ناگفتههایی از شاهرخ استخری/ به خاطر چهرهام بازیگر شدم/ کتفم را خودم جا انداختم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، شاهرخ استخری، بازیگری که با حضور در کارهایی چون «مثل هیچکس» و «دلنوازان» طرفداران بسیاری برای خود کسب کرد. استخری در گفتوگو با «ایدهآل» درباره خودش گفته و دغدغههای این روزهایش:
* یکی از مشکلات بزرگ من با مدرسه دیر رسیدنم به مدرسه و خواب ماندنم بود. بارها به این دلیل تنبیه و بازخواست شدم. مسئولان مدرسه پدر و مادرم را مرتب میخواستند. از همان بچگی با زود بیدار شدن از خواب مشکل داشتم.
در کار «دلنوازان» و «فاصلهها» مجبور بودم سحرخیز شوم. آقای سهیلیزاده عادت دارند؛ فقط روز کارند. حتی اگر سکانس داخلی داریم با پرده سیاه فیلمبرداری میکنند. من 6 ماه برای بازی در سریال 6 صبح از خواب بیدار شدم. جالب اینجاست که کل 6 ماه هم سختی کشیدم و عادت صبح بیداری را پیدا نکردم.
* دانشگاهام را 4 و سال و نیم یعنی 9 ترم تمام شد. در واقع یک ترم مشروطی داشتم. بنا به دلایلی حال و حوصله درس خواندن نداشتم. روز امتحان مجبور شدم ورقههای امتحانم را سفید تحویل دهم. جالب این است که من برگههای امتحانی را سفید رد کرده بودم اما در یکی از درسهایم نمره 2 گرفته بودم. یادم میآید نسبت به آن نمره اعتراض پر کردم. من که فقط اسم و فامیل روی برگه امتحانیام را نوشته بودم چرا باید نمره 2 میگرفتم.
* من در تیم جوانان فوتبال بازی میکردم. یادم میآید مربی با منزل ما تماس گرفت به پدرم گفت به بازیکن بااخلاق ما بگویید در تمرین حاضر شود. پدرم جواب داد پسرم درس دارد و تلفن را قطع کرد. اینطور بود که پرونده فوتبال بازی کردن من تا ابد بسته شد.
* اولین درآمد من برای بازیگری برای بازی در سریال «مثل هیچکس» در ماه مبارک رمضان بود و ماهی 800 هزار تومان برای آن سرالن دریافت کردم که سریال خوبی هم از آب درآمد که حدود 78 درصد بیننده داشت.
* اینکه عکس روی مجلات جدول باعث فروش آن نشریه میشود میتواند ثابت کند که آن فرد مخاطبان زیادی دارد. اما یکسری مخاطبان هستند که تا دیروز طرفدار فلان بازیگر بودند از امروز با دیدن سریال دلنوازان طرفدار تو میشوند و فردا با سریال بعدی طرفدار یک نفر دیگر میشوند. سعی کردم برای آن عدهای که من را از دلنوازان پسندیدند با خوراکهای متفاوت، مثل نقش بچه پایینشهری یا نقش طنز یا نقش یک کشتیگیر با یک زخم عمیق برای یک طیق خاص بازی کنم. در واقع سعی کردم کاری کنم آن دو نفری که به من علاقهمند هستند کمی روی من تعصب داشته باشند.
* من از کار تلخون بدنسازی را به شکل حرفهای کنار گذاشتم و بدنم به مرور بیشتر دچار افت شده. بدنم در زمان آن سریال خیلی درشت بود اما حالا ریزترم. علت اینکه بدنسازی حرفهای را کنار گذاشتم این بود که انعطاف بدن با آن تمرینات کمتر است و حالت فعلی بیشتر به نفع بازیگری است. آن موقع بدنم شق و رق بود و اساتید توصیه کردند استایلم را عوض کنم.
* در دبیرستان قدم از همه کوتاهتر بود. همیشه باید ساندویچ را در اتاق بابای مدرسه میخوردم والا فقط کاغذش به من میرسید. این عقدهها دست به دست هم داد تا اینکه بروم به کلاسهای جودو، بوکس، بدنسازی و... . این شاید روانشناسی این موضوع باشد.
* به نظرم در شروع کار خصوصیات ظاهری میتواند خیلی به بازیگر کمک کند. برای خود من که اینطور بود. علیرضا امینی عکس من را در دفتر کارش دید و اگر او عکس من را نمیپسندید هرگز نمیتوانستم به این عرصه وارد شوم. ولی برای بازیگری تیپ و ظاهر خاص الزامی نیست. ما بازیگرهای زیادی داریم که دارای چهره جذاب و خاص نیستند اما موفق هستد و به دلیل بازیگریشان زیبا به نظر میرسند.
* فکر میکنم 50 درصد از موفقیتم را مدیون تن صدایم هستم، نمیشود صدای خام را به مخاطب تحویل داد.به نظرم بیشتر بازی با صدا برای مخاطب زیباست. در کل بدون تمرین فن بیان نمیتوانی بازی کنی. در کلاسهای بازیگری دوره فن بیان که هدایت هاشمی آن را تدریس میکرد بهترین و دوستداشتنیترین دوره من بود.
* سوال من این است که آیا اگر شهاب حسینی، بهرام رادان و محمدرضا گلزار الان میخواستند ستاره شوند میتوانستند. میخواهم بگویم این اتفاق کلا برچیده شده. در کل یک بازیگر، دیگر نمیتواند بار یک فیلم را بر دوش بکشد، کاری که در گذشته وجود داشت. الان فیلم اگر فیلم خوبی باشد، قصه درست باشد و مردم فیلم را دوست داشته باشند، فروش خوبی خواهد داشت. کاری مثل «طلا و مس» میفروشد اما کارهای دیگری که کلی بازیگر جوان خوشقیافه و با استعداد در آن حضور دارند و به 40 میلیون تومان فروش هم نمیرسد.
* بیش از حد دغدغه هنر را دارم. من از سال 81 تا 86 مثل خانوادهای بودم که بچهدار نمیشوند و مرتب سراغ دوا و درمانهای متفاوت میروند و به هر جا و مکانی دخیل میبندند اما یکدفعه بعد از 5 سال بچهدار میشوند و آن بچه را لوس بار میآورند. این اتفاق برای من افتاده است و من به شدت روی نقشم حساس شدهام. هر کاری را به هر قیمتی قبول نمیکنم.
* خوبی بوکس این است که حرکت زیادی ندارد و باید قوی بود. ضربههایش پیچیدگی خاصی ندارد. مستقیم است، هوک و آپرکات. باید داخل رینگ تجربه کسب کنی. بالا و پایین و دفاع. باید قابلیتات را در جا خالی و دانک زدن به دست بیاوری. با مبارزه در آن خبره میشوی. من هم آدمی نبودم که بنشینم بیرون و گرم کنم، بنابراین یکسره مبارزه میکردم. خلاصه کار به جایی رسید که به من گفتند میزنی صورت خودت را درب و داغان میکنی و دیگر نمیتوانی بازیگر شوی که من هم رهایش کردم.
دماغ ترکیدن، گونه ترکیدن، همه این چیزها را تجربه کردهام. 7 بخیه روی گوشم است که گفتن ندارد. مینیسک هر دو پایم چون روی تشک تمرین جودو میکردیم، نابود است ولی به موقع ول کردم
* در جریان سانحهای که یک روز پاییز در غرب تهران همراه با سیاوش خیرابی برایم رخ داد کتف من آسیب جدی دید به طوری که کتف من درآمد اما من قبلا آموزش دیده بودم و خودم کتف خودم را جا انداختم. البته در جودو هیچ وقت برایم پیش نیامده بود اما در یک مسابقه فوتبال تفریحی ساعت 8 صبح، این اتفاق برایم رخ داد.
سیاوش خیرابی را آخرین بار همان روزی که کتفم در رفت، دیدم! سیاوش، پندار اکبری و آقای سهیلیزاده بودند. فکر کردم در سالن فوتبال بازی کنیم و کفش سالنی پا کردم اما بازی در چمن مصنوعی بود. لیز خوردم، دستم را ستون کردم و کتفم در رفت. فکر نمیکردم دررفتگی کتف اتفاق مهمی باشد اما صدمه جبرانناپذیری است چون کپسول مفصلی را منهدم میکند.
دیدگاه تان را بنویسید