علی مصفا: هیچ وقت نتوانستم با بازیگر بودنم کنار بیایم/ این سینما کار دستمان داده
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، اکران فیلم «پله آخر» به سرگروهی سینمای فرهنگ در شرایطی صورت میگیرد که کارگردان آن در فرانسه به سر میبرد و مشغول بازی در آخرین ساخته اصغر فرهادی است. «علی مصفا» که یکی از بیحاشیهترین کارگردانان و بازیگران سینمای ایران است، در گفتوگو با «بیست و چهار» درباره «پله آخر» گفته است. آنچه در ادامه میخوانید خلاصهای از این گفتوگو است:
- همیشه دلم میخواست روانی فیلمهای «وودی آلن» چه در میزانسنهای دوربین و بازیگران و چه در شیوه پرداختن به موضوعات اصلی فیلم الگوی کارم باشد و اتفاقا «هانا و خواهرانش» برایم نمونه بسیاری خوبی بود. همه فیلمهای وودی آلن همیشه برایم جذاب است اما چیزی که در «هانا و خواهرانش» برایم جذاب بود جدا از شیوه روایت و نریشنها شکل اجرای سکانسها و سادگی آنها بود. صحنههای شلوغی که بیتکلف و بدون تاکید و تامل دوربین اجرا شده بود خیلی به درد کار من میخورد.
- روایت به هم ریخته «پله آخر» از اول موقع نوشتن فیلمنامه شکل گرفت. چنین تصمیمی نگرفته بودم و اتفاقا نسبت به آن مقاومت هم داشتم اما دیدم مثل اینکه خودش این شکلی بهتر پیش میرود.
- به نظر من همه فیلمسازان نسل من و حتی نسل قبل از من، از آقای مهرجویی تاثیر گرفتهاند و در مورد من که بین همدورهایهای خودم بیشترین سابقه همکاری با ایشان را دارم و اصلا انگیزه ساختن فیلم را اول بار با شناختن ایشان و فیلمهایشان پیدا کردهام، تاثیرپذیری از کارهای ایشان عجیب نیست.
- در ساخت «پله آخر» حتما از علی حاتمی تاثیر گرفتهام. بخشی از خاطرات کودکی من و همنسلانم با لذت تماشای سریال «سلطان صاحبقران» گره خورده و دیگر کارهای او که به قول شما نگاهی غمخوارانه دارد. از خیلی چیزهای دیگری هم حتما تاثیر گرفتهام که پیدا کردنشان دیگر به این آسانی نیست ولی مطمئن باشید اگر پیدایشان هم کنید باز هم من تائید میکنم. این طور که پیداست من آدم بسیار متأثری هستم.
- موقع نوشتن فیلمنامه با تصمیم خلاف مسیر حرکت کردن کار را تمام کردم چون دیگر آب از سرم گذشته بود و به هر حال این سینما، چه موافقش حرکت کنیم چه خلافش، کار دستمان داده. موقعی هم که میخواستم «دختر گل سرخ» را بسازم هدفم این بود که به اسم فیلم تجاری، فیلم هنری بسازم و سرشان را کلاه بگذارم. تا یک جایی هم خیلی خوب پیش رفتم اما آقایان باهوشتر از آن بودند که من فکر میکردم و به موقع به مقاصد پلید من پی بردند و جلوی کار را گرفتند.
- راستش فکر نمیکنم در سینمای ایران جایگاهی داشته باشم که بخواهم به فکرش باشم. جدا از آن، این تصویری که من فردی ساکت، آرام و بیحاشیهای باشم که بیشتر ترجیح میدهد سرش به کار خودش باشد تا اینکه جزئی از سینمای ایران، خیلی دلپذیر و دوستداشتنی است. اما از همه اینها که بگذریم قبول کنید امروز اینقدر مصائب و مشکلات برای فکر کردن هست که فکر کردن به جایگاه چون منی در سینمای ایران آدم را مثل لیلی «پله آخر» به خنده میاندازد.
- ترجیح میدهم بازی نکنم و خوشحال میشوم موقعیتی پیش نیاید که مجبور شوم بازی کنم. فیلمهای کوتاهی که تا چند سال پیش هم داشتم مجبور شدم بازی کنم. هر بار پیشنهادی بوده که نمیتوانستم نپذیرم. به هر حال این به خاطر شرایط تاسفبار سینمای ما نیست. چون همیشه تقریبا همینطوری بوده؛ مسئله شخصی خود من است که هیچ وقت نتوانستم با بازیگر بودنم کنار بیایم.
- کارگردانی بیشتر راضیام میکند، حداقل میفهمم که همه چیز تقصر خودم بوده و دیگر افسوس چیزهای دیگر را نمیخورم. ولی به هر حال آرامشی در کار نیست.
دیدگاه تان را بنویسید