ترانه علیدوستی: مسئولیتم که بیشتر شود، کیفیت کارم هم بیشتر میشود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، «ترانه علیدوستی» از جمله بازیگرانی است که حضورش در یک فیلم میتواند طرفدارانش را روانه سینما کند؛ بازیگری که به تازگی در جشنواره فیلم هانویی ویتنام به عنوان داور بینالمللی حاضر شد.
علیدوستی این روزها در فیلم سینمایی «پذیرایی ساده» به کارگردانی «مانی حقیقی» حضور دارد. این بازیگر پیش از این در فیلم «کنعان» نیز مقابل دوربین حقیقی رفت و در فیلم سینمایی «درباره الی» به کارگردانی «اصغر فرهادی» تجربه بازی در کنار حقیقی را به دست آورد. همین تجربهها کافی است تا بتوانیم این دو را یک زوج هنری بدانیم.
علیدوستی در گفتوگو با «بیست و چهار» از «پذیرایی ساده» گفته است و تجربه کار کردن با «مانی حقیقی». آنچه در زیر آمده است گزیدهای از پاسخهای بازیگر نقش «لیلا» است:
- به نظرم اتفاق خوب این فیلم این است که انگار عواملش در همان روز اول به اطلاع جانشان رسیده بود که فیلم را برای چه دارند میسازند. دریافت شهودی مشترکی بین همه بود و همه میدانستند فیلم قرار است چه شکلی شود. خیلی هماهنگ بودیم از این جهت، سلیقه همه ما همین بود و به همین دلیل «پذیرایی ساده» فیلم یکدستی شده.
- حقیقی به من اطمینان دارد و این امتیاز را به من میدهد که دستم باز باشد. هر چقدر مسئولیتم در یک فیلم بیشتر شود، کیفیت کارم بهتر میشود.
- در همکاریهای بلندمدت واضح است که 2 نفر کیفیت کار همدیگر را میپسندند. این به کنار. اما همکاری طولانیمدت باعث میشود تسلط زیادی به ذهن طرف مقابل پیدا کنیم. کارگردان صورت مرا خوب میشناسد و از قابی که باید برایم ببندد مطلع است، جنس کار من را میشناسد و وقتش را صرف این نمیکند که شیوه بازی گرفتن از من را کشف کند، من هم طرز فکر و متدهای او را میشناسم، سلیقهاش را و هدفش را. در نتیجه بخش بزرگی از کار گِلی که معمولا کارگردان و بازیگر باید انجام دهند تا با هم هماهنگ شوند، برای ما مدتها پیش از این اتفاق افتاده. ما بحثمان را سر هر فیلم از بعد از این مرحله شورع میکنیم. در نتیجه کیفیت کار میتواند بالاتر برود. حالا میتوانیم چیزی بیش از یک بازیگر و کارگردان هماهنگ باشیم و بر آنچه داریم بیفزاییم.
- بازی در صحنههایی که خوب درکشان میکنم، آسان و دلپذیر است. البته شاید رسیدن به این درک خیلی سخت باشد، ولی وقتی درکش میکنم دیگر بازی کردنش آسان میشود.
- وقتی قرار است پلانی را بگیریم، شاید هنوز مطمئن نباشد دوربینش را کجا میخواهد بگذارد و نیم ساعت بعد بفهمد، ولی حتما من به عنوان بازیگر همان اندازه آمادگی گرفتن این پلان را پیدا کردهام که خودش. این نظم را دارد. از پیش تولید تا تمرین و مرحله فیلمبرداری حواسش به همه این چیزهاست.
- مانی حقیقی نشسته از مرحله طرح اولیه تا کامل شدن فیلمنامه، تا رسیدن به پیش تولید، تا سر صحنه و موقع فیلمبرداری مراحلی را طی کرده، حالا ممکن است یکی بیاید پیشنهادی بده که مال همان روزهای نوشته شدن فیلمنامه است، یا مال پیش تولید است، نه مال الان که داریم فیلمبرداری میکنیم. چنین پیشنهادی را اصلا قبول نمیکند، ولی پیشنهاد کسی را که در تمام این پروسه همراهش بوده گوش میکند و حتی شاید بپذیرد.
- وقتی میروم سر صحنه و کارگردان را از قبل نمیشنامسم، دلم میخواهد همان نبوغ مرا به هیجان بیاورد. امیدوارم آن نبوغ را ببینم چون شناختی از آن بخش منطقی و استدلالی آن آدم ندارم هنوز. اما بعد به دنبال چیزی بیش از آن ذوق کارگردانی میگردم. تازگی وقتی فیلمنامهای را میخوانم، از کارگردان میپرسم چرا فیلمی که میخواهی بسازی این است؟ سوال سادهای به نظر میآید. جوابی که میشنوم برایم مهم است. کسی که توضیح خوبی میدهد اطمینان من را بیشتر جلب میکند.
- یک فیلم، بزرگتر از مختصات سیاسی یا اجتماعی امروز ماست که بخواهیم توی آن یک معنای واحد پیدا کنیم و خیال خودمان را راحت کنیم. هر تماشاگری میتواند در فیلم کند و کاو کند و چیزهای دلخواهش را پیدا کند. مگر میشود یک رمان را تبدیل به جوابیهای علیه دیدگاه سیاسی کرد؟ متاسفانه این دوستان وقتی وضعیت سوتفاهم برانگیزی را در یک فیلم میبینند، همان برایشان تبدیل میشود به نتیجه گیری فیلم. یعنی اگر در فیلمی این شبهه پیش میآید که شاید خیانتی اتفاق افتاده، میگویند پس اتفاق افتاده در حالی که «سوتفاهم» اسمش رویش است؛ خودش تازه آغاز بحث است. تازه بعد از ایجاد سوتفاهم آدم میرسد به مسئله فیلم و اینکه فیلم حالا با آن چه میکند.
دیدگاه تان را بنویسید