به بهانه اکران فیلم «من مادر هستم»
تنها راهکار برای شفای سینمای ایران: برای خلاص شدن از برخی مسئولان باید دست به دعا برداشت
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از روزنامه رسالت، اکران آخرین ساخته فریدون جیرانی با عنوان من مادر هستم در روزهایی که فیلمهای حساسیت برانگیز دیگری چون "بیخود و بیجهت" ، " زندگی خصوصی آقا و خانم میم" و... بر پرده سینماهاست، باعث بالا گرفتن حساسیتهای جامعه نسبت به وضعیت کنونی سینما و فیلمهای اکران شده در یک ماهه اخیر شد. تا آنجا که حوالی ظهر روز شنبه 11 آذر ماه شاهد جدال لفظی دو گروه از موافقان ومخالفان این فیلم در مقابل ساختمان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در میدان بهارستان تهران بودیم.
حتی شب قبل از این ماجرا هم در برنامه " هفت" شبکه سوم سیما غلامرضا موسوی تهیه کننده فیلم ویک منتقد سینما در یک جدال تلویزیونی بر سر مضمون وداستان فیلم با هم به مشاجره پرداختند.
و اما داستان فیلم تازه جیرانی درباره یک خانواده متوسط شهری است که در یک شرایط بحرانی به بررسی و ارزیابی زندگی خود میپردازند. فریدون جیرانی در پاسخ به اعتراضات مطرح شده درباره این فیلم به خبرگزاری ایسنا گفته است: " قبول ندارم این فیلم تابوشکنی کرده است و من در این ملودرام میخواستم بگویم اگر این خانواده از سبک زندگی کاملا وارداتی استفاده نمیکردند با چنین فجایعی روبهرو نمیشدند." رضا میرکریمی کارگردان سینما نیز درباره این فیلم در جایی چنین نوشته است:" ...باید پذیرفت که در درون هر هشدار اجتماعی ، واقعیتی تلخ نهفته است و نمیتوان از این منظر به لحن بیپروا و احیانا تلخ یک فیلم ایراد گرفت." و در مقابل این نظرات فرج الله سلحشور موضع دیگری دارد، تا آنجا که فیلم جیرانی را به مثابه ایستادن در مقابل اسلام و قرآن دانسته وگفته است." من تردید ندارم که بعضی از فیلمسازان ما به نوعی با حلقههای ماسونی، صهیونیستها و بهائیها ارتباط دارند واز آنان خط میگیرند و ..." چندی پیش نیز اکران فیلم " یک خانواده محترم" از ساختههای سیما فیلم جنجال آفرید ودر پی آن مدیر گروه دفاع مقدس سیما از کار برکنار شد.
عزیزالله حمید نژاد کارگردان سینما درباره فیلم مورد نظر در جایی گفته بود:" موضوع فیلم میطلبید که فضای آن تاریک و گرفته باشد که چنین بود، ابهاماتی در بعضی از سکانسهای فرعی هست که کارگردان موفق نشده یا نخواسته آن را شفاف بیان کند و یا به تماشاچی واگذاشته است تا ذهن او را درگیر فیلم کند" و البته در ادامه تاکید کرده است که فیلم مورد نظر قابل اصلاح است.
سازنده فیلم " اشک سرما" در ادامه همان نوشتار گفته است: "آنچه در پایان دیدن فیلم در من رسوب کرد و تاثیر گذاشت، همانا حس تنفر از کسانی بود که از مقوله جنگ و خون شهدا در جریان جنگ و بعد از جنگ سوء استفاده کردند و به ثروتهای بادآورده رسیدند و ..."
فیلم " من مادر هستم" به قول علی مطهری نماینده مردم تهران در مجلس وعضو کمیسیون فرهنگی " فحشا را عادی جلوه میدهد" و " دختری که آن بلاها سرش میآید وبعد خودش مرتکب قتل میشود را بیگناه معرفی میکند در حالی که آن دختر هم بیگناه نبود... و طوری وانمود میشود که حکم قصاص برای دختر ظالمانه است و به نوعی حکم اسلام هم زیر سئوال میرود."
سکانس مربوط به صحنه اعدام آوا دلنواز ( شخصیت محوری فیلم) محل مناقشه تمامی گروههای معترض بود که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی روز چهارشنبه 15 آذر ماه خبر از حذف این سکانس در فیلم مورد نظر داد.
ساخته تازه جیرانی یک اثر بیسابقه در به تصویر کشیدن روابط نامشروع و فحشاست و با آنکه ادعای نقد زندگی به سبک غربی را دارد اما مروج یک اخلاق حداقلی ( آنهم از نوع غیر دینی ) است وعجیب آنکه نویسنده فیلمنامه آن رحمان سیفی آزاد مدیر گروه فیلم وسریال در دو شبکه اول و چهار سیمای جمهوری اسلامی است! سیفی آزاد چند سال قبل نیز فقط مدیر گروه فیلم و سریال شبکه چهار سیما بود و فیلمنامه " قصه پریا" یکی دیگر از فیلمهای فریدون جیرانی را نوشته بود که همان ایام با انتقادات فراوانی مواجه شد به طوری که فیلم با حذفهایی راهی پرده اکران شد و احتمالا به همین دلیل نویسنده فیلمنامه مورد تشویق قرار گرفته و یک پست دیگر هم در تلویزیون گرفت!
در اینکه جامعه باید نسبت به مسائل پیرامون خود واکنش نشان دهد حرفی نیست. شاید از این زاویه بتوان واکنش منفی بسیاری از مخاطبان سینما نسبت به اکران بعضی از فیلمها را پذیرفت . اما سئوال اصلی این است که بهراستی اگر حرکتی و کاری خطاست چرا مسئولان مربوطه با قاطعیت در مقابل آن موضع نمیگیرند و با آن مماشات و یا در برخی موارد همکاری میکنند؟
شاید بهجای اعتراض به برخی فیلمسازان باید در مقابل برخی مسئولان ناآگاه و یا مغرض ایستاد.
مثلا در رابطه با همین فیلم باید از مسئولین پرسید که با فیلمنامه نویس آنکه دو پست دولتی را همزمان اشغال کرده و رئیس سازمان سینمایی کشور که پروژه پرحاشیهای چون پروژه سنگین و بیفایده " لاله" را حمایت کرده و فیلم مسئلهداری چون " من مادر هستم" را راهی پرده سینماها کرده بهجز حمایت و مماشات چه برخوردی صورت گرفته است؟
بهقول دوستی ورزش ( بویژه فوتبال) و سینمای امروز ایران به بیماریهای صعبالعلاجی چون ناآگاهی ، غرض ورزی، کارشکنی، تابوشکنی و حیف ومیل گسترده بیت المال مبتلا است که بهترین طبیبان از پیچیدن نسخهای شفا بخش برای این دو عاجزند.
پس باید فقط دست به دعا برداشت . برای خلاص شدن از برخی مسئولان و برخی دیگر از افراد غیر مسئول که مهمترین پستها را اشغال کردهاند. چرا که یکی از معضلات ریشهای مدیریت، نسل مدیرانی است که بنا بر لیاقت خود صاحب منصب نشدهاند بلکه با رابطه و یا سفارش به مقام و منصب رسیده و جای و مدیران توانمند، دلسوز ومعتقد را به ناحق اشغال کردهاند. و در پایان درود میفرستم به روان پاک مردان لایق و دلسوز بیشماری در حوزه فرهنگ و هنر این سرزمین چون کارشناس زبده فرهنگی و شاعر متعهد زنده یاد"خلیل عمرانی" استاد ارجمندم که اخیرا از میان ما رخت بربست و ما هرگز قدرش را ندانستیم.
دیدگاه تان را بنویسید