کد خبر: 14400
تاریخ انتشار :

آیا سخنرانی حضرت زینب(س) جواز سخنرانی زنان در میان مردان است؟

آیا سخنرانی حضرت زینب(س) جواز سخنرانی زنان در میان مردان است؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، برخی نحله‌های مدافع حقوق زنان در ایران، با عنایت به آیات، احادیث و روایات شیعی، برای بهبود وضع زنان تلاش می‌کنند. در سراسر دهه 70 و 80 برخی از آنان به فمنیست‌های اسلامی شناخته می‌شده‌اند، شاید اندک‌اندک این القاب و مفاهیم جعلی رخت بربستند، اما هرگز مشی و منش و سنتی که برجا گذاشتند، بی‌اثر نشد. یکی از استدلال‌های این گروه از مدافعان حقوق زنان، این بوده و هست که چون دخت نبی مکرم اسلام، حضرت فاطمه(س) و خواهر سرور شهیدان عالم، حضرت زینب(س) در یکی محفل عمومی لب به اعتراض و خطبه گشودند، پس سیره اسلامی، زنان را در سخنرانی عمومی مجاز می‌‌داند. ردیه علامه طهرانی به این استدلال‌ها را در ادامه بخوانید:

این‌که بگوییم سخنرانی حضرت زینب(س)، جواز مطلق سخنرانی زنان در میان مردان است، اشتباهی بزرگ و خبطی ناپذیرفتنی است که به اذهان ما وارد شده و مغالطه‌ای است که از ناحیه افکار گرفتار هواى نفس.

اگر خطبه خواندن و سخنرانى زن در شرایط عادى هم جایز بود؛ پس چرا دخت پیامبر، صدیقه کبرى فاطمه زهرا سلام‌الله علیها، در زمان حیات پدرش، رسول‌الله، یک سخنرانى هم در مسجد نکرد؟ چرا مجلس درس تشکیل نداد؟ و براى همه اصحاب، تفسیر قرآن و سیره پدرش را بیان نکرد؟ چرا نه او، و نه غیر او، از زنان مدینه در میان مردان یک سخنرانى نکرد؟

وفق آیه کریمه «لَا یُحِب اللَهُ الْجَهْرَ بِالسوءِ مِنَ الْقَولِ إِلا مَن ظُلِمَ» خطبه حضرت زهرا(س) در مسجد، براى دفاع از حقش در برابر ستمى بوده که بر وى از ناحیه دستگاه مدعى خلافت پدرش، رسول الله، وارد شده بود و بس. او فریاد و ضجه و غوغاى خود را جهاراً در مسجد بر علیه ظالم بلند کرد و ابوبکر و عمر را محکوم و مفتضح کرد؛ به‌طوری که بعد از 14قرن، ما گفتار او را در این سخنرانى، در کتب مخالفان هم مى‏یابیم و بر آن رشادت، و عظمت و منطق قوى، و برهان قویم او آفرین مى‏ گوییم. عمل او یک عمل قرآنى بود و ریشه قرآنی‌اش این‌که هر کس، چه زن و چه مرد، در صورتی که به او ظلمى برسد، حق دارد در برابر ظالم قیام کند و جهاراً زشتی‌هایى که از ظلم به وى رسیده است، برشمرد. حضرت زهرا(س) این کار را کرد؛ و جهاراً خطبه خواند؛ و مدعایش را ثابت کرد. سپس به منزل برگشت و دیگر دیده نشد خطبه‌‏اى بخواند و میان جماعت مردان، لحنِ صدا را بلند کند. پس کجا کسى مى‏تواند به خود جرات دهد که بگوید: این عمل استثنایى بى‌بى دو عالم ‌جواز سخنرانى‌‏هاى زنان در محافل مردان در صورت عادى و شرایط غیراستثنایى است؟

دخترش، افتخار زنان عالم، زینب، در کوفه، وقتى که در کجاوه اسارت مى‌رفت، خطبه خواند و سخنرانى کرد؛ و قوى‌اللهجه و طلیق‌اللسان سخن گفت؛ و ظلم دستگاه بنى‌امیه، پستى و زبونى کوفیان بى‌اراده و رذل را برشمرد. و باید هم خطبه بخواند و سیئات‌شان را برملا کند و حقانیت برادر رشید و امام به حقش را به گوش جهان برساند. این حقى است که قرآن به او داده و این رسالتى است که در این سفر عظیم و هولناک، از جانب برادرش به وى محول شده است.

گویا کشف جواز سخنرانى زنان در محافل مردان به دست این آقایان اسلام‌شناس، قدرى دیر شده است؛ وگرنه زودتر از این، زنان را در مجالس و محافل مردان وارد مى‌کردند. شما [اسلام‌شناسان!] مى‏‌خواهید این موقعیت خطیر و عظیم، و این دفاع از حق و برملاساختن ظلم بنى‌امیه و دودمان ضددین و ضد انسانیت‌شان را، که به آن طرز فجیع و فظیع، در صحراى کربلا به وقوع پیوست؛ با خطبه خواندن و سخنرانى کردن جنس‏ زنان، در مجالس بزم، یا صداى ظریف و لحن نمکین آن‌ها که صیاد دل‌هاست، قیاس کنید؟ این قیاس مع‌الفارق؛ نه یک فارق؛ بلکه هزار فارق دارد. این عمل زینب(س) عملی استثنایى بود که در کوفه و شام، در مجلس یزید، پرخاش کرد و سخن گفت. نه قبل، و نه بعد، از زینب دیده نشد که در میان مردان سخن بگوید؛ او دخت شیرمردان، و دخت مرکز عفت و حیاست، از دو پستان زهرا شیر نوشیده، و در دامان وى پرورش یافته است.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها