شهروندان خسته و ساکت غروبها درمیآورند.
هیاهوی بچهها در پیادهروها و لبخند در چهرههای عابران پیدا نیست. در کمتر بازاری از مشتریان پرشمار نشانی ات مانده هست! در شهر، صدای بوق ماشینها و... دف و دایره نیمه و ناتمام عمونوروزها را هم از صدا انداخته و این یکی دو هفتهای که به عید مانده، شبیه همه هفتههای بیمناسبت وسط سال شده است؛ انگار نوروز این جامعه ساکت و بیگفتوگو هم، بی سر و صدا باید بیاید؟
قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلَِ فَلْیفْرَحُوا هُوَ خَیرٌ مِمَّا یجْمَعُونَ»یونس، 58» بگو به فضل و رحمت خداست که [مؤمنان] باید شاد شوند و این از هرچه گرد میآورند بهتر است .
نمیدانم جبر نوستالژی است یا واقعیت این روزهای خاکستری که مدام به یکی، دو دهه گذشته فکر میکنم، به سالهای دهه هفتاد، به نوروزی که یک ماه مانده به بهار، توی خیابانها شکوفه میزد، عطر میپراکند و همهجا صدای فرهاد بود؛ بوی عیدی، بوی توپ...
آیا آن سالها مؤمنتر بودیم که شادیمان بیشتر بود!؟ آیا قدیمها با جیبهای خالی هم میتوانستیم بخندیم و خوش باشیم و امروز فکرهایمان در حساب کتابهای اول و آخر برج گیر کرده و مجالی برای خندیدن و باهم بودن فراهم نمیکند؟
انگار یک چیزهایی هست که جناح بردار نیست، سیاسی نیست و اصالتش بیشتر است؛ مثل لبخند زدن، مثل باهم بودن، مثل شاد بودن و طراوت داشتن، مثل همه چیزهایی که هنوز به انحصار جبههها و جناحهای سیاسی در نیامده است؛ مثل مردمی بودن!
راننده دستش را به شانهام میزند، قبل از آنکه چیزی بگوید، توضیح میدهم: بیدارم آقا خواب نیستم، اگر اجازه بدهید میمانم تا آهنگ تمام شود. راننده ی خوش مشربی است، صدای آهنگ را بیشتر میکند و فرهاد در حوالی میدان آزادی میپیچد؛
فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیا شوق یک خیز بلند از روی بُتههای نور برق کفش جفت شده تو گنجهها با اینا زمستونو سر میکنم با اینا خستگیمو در میکنم.
*روزنامه نگار
دیدگاه تان را بنویسید