نامگذاری ماه‌های قمری از کجا نشئت می‌گیرد؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
به گزارش نامه، نام ماه‌های قمری از دوره جاهلیت به اسلام رسیده است. این ماه‌ها سابقه تاریخی طولانی دارند و مربوط به زمان حضرت ابراهیم(ع) و منسوب به دین حنیف ابراهیمی هستند و هر یک از این اسامی معنی خاصی دارند.
آنچه در زیر می‌خوانید توضیحات مرکز مطالعات و پاسخگویی به شبهات درباره نام ماه‌های قمری است که بیشتر ریشه معنایی دارد تا شرعی و اسلامی:
محرم: اثنای این ماه جنگ و غارت حرام بود.
صفر: در این ماه بازارهایی در یمن به پا می‌شد که آن را صفری می‌نامیدند و از آنجا آذوقه می‌گرفتند و هر که به بازار نمی‌رسید از گرسنگی هلاک می‌شد. همچنین در اثنای این ماه شهرها از مردم خالی می‌شد که مردم آنجا برای جنگ بیرون می‌رفتند و معنی را از «صِفر» به معنی «خالی» گرفته‌اند.
ربیع الاول و ربیع الثانی: عرب در این وقت با بهار و رویش گیاهان و شکفتن شکوفه‌ها مواجه بوده است.
جمادی الاول و جمادی الثانی: در وقت نامگذاری این دو ماه آب یخ می‌بسته است زیرا اعرابی که تازه می‌خواستند برای ماه‌ها نامگذاری کنند نمی‌دانستند که زمان گرما و سرما در گردش سال و ماه قمری تغییر می‌یابد.
رجب: اعراب از این ماه بیمناک بودند و رجب به معنی بیم داشتن است.
شعبان: در این ماه اعراب از یکدیگر جدا می‌شدند و به جستجوی غارت می‌رفته‌اند. شعبان و انشعاب از یک ریشه‌اند.
رمضان: به مناسبت آنکه در وقت تسمیه ماه‌ها زمین از شدت گرما تفدیده بود و «رمضا» به معنی شدت گرماست. از آنجا که رمضان یکی از ماه‌هایی است که در قرآن توسط خداوند ذکر شده است، روانیست که بگوییم رمضان، بلکه باید گفت «ماه رمضان».
شوال: به مناسبت آنکه در اثنای آن شتر دم خود را از شدت شهوت بلند می‌کرد و شول به معنی بلند کردن است.
ذوالقعده : در اثنای این ماه اعراب از جنگ و غارت فرو می‌نشستند. قعده از قعود به معنای نشستن است.
ذوالحجه: این ماه را به مناسبت اینکه حج در اثنای آن انجام می‌شد، اینگونه نامیده اند.
لازم به توضیح است درباره علت نامگذاری توضیحات شرعی و اسلامی نیز وجود دارد.
دیدگاه تان را بنویسید