چرا شبکه‌های اجتماعی فیلترند؟/ ترس از فعالیت منتقدان دلیلی بر محرومیت نیست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
به گزارش نامه، شبکه‌های اجتماعی هر روز تعداد بیشتری را جذب خود می‌کنند. هر کس به سودایی پا در این جهان سریع می‌گذارد. از دالایی‌لاما تا پاپ و از جرج بوش تا هوگو چاوز همگی صاحب خانه‌ای در این جهان هستند. روزنامه اعتماد برای پاسخ به این سوال که چرا این شبکه‌ها همچنان فیلتر هستند به سراغ سه شخصیت حوزوی، سیاسی و فرهنگی رفته است:
رد قاعده به بهانه استثنا/ م.تقی فاضل‌میبدی
فیلترینگ و عدم استفاده رسمی چهره‌های سیاسی از شبکه‌های اجتماعی نظیر فیسبوک و توئیتر بیش از اینکه به نفع حاکمیت باشد به نفع اپوزیسیونی است که دسترسی به رسانه‌های دیگر و مردم را ندارد. محدود کردن این رسانه‌ها در نهایت منجر به محروم کردن میلیون‌ها انسان از اطلاعات و البته محروم کردن دلسوزان جامعه از رساندن پیام‌شان به مردم می‌شود.
چند سال از فیلترینگ شبکه‌های اجتماعی در ایران می‌گذرد. اکنون که در آستانه تحولات تازه‌‌ای در عرصه سیاسی کشور هستیم، بد نیست مسئولان نتیجه این محدودیت را به قضاوت بنشینند و ببینند ترس از فعالیت منتقدان دلیل مناسبی برای محروم کردن یک دولت و ملت از یک امکان ارتباطی نیست.
امروز ابزار قدرتمندی در اختیار سران احزاب، رهبران کشورها و حتی رهبران مذهبی جهان وجود دارد که از آن برای ارائه برنامه‌ها، طرح مشکلات یا راه‌حل‌ها استفاده می‌کنند. هر خطری که در استفاده ازفیسبوک قابل تصور است، در تلفن وجود دارد. دیگر عاقلانه نیست که یک قاعده را به بهانه چند استثنا رد کنیم. حاکمیت خود می‌تواند برای رقابت با همتایان خارجی، رقبای داخلی یا همفکران خود از این ابزار استفاده کند.
زیر چرخ اطلاعات نمانیم/ علی شکوری‌راد
مهم‌ترین نشانه و ویژگی عصر حاضر توسعه ابزارهای اطلاع‌رسانی و تبدیل اطلاعات به ماهیت و هویت عصر است. اگر اهمیت و جایگاه این اتفاق را درک نکنیم و نخواهیم از آن استفاده کنیم، مقهور آن خواهیم شد. این چرخ بزرگ با هر اطلاع تازه‌‌ای سرعت بیشتری می‌گیرد، پربارتر و سنگین‌تر می‌شود و اگر با نگاهی رو به جلو و مدرن با این ابزارها مواجه نشویم زیر چرخ‌های آن خواهیم ماند.
اینترنت و شبکه‌های اجتماعی دستاورد امروز بشریت است و از امروز تا سال‌ها بعد هر روز و هر ساعت باید منتظر اتفاق تازه‌‌ای در این جهان اطلاعات باشیم. چه بهتر که علنا وارد این فضا شویم و با استفاده از امکاناتی که عضویت در شبکه‌های اجتماعی در اختیار آن می‌گذارد نظرات خود را در اختیار جامعه بگذاریم. درصورت مشارکت حتی امکان کنترل فضا هم برای حاکمیت راحت‌تر خواهد بود.
امروز میلیون‌ها نفر از رسانه‌های رایجی مثل تلویزیون و رسانه‌های مکتوب فاصله گرفته‌اند و از شبکه‌های اجتماعی به عنوان منبع خبر و اطلاعات استفاده می‌کنند. حاکمیت می‌تواند با اعتماد به نفس وارد این فضا شود و از آن به نفع خود استفاده کند و یقین داشته باشد که نفع این حضور بیش از زیان آن است. اگر همراه این چرخ نشویم و با آن نگردیم، بازنده خود ما خواهیم بود.
مثل پخش زنده/ عباس مخبر
شبکه‌های اجتماعی رسانه‌هایی جدید، موثر و مثبت با ویژگی‌های خاص هستند. درباره مزیت‌هایش فکر نمی‌کنم چون و چرای چندانی باشد، اما درباره مشکلات و معایبش شاید لازم باشد قدری بیشتر بیندیشیم. این رسانه شباهت زیادی به برنامه‌های پخش زنده دارد که مجری بر آنچه می‌گوید کمابیش کنترل دارد، اما بر شرکت‌کنندگان و بینندگان نه. البته با این تفاوت که در یک شبکه اجتماعی کسانی که کامنت می‌گذارند از دوستان صاحب دیوار محسوب می‌شوند و همین موضوع کار را قدری پیچیده‌تر می‌کند و مشکلاتی به وجود می‌آورد. اصولا حصر و حذف در شرایط ما خود به خود به فضای گفت و شنود آسیب می‌رساند. بدیهی است که اگر ما گفت و شنود را آموخته بودیم این قبیل جدال‌های بیهوده کمتر اتفاق می‌افتاد اما به نظر می‌رسد که برای این آموزش هنوز راه درازی در پیش داریم.
در جوامع بسته‌ای چون ما، سیلان اطلاعات و اظهارنظرهای شخصی می‌تواند بسیار معضل‌آفرین باشد. در جامعه‌ای که مردمش معمولا حتی اطلاعات عادی را قطره‌چکانی به یکدیگر می‌دهند و یکی از شعارهای متداولش «پیش خودمون بمونه» است. حالا 17 میلیون نفر مدام اطلاعات می‌دهند. مساله‌‌ای که می‌خواهم مطرح کنم این است که واقعا در چنین شرایطی چه باید کرد؟ من به راه‌حل مشخصی نرسیده‌ام. نظر شما چیست؟
دیدگاه تان را بنویسید