شاعر آئینی از دنیا رفت
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
وی اوایل آذرماه بر اثر شوک وارد شده به وی پس از عمل جراحی قلب باز و احیا نشدن کلیهها، دچار شوک ناشی از دیالیز دچار کمبود اکسیژن در مغز شد و به کما رفت.
بالون و آنژیوگرافی نیز نتوانست این شاعر انقلاب را از وضعیت خطرناک نجات دهد و نهایتا خلیل عمرانی صبح امروز در بیمارستان قلب تهران درگذشت.
در صورتی که هماهنگی لازم با وزارت ارشاد صورت بگیرد صورت بگیرد، مراسم تشییع فردا از مقابل تالار وحدت از ساعت 9 صبح انجام میشود.
خلیل عمرانی در سال ۱۳۴۳ در بندر دیر متولد شده است. وی تا اوایل انقلاب به صورت پراکنده به فعالیت شعری خود ادامه داد و در سال ۵۷ به صورت جدی وارد عرصه شعر شد و از همان دوران به عضویت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان درآمد.
عمرانی کارشناس ارشد رشتهی ادبیات فارسی بود. از میان آثار منتشرشدهی او به «ترنم حضور»، «ساعت به وقت شرعی دریا» و «دلمویههای بم» میتوان اشاره کرد.
اشعاری از خلیل عمرانی
می خواستم در من صدای تازهای باشی حـسی شکوفـاتر، هوای تازهای باشی
با وسعت خاموش شبهایم بیامیزی آوازها را ابتدای تازهای باشی
بعد از خدا تقدیرهایم را تو بنویسی پیغمبرت باشم خدای تازهای باشی
آدم شوم امّا بهشتت را نیاشوبم هرلحظه در من ماجرای تازهای باشی
غایب نباشد سیبی از سرشاخهی هستی در شاخههایم آیههای تازهای باشی
برگردم از خودگاهگاهی تا غزلهایت مضمون به مضمون مقتدای تازهای باشی
میخواهم امّا در سکوتی تشنه ناچارم بنویس تا در من صدای تازهای باشی
***
روبروی من نشستهای و آه میکشم روی لحظههای عاشقم نگاه میکشم
لرزشی گرفته ذوقم از تموج نگاه هی مرتب اشتباه اتشباه میکشم
خندهام گرفته از خودم که چند مرتبه چشمهای آبی تو را سیاه میکشم
تو به هیچ کس شبیه نیستی، به هیچ کس یا که من فقط نشستهام گناه میکشم
بعد ناگهان ستارهای که پاک میشود دست میبرم به آسمان و ماه میکشم
ماه روبهرویت آه، یک نگاه سر به زیر یک سیپده آفتاب را به گواه میکشم
آفتاب هم تبسمش کم است، مبهم است پاک میکنم، و آه پشت آه میکشم
دیدگاه تان را بنویسید