تمام حاشیههای بازی حاتمیکیا/ صد رحمت به حمید فرخنژاد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه،حاتمیکیا به شدت آدم اهل تحلیلی است و به همین راحتی نمیتوانید مجابش کنید. همان یک پلان سه ساعت طول کشید. فکر میکردم اگر برای هر پلان بخواهم اینقدر برایش توضیح دهم بیچاره میشوم! صد رحمت به حمید فرخنژاد، او هم به همین راحتیها قانع نمیشود! روحالله حجازی، کارگردانی است که در دومین تجربه کاریاش ریسک بزرگی کرد و سراغ یکی از بزرگترین کارگردانان ایران رفت تا از او برای یکی از نقشهای اصلی فیلمش استفاده کند. این انتخاب اگرچه با سروصدای زیادی همراه بود، اما در نهایت نتیجه خوبی از آن حاصل شد. کارگردان «زندگی خصوصی آقا و خانم میم» در گفتوگو با «همشهری جوان» از حضور ابراهیم حاتمیکیا در این فیلم گفته است:
جذابیت داشت
آشنایی من با حاتمیکیا بر میگردد به پخش تله فیلم «اگر باران ببارد». بعد خودش زنگ زد و گفت «چه کار خوبی بود، ساختار سینمایی داشت». از همان روز با هم رفیق شدیم. من برای نقش «گوهریان» دنبال بازیگری بودم که تماشاگر هیچ پیش فرضی دربارهاش نداشته باشد. باید تا لحظه آخر با او بلاتکلیف میماند و نمیفهمید بالاخره ماجرای این آدم چیست. جز این مسئله، جذابیت ظاهری خود حاتمیکیا هم برایم مهم بود.
به هر حال او آدم خوشتیپی است و آدمها دوستش دارند. ضمن اینکه باید کسی نقش گوهریان را بازی میکرد که ما باور کنیم میتواند رئیس فرخنژاد باشد و ما بیرون از فیلم، حاتمیکیا را در نقش کارگردانی که بالای سر فرخنژاد است میشناختیم. جز حاتمیکیا، آدم دیگری در این حد از جذابیت نمیتوانستم پیدا کنم. اگر کس دیگری انتخاب میکردیم تماشاگر به خاطر پیشینهای که از او داشت، میتوانست حدس بزند گوهریان کدام طرفی است؛ اما درباره حاتمیکیا شما بیرون از فیلم ذهنیتی دارید که در طول داستان نمیتوانید با قطعیت درباره گوهریان قضاوت کنید.
شیطنت داشت
حضور حاتمیکیا برای کل فیلم یک ریسک بزرگ بود. او بین کارگردانها از لحاظ شهرت سوپراستار است. همانقدر که میتوانست برگ برنده این فیلم باشد، به همان اندازه میتوانست فیلم را زمین بزند. ما فیلمنامه خوب داشتیم، دو تا بازیگر خوب آورده بودیم، تیم پشت دوربین هم خوب بودند، خلاصه مثل آدم داشتیم میرفتیم فیلم بسازیم! شاید الان بگویید این دیگر چه کاری بود؟
اولین روزی که حاتمیکیا به لابی هتل آمد لاله آمد با خودم همه این فکرها را کردم. اینکه یک وقت حضورش لقمه هضم نشده نشود. به خصوص اینکه در فیلمهای خودش حضور جدی نداشته. شرایط شوخی نبود. چون وقتی حاتمیکیا بازیگری میکند دیده میشود و همه برایشان جذاب است بدانند فیلم چه دارد. این شیطنت جسارت کردن را خودم دوست داشتم و میدانستم حاتمیکیا هم خودش اهل جسارت است. مثلا یک بار پا شده بود رفته بود برنامه کلاه قرمزی، یا بعضی وقتها اظهارهای جنجاری داشت.
فرامتن داشت
حاتمیکیا خیلی نگران تعبیرهای فرامتنی بود. مدام میگفت باید من را مجاب کنی. سه ساعت در هتل بحث میکردیم. میگفت چرا فکر میکنی گوهریان من هستم؟ جواب من این بود که حضور شما میتواند به نقش و احوال فیلم کمک کند. این جوری که خود شما حاتمیکیایی هستی که فیلمساز دفاع مقدسی است، ولی نقش آدمی را بازی میکنی که اهل شیطنت است؛ مثل آن صحنه دور میز که به «آوای»یی که عوض شده، نگاه میکند.
برایش توضیح دادم چیزی که از شما سراغ داریم، با رفتاری که در دنیای فیلم نشان میدهی، در تعارض است و این نقش گوهریان را در میآورد تا راضی شد و از همه مهمتر آن ایهامی که اشاره کردم. شب قرار وقتی از سوئیت لوکیشن فیلم که طبقه یازدهم هتل بود با آسانسور پایین آمدم و دیدم توی لابی نشسته و سه، چهار نفر دورش را گرفتهاند، وحشت برم داشت؛ گفتم اگر نقش را در نیاورد چه کنم؟ اگر به جهت کارگردانی با من مشکل پیدا کند چه؟
انعطاف داشت
حاتمیکیا خیلی به بازیاش کمک کرد. به من گفت: «عین بچه این زوج با من برخورد کن. اصلا حاتمیکیای کارگردان را کنار بگذار». واقعا هم این کار را کرد. من روزهای اول ترس هم داشتم. فکر میکردم سبک کارگردانی او با من فرق میکند. کار من خیلی حسی و آرتیستی است ولی کار حاتمیکیا خیلی تکنیکال است. یا مثلا جنس بازیهای کارهایش متفاوت است و به رئالیتهای که مدنظر من بود نزدیک نیست. حتی روزهای اول میگفت این دوربین روی دست چیست؟ چرا همه چیز ساده برگزار میشود؟ برایش سخت و عجیب بود اما باور کرد. اینقدر راحت برخورد کرد که خیالم راحت شد. میرفتم درباره جزئیات بازی، نگاه و نوع بیان دیالوگش نظر میدادم و میگفتم فلان کار را بکنی بهتر است.
روز اولی که جلوی دوربین آمد، آن صحنه آمفیتئاتر بود که سن را با کرامتی متر میکند. برای این سکانس تمرین و صحبت کرده بودیم. اما تمام مدت فیلمبرداری خودش هم میآمد میپرسید گذشته این آدم چه بوده؟ حاتمیکیا به شدت آدم اهل تحلیلی است و به همین راحتی نمیتوانید مجابش کنید. همان یک پلان سه ساعت طول کشید. فکر میکردم اگر برای هر پلان بخواهم اینقدر برایش توضیح دهم بیچاره میشوم! صد رحمت به حمید فرخنژاد، او هم به همین راحتیها قانع نمیشود!
موتور هزار داشت
حاتمیکیا از روز دهم فیلمبرداری جلوی دوربین آمد. روزهای قبل میآمد سر صحنه ببیند من چکار میکنم. کار را خیلی جدی گرفته بود. ما گوهریان را کمی سنگینتر دیده بودیم. مثلا ورودش با مرسدس بنز بود اما الان با موتور 1000 میآید. چون میخواستیم به حاتمیکیا نزدیکش کنیم. این تغییرها برایم میارزید چون خودش هم برای کار مایه میگذاشت.
مثلا در سکانس مهمانی رستوران، صبر این آدم خیلی عجیب بود. غیر از چند پلان اول، باقی پلانهای حاتمیکیا به آخر فیلمبرداری افتاد. در صورتی که شاید درست این بود که برای احترام از اول همه پلانهایش را بگیریم. او هم رفته بود یک گوشه نشسته بود. انگار یک بازیگر معمولی است که به وقتش جلوی دوربین میآید.
معمولا گریم صورت بازیگرها در این جور مواقع افت میکند و رتوش لازم دارد، اما اینقدر قبراق و با انرژی بود که این اتفاق نیفتاد. بقیه همه خسته بودند. فرخنژاد بهش میگفت تو چقدر انرژی داری!
برخورد حرفهای حاتمیکیا با من در مقام کارگردان برای همه عجیب بود. مثلا در آن صحنه نان و پنیر که لقمه فرخنژاد را از دستش میگیرد، تا میآمد دیالوگش را بگوید هی خندهاش میگرفت. وقتی حاتمیکیا میخندید، بهمنش [فیلمبردار] هم میخندید و پلان میرفت روی هوا. اما بعد حاتمیکیا گفت آقا صبر کن الان درست میشه، الان درش میآریم. برای آن پلان برداشت چهار، پنج بود که خوب درآمد و راضی شدیم.
دیدگاه تان را بنویسید