رضا صادقی: چرا سر از سوپرمارکت درآوردیم؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
رضا صادقی: یادش بهخیر اولین کارم را در سال 79 ساختم؛ قطعهای به نام «راز عشق». آن روزها فکر میکردم بتهوون هستم و کاری کردهام کارستان، ولی امروز میگویم «راز عشق» کار ضعیفی بود که فقط تجربه شد. حالا و پس از کلی تجربه و تحمل سختیها، به جایی رسیدهام که مردم کارهایم را میشناسند و این برای من مهم است. واقعیت این است که انتشار موسیقی در ایران واقعا کار مشقتباری است. این موضوع برای تولیدکنندهها و تهیهکنندهها هم صدق میکند؛ مثلا هستند خوانندههایی که جنبه شنیدن اینکه تیراژ فروش آلبومشان چقدر بوده را ندارند؛ با افزایش تیراژ نهتنها ممکن است فردا جواب سلام پدرشان را هم دیگر ندهند، که از شرکتی که ضبط و پخش کارشان را انجام داده، تقاضاهای نامعقول بیشتری برای پخش کار خواهند داشت. بیتعارف شرکتها هم دستشان بسته است و هر یک میتوانند سرمایهشان را در ساختمانسازی بگذارند تا فردا مشکل مالی یقهشان را نگیرد. به نظر من آنها برای عشق کار میکنند پس آنقدر دستشان باز نیست که برخی از خواستههای خوانندهای را که فروش آلبومش متوقعشان کرده را برآورده کنند.
من به شرکتهای پخش موسیقی هم حق میدهم. همین که با این همه مشکلات هنوز کار میکنند باید قدر کارشان را دانست. هریک از آنها بارها تا مرز ورشکستگی رفته و آمدهاند.
اما درباره پخش سوپرمارکتی که این روزها مد شده است، باید بگویم که شما فقط تصور آلبوم فرهنگی را که کنار رب و نوشابه گذاشتهاند، دارید. این کار به نظر من کاملا غلط است. اما مگر هنرمندان و پخشکنندگان آنها پشتشان به چه کسی غیر از مردم گرم است؟ باز با همین وضعیتی که همه از آن باخبر هستند، اینکه میتوانیم کار ارایه دهیم جای شکر دارد وگرنه ما هم به دنبال موسیقی زیرزمینی میرفتیم. پس با این حساب مجبوریم با تمام این موارد بسازیم، چون مشکلات آنقدر زیاد است که زمانی که محصول فرهنگی را به دست مردم میرسانیم، خوشحال میشویم. از طرفی مطمئن باشید اگر مراجعه مردم به فروشگاههای فرهنگی، یکسوم مراجعه آنها به سوپر مارکت بود حتما تهیه کنندهها به چنین پخشی راضی نمیشدند. در زمانی که حتی مجلههای فرهنگی که باید پله پیشرفت برای مخاطب باشند به بیراهه میروند، از پخش سوپرمارکتی چه گلهای میتوان داشت؟
اما درخصوص حاشیههای مطبواتی که دلم از آنها بیشتر پر است؛ باید بگویم که چندین سال پیش برای اینکه چه هنرمندی با چه رویکردی در صفحههای یک نشریه باشد روزها در تحریریه فکر میشد و دلیل محکمی برای روی جلد بردن هنرمند و یا مصاحبه با او بود. بیاید صادق باشیم. مردم ما باهوش هستند و فرق صداقت را با صرفا حرفزدن درباره صداقت میفهمند؛ وظیفه من خواننده و روزنامهنگار همین است که حقایق را واضح عنوان کنیم نه اینکه تیشه به ریشه مطبوعات و هنر بزنیم. واقعیت این است که چندین نشریه در ایران وجود دارند که تیشه به ریشه هنر میزنند و مطمئن هستم دلشان نه به حال هنر میسوزد نه مخاطب. و بیچاره هنر.
وقتی این دو موضوع را کنار هم بگذاریم متوجه میشویم که چرا محصولی فرهنگی باید در سوپرمارکت به فروش برسد. وقتی رسانه برای معرفی اثر پا پیش نمیگذارد و سطح فرهنگی مخاطب را بالا نمیبرد، پخشکنندهها هم باید راهی پیدا کنند و بتوانند محصول خود را پیش چشم مخاطب بگذارند؛ و چه جایی بهتر از سوپرمارکتها.
دیدگاه تان را بنویسید