محمود پاک‌نیت:هرکس جوک داغ‌تری می‌گوید بازیگر می‌شود/ مسئولان مردم را به سمت ساده‌اندیشی سوق می‌دهند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
شیما انتظاری‌مقدم: « محمود پاک‌نیت » از جمله بازیگران پیشکسوت و قدیمی سینما و تلویزیون ایران است که هنوز هم نقش خاطره آفرینش در سریال «روزی روزگاری» لبخندی لذتبخش بر صورت ایرانیان می‌نشاند. قطعا تکیه کلام زیبای «التماس نکن» که با بازی گیرا و فضای دلچسب سریال همخوانی داشت، نقشی زیبا از «حسام بیگ» رقم زد که تا امروز نیز چهره موفقیت محمود پاک نیت را در تمامی کارهای وی رقم زد.
پاک نیت از سال 1348 کار نمایش را با تئاتر آغاز کرد و به تدریج وارد حوزه تلویزیون و سینما شد. آنچه می‌خوانید گپ‌‌وگفتی خودمانی با با بازیگر نام آشنای کشورمان درباره وضعیت این شغل و آفت‌های آن در ایران است.
به عنوان شخصی که سال‌هاست در عرصه بازیگری ایران فعالیت می‌کنید عمده‌ترین آفت این رشته را در ایران چه می‌دانید؟
متاسفانه در جامعه ما افرادی هستند که وقتی از جایگاه خود خسته می‌شوند به بازیگری به عنوان شغلی پردرآمد، شهرت زا و راحت می‌اندیشند که می‌تواند روح آنان را راضی کند لذا این عده بدون هیچ آگاهی و شناختی با حمایت افرادی خاص و به واسطه چهره زیبا یا مسائلی که مدنظر سودجویان است وارد حوزه بازیگری می‌شوند. در واقع بارها دیده‌ایم کسانی در جمع‌های خودمانی آوازهای زیبایی می‌خوانند که دیگران به شوخی از آنان می‌خواهند وارد عرصه خوانندگی شوند. این مسئله در مورد بازیگری نیز صحت دارد چرا که افرادی که با جوک و خنده مجلس را داغ می‌کنند به سمت بازیگری سوق می‌یابند و این مسئله باعث می‌شود توهم بازیگر بودن در این اشخاص شدت گیرد. این نابازیگران با ترفندهای مختلف وارد عرصه بازیگری می‌شوند که متاسفانه مشکلات بزرگی را وارد این حوزه کرده که با سرپوش گذاشتن نیز این ضعف‌ها ناپدید نمی‌شود.
چقدر ضعف فیلمنامه‌ها و کارهای سطحی بر کار بازیگری تاثیر منفی گذاشته است؟
فیلمنامه رکن اساسی کار بازیگری است. در واقع مهم‌ترین اصل کار سینما و تلویزیون را فیلمنامه و متن تعیین می‌کند چرا که همه چیز بر اساس این بخش تقسیم‌بندی می‌شود اما این دلیل نمی‌شود که به صرف فیلمنامه ضعیف هر کسی مدعی بازیگری شود. اتفاقا شاید یک بازیگر قوی بتواند کار ضعیفی را بالا بکشد اما با حضور یک بازیگر ضعیف مشکل بر مشکل افزوده می‌شود و یک اثر غیر قابل تحمل ارائه می‌شود. هر چند معتقدم وقتی یک متن ضعیف باشد یک بازیگر خبره نیز نمی‌تواند کار قابل قبولی ارائه دهد چه برسد به اینکه اثر توسط یک نابازیگر به اجرا درآید.
به نظر می رسد که در سال‌های اخیر بیشتر از همیشه شاهد کمرنگ شدن بازیگران قدیمی و روی آوردن سینما به سمت مسائل حاشیه‌ای بوده‌ایم به نحوی که بسیاری از سوپراستارهای قدیمی کشور به دست فراموشی سپرده شدند، دلیل این مسئله را در چه عواملی می‌بینید؟
این مسئله به صورت مستقیم به فضای کاری سینما و تلویزیون کشور ما باز می‌گردد چرا که عده‌ای سودجو که انجام کار فرهنگی و هنری دغدغه آنان نیست به سینما تنها به عنوان ممر درآمد نگاه می‌کنند. در واقع این افراد پرکردن جیب‌های خود را بر مسائل فرهنگی ترجیح می‌دهند. تهیه‌کنندگانی که برای تامین درآمد دست به هر کاری می‌زنند. واقعیت این است که بازیگری که سال‌های سال کار کرده است امروز می‌تواند شیره کار و اصالت هنر خود را به ترسیم بکشد اما برخی از این افراد برای اینکه از سود بیشتری بهره‌مند شوند و پول کمتری صرف کنند به دنبال نابازیگرانی حرکت می‌کنند که با دریافت مبالغی از این افراد وعده شهرت و کار را به آنان می‌دهند. به همین دلیل شاهدیم که افرادی از جلوی دوربین سر در می‌آورند که مردم و جوانان را به سینما می‌کشند. به این ترتیب بازیگرانی که سال‌ها تجربه و تحصیل داشته‌اند باید کنار بروند تا این افراد جیب خود را پر کنند و ناواردین وارد عرصه شوند.
در این مسئله که برخی از افراد احساس می‌کنند استعداد بازیگری دارند شکی نیست اما چه نهاد یا ارگانی بر کیفیت کار بازیگران و ورود افراد مختلف به این عرصه نظارت می‌کند؟
به شخصه نمی‌دانم که این فیلتر چیست؟ در واقع نمی‌دانم کدام ارگان، سازمان یا قدرت اجرایی هست که بتواند جلوی این مسائل را بگیرد. البته این مسئله تنها مربوط به ایران نیست و در تمام دنیا در حوزه بازیگری و خوانندگی عده‌ای سودجو وارد عرصه می‌شوند که فضای کاری را آلوده می‌کنند اما به شخصه نمی‌دانم این مسئولیت بر عهده ارشاد، بنیاد فارابی یا صدا وسیما است. نمی‌دانم چه کسی باید به این مسئله بها دهد که هر کسی وارد این عرصه نشود. البته این ندانستن تنها مختص من نیست و سایر فعالان این عرصه نیز پاسخ این سوال را نمی‌دانند.
سطح پایین فیلمنامه‌ها در سینما و تلویزیون بر فرهنگ اجتماعی مردم تاثیر گذاشته است؟
این اتفاق دقیقا رخ داده است چرا که شما وقتی پلاکاردهای سینما را نگاه می‌کنید می‌بینید چقدر قصه‌ها و بازی‌های ضعیفی بر پرده عرضه شده و به خورد مردم داده می‌شود. متاسفانه برخی از مردم ما برخلاف عده دیگری که در این زمینه برای انتخاب فیلم سخت‌گیری دارند، وارد این سینماها می‌شوند. در واقع برای آنها محتوا چندان اهمیتی ندارد و به صرف چهره و حضور یک بازیگر وارد سینما می‌شوند و لذت کاذبی را به دست می‌آورند که این نیز بازمی‌گردد به مسئولین در عرصه فرهنگ و هنر که مردم را به سمت ساده‌اندیشی سوق می‌دهند. مثال این وضعیت مانند این است که به یک رستوران مراجعه کنیم و در اوج گرسنگی با یک نوع غذا مواجه شویم که باب طبع ما نیست اما قطعا برای رفع گرسنگی به آن روی می‌آوریم تا شکم خود را پر کنیم. قطعا در آن لحظه مسائلی نظیر ویتامین و عرضه مواد لازم در اولویت نیست. به شخصه معتقدم فضای سینمای ما نیز در چنین حالتی است و همینطور نیز این نوع کارها در حال ترویج هستند.
بسیاری از افرادی که به عنوان نابازیگر می‌شناسیم از طریق کلاس‌ها و کارگاه‌های آموزشی وارد عرصه بازیگری می‌شوند که به صورت خصوصی و با نام چند بازیگر مطرح کار می‌کنند، چقدر حضور این بخش‌ها را در این مسئله موثر می‌دانید؟
خیلی از این کلاس‌های آموزشی به درد نخورند و در واقع شبیه یک مغازه دونبش برای سودجویی باز شده‌اند اما برخی از این کلاس‌ها نیز بسیار خوب هستند چرا که برای هنرجویان دل می‌سوزانند و با تست و معیارهای درست به پرورش استعدادهای متقاضیان می‌پردازند اما در بسیاری از موارد نیز اینطور نیستند و تنها به دنبال سود و منفعت شخصی وارد این عرصه شده‌اند.
در حال حاضر کار جدیدی برای نمایش در سینما یا تلویزیون دارید؟
به تازگی فیلمبرداری سریال 26 قسمتی «قصه‌های مرد ناتمام» به پایان رسیده است که در مرحله تدوین قرار دارد و به زودی از شبکه یک سیما پخش خواهد شد.
دیدگاه تان را بنویسید