کد خبر: 14647
تاریخ انتشار :

برترین سکانس‌هایی که با بداهه‌پردازی سر صحنه ساخته شدند

برترین سکانس‌هایی که با بداهه‌پردازی سر صحنه ساخته شدند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، واقعیت این است که حتی یک فیلمنامه کامل هم نمی‌تواند همه جزئیات فیلم را در بر بگیرد. خیلی از صحنه‌ها هستند که درست موقع فیلمبرداری شکل می‌گیرند. این بداهه‌پردازی می‌تواند توسط بازیگر یا کارگردان یا هرکدام از دیگر عوامل صحنه انجام شود. گاهی همین بداهه‌پردازی‌ در دیالوگ‌ها یا حتی حرکات تبدیل به بهترین سکانس‌های فیلم می‌شود. نگاهی می‌اندازیم به برخی دیالوگ‌ها و صحنه‌های مهم و جذاب فیلم‌ها که در فیلمنامه نیامده بودند و به صورت بداهه سر صحنه فیلم شکل گرفته‌اند. «تهران امروز» سکانس‌های برتر را به نقل «توتال فیلم» نقل کرده است:

سرآغاز (کریستوفر نولان- 2010)

دیالوگ بداهه: «تو نباید از دیدن رویاهای بزرگتر بترسی بچه جون.» این حرفی است که ایمز با بازی تام هاردی در حالی به آرتور که نقش‌اش را جوزف گوردون لویت بازی می‌کند، می‌زند که او را روی شانه‌هایش انداخته و از جلوی رگبار گلوله دشمن دور می‌کند.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: در نسخه اصلی فیلمنامه این کلمه آخر «بچه جون» وجود نداشت. هاردی اعتراف می‌کند که ناخودآگاه موقع گفتن دیالوگ این کلمه از دهانش بیرون پریده است و خب کاملا با صحنه جور در می‌آمده درنتیجه این سکانس را با همین کلمه اضافه حفظ کردند. چون بار طنزی هم به دیالوگ اضافه می‌کرد.

خماری (تاد فیلیپس- 2009)

سکانس بداهه: زاک گالیفیانیکیس کاری می‌کند که نوزادی که همراهش است، بدون کلام کارهای بامزه‌ای انجام بدهد.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: خب قطعا این سکانس چیزی نبود که بشود آن را از پیش نوشت. خود گالیفیانیکیس می‌گوید: «تنها چیزی که اصلا به ذهن من خطور نمی‌کرد داشتن یک بچه بود. درنتیجه با یک عروسک تمرینات را شروع کردم و نه یک نوزاد واقعی. و این سکانس هم این‌طوری اتفاق افتاد که من گفتم: تاد ببین من چه کار می‌کنم؟و شروع به بازی با آن عروسک کردم.» تاد هم بلافاصله گفت:«عالی است. همین را در فیلم می‌گذاریم.»

جان مالکوویچ بودن(اسپایک جونز- 1999)

دیالوگ بداهه: «هی، مالکوویچ سریع‌تر فکر کن!» این را مرد جوانی در حالی می‌گوید که سرش را از شیشه ماشین در حال حرکت بیرون آورده و به سمت بازیگر یاغی آشغال پرت می‌کند.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: این دیالوگ که حالا تبدیل به یکی از مهم‌ترین دیالوگ‌های خطی فیلم شده است، نتیجه یک شور و اشتیاق اضافه از طرف سیاهی لشگری بود که در ابتدا فقط قرار بود حین عبور از کنار بازیگر معروف چیزی به طرف او پرتاب کند ولی اون آنقدر هیجان‌زده شد که این دیالوگ را هم در حین پرتاب به حرف‌هایش اضافه کرد.

مارس حمله می‌کند( تیم برتون- 1996)

سکانس بداهه: فرانک ولکر، بازیگر صداپیشه فیلم روی کاراکترهای مریخی صدا می‌گذارد. آنها به زبانی با هم صحبت می‌کنند که خیلی خاص است. این مهاجمان به کره زمین در حقیقت به جای حرف زدن زوزه می‌کشند.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: در حقیقت هیچ دیالوگی برای این سکانس نوشته نشده بود. قرار نبود که مریخی‌ها حرف بزنند که این به آن معنی است که تمام حرف‌هایی که ولکر به جای مریخی‌ها می‌زند، در اصل بداهه‌پردازی خودش بوده است.

ترمیناتور 2: روز قضاوت (جیمز کامرون- 1991)

دیالوگ بداهه: «من به تعطیلات نیاز دارم.» این حرفی است که T800 یعنی همان ترمیناتوری که آرنولد شوارتزنگر نقش‌اش را بازی می‌کند در حالی که کاملا خراب و نابود شده، می‌گوید.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: بر طبق مستندی که در دی‌وی‌دی فیلم وجود دارد و جیمز کامرون درباره وقایع پشت صحنه فیلم حرف زده است، آرنولد خودش موقع خواندن فیلمنامه این دیالوگ به ذهنش رسیده است. وقتی به این سکانس رسیده که ترمیناتور خسته و نابود شده است، به ذهنش می‌رسد که این مرد واقعا به تعطیلات نیاز دارد. به هر حال «ترمیناتور» بیشتر از جیمز کامرون حتی مرهون حضور آرنولد شوارتزنگر است.

صبح‌ بخیر ویتنام (بری لوینسون- 1987)

دیالوگ بداهه: «صبح بخیر ویتنام! صبح بخیر سربازان! یادتان باشد که دوشنبه روز مالاریاست. درست است. قرص‌هایتان را بخورید.» اینها حرف‌هایی است که رابی ویلیامز در نقش یک مجری برنامه‌های رادیویی در این صحنه به صورت بداهه می‌گوید.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: تقریبا هیچ‌کدام از کلمات این دیالوگ در نسخه اصلی این فیلم تند و تیز علیه جنگ ویتنام وجود نداشت. هر چه که از رادیو پخش می‌شد درواقع حرف‌های خود رابین ویلیامز است. باید اعتراف کرد که تراوشات ذهنی این کمدین معروف و طعنه‌های تند و تیزش یکی از عواملی است که باعث شده فیلم لوینسون اینقدر در مجامع سینمایی و بین سینمادوستان تحویل گرفته شود.

داستان فیلادلفیا(جورج کیوکر- 1940)

سکانس بداهه: حتی خود جیمز استوارت، بازیگر مقابل کری گرانت هم متعجب می‌شود وقتی او در صحنه‌ای که روبه‌روی هم نشسته‌اند و مشغول خوردن هستند، بداهه‌پردازی می‌کند. در حقیقت بداهه‌پردازی گرانت خیلی هم از قصد نبوده است. او یک‌دفعه سکسکه می‌کند و بعدش مجبور می‌شود که عذرخواهی کند! بعد خود گرانت هم از این اتفاق زیر خنده می‌زند.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: متاسفانه در نسخه اصلی فیلمنامه هیچ سکسکه‌ای وجود نداشت پس اعتبار کل این صحنه مرهون کری گرانت است. البته از فیلمی که دو ستاره‌اش کری گرانت و جیمز استوارت باشند، باید توقع بداهه‌های بیشتری را هم داشت. آنها فقط ستاره سینما نبودند، آنها خود سینما بودند.

جنگجویان (والتر هیل- 1979)

دیالوگ بداهه: «جنگجویان! بیرون بیایید تا بازی کنیم.» این صدای فریاد لوتر با بازی دیوید پاتریک کلی است.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: کلی این دیالوگ را از خودش گفت. در حقیقت او هنگام بازی این سکانس یاد جمله‌ای افتاد که همیشه همسایه‌شان خطاب به او فریاد می‌زد و همان را هم در فیلم آورد. جنگجویان داستان گروه‌های متفاوتی است که در شهر نیویورک آشوب‌زده به هم حمله می‌کنند و شهر را به ویرانی می‌کشانند. فیلم هیل چندان اثر مطرحی در تاریخ سینما نیست اما این سکانس آن برای سینمادوستان تبدیل به کالت شده است.

50-50 (جاناتان لوین- 2011)

سکانس بداهه: جوزف گوردون لویت، که از سرطان رنج می‌برد ریش‌تراش برقی را برمی‌دارد تا قبل از شیمی درمانی همه موهای سر و صورتش را بتراشد.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: ست روگن، بازیگر مقابل گوردون لویت که نقش رفیق او را در فیلم بازی می‌کند، گفته که در اصل فیلمنامه هیچ سکانسی نبود که در آن قرار باشد گوردون لویت موهایش را بزند. این ایده درست سر فیلمبرداری به ذهن لویت رسید. آنها این سکانس را در همان برداشت اول گرفتند به همین خاطر هم قیافه ست روگن در این سکانس کاملا شوکه و وحشت‌زده است.

«50-50» به دلیل همین بداهه‌پردازی‌ها تبدیل به یک فیلم به شدت انسانی و قابل باور شده است که همذات‌پنداری تماشاگر را برمی‌انگیزد.

مرد سوم (کارول رید- 1949)

دیالوگ بداهه: احتمالا کمتر کسی فکر می‌کند که در این فیلم دقیق و ظریف رید که به عنوان یکی از اصول تاریخ سینما تدریس می‌شود، سکانسی خارج از فیلمنامه وجود داشته باشد اما این اتفاق افتاده است. هری لایم (با بازی فوق‌العاده اورسن ولز) تلاش می‌کند تا رفیق‌اش هالی مارتین(جوزف کاتن) را متقاعد کند تا او را وارد معاملاتش کند. ولز در این صحنه آن دیالوگ معروف «ساعت کوکی» را به صورت بداهه می‌گوید.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: این دیالوگ نه در فیلمنامه آمده است و نه در رمانی که گراهام گرین نوشته و فیلمنامه از روی آن اقتباس شده است. تمام اعتبار این دیالوگ فقط به استعداد فوق‌العاده قابل توجه اورسن ولز برمی‌گردد.

توتسی(سیدنی پولاک- 1982)

دیالوگ بداهه: در سکانس مهمانی فیلم، بیل موری مجبور است دیالوگ‌هایی را بگوید که نشان دهد او آدم حاضر جواب پرحرفی است. هیچ‌کدام از دیالوگ‌های بیل موری در این صحنه در فیلمنامه نیامده است.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: هیچ چیز. مطلقا برای این سکانس هیچ دیالوگی نوشته نشده بود. همین نشان می‌دهد که پولاک چقدر روی توانایی بیل موری در بداهه‌پردازی و گفتن دیالوگ‌های طعنه‌آمیز حساب کرده بود و موری هم او را ناامید نکرد. «توتسی» جزو فیلم‌های مطرح سیدنی پولاک است که ستاره‌هایش داستین هافمن و جسیکا لانگ هستند.

خانه حیوانات (جان لندیس- 1978)

دیالوگ بداهه: «ببین می‌تونی حدس بزنی که من الان کی هستم؟» جان بلوتارسکی(که نقش‌اش را جان بلوشی بازی می‌کند) بعد از گفتن این دیالوگ به سمت دسرش حمله‌ور می‌شود و بعد می‌گوید: «من یک جانور خطرناکم. حالا فهمیدی؟»

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: کل این سکانس بداهه‌پردازی بازیگران بوده است و در نسخه اصلی فیلمنامه هیچ جزئیاتی برای آن ذکر نشده است و واکنش‌های نفرت‌برانگیز مهمانان هم کاملا طبیعی و بداهه بوده است. آنها هیچ ایده‌ای نداشتند که بلوشی در این سکانس می‌خواهد چه کاری انجام بدهد یا چه دیالوگی بگوید. پس این هم می‌رود جزو سکانس‌هایی که باید از بازیگر بااستعدادش، بلوشی برای آن تشکر کرد.

و اینک آخرالزمان (فرانسیس فورد کاپولا- 1979)

دیالوگ بداهه: «پسر تو مامور پستی! کارمند خواروبار فروشی تو رو فرستاده که صورتحساب‌ها رو بگیری!» اینها حرف‌های مارلون براندوست که با فریاد در فیلم شاهکار کاپولا گفته می‌شود.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: بیشتر دیالوگ‌هایی که کاپولا و فیلمنامه‌نویسانش برای کلنل والتر.ای. کرتز که نقش‌اش را مارلون براندو بازی می‌کرد نوشته بودند، توسط خود براندو تغییر کرد. وقتی براندو با تغییر وزنی که داده بود سر صحنه رسید کل فیلم انگار تغییر کرد. به جز دیالوگ «وحشت، وحشت مطلق»! این فیلم یک اثر هنری مطلق است که موفقیتش توامان مدیون هوش کارگردان و بازیگر اصلی‌اش است.

ساعت پرتقال کوکی(استنلی کوبریک- 1971)

سکانس بداهه: الکس(با بازی مالکوم مک‌داول) و آدمکش‌هایش به درون خانه‌ای یورش می‌برند که در آن یک زن و مرد زندگی می‌کنند. بعد در یک سکانس فراموش‌نشدنی وسط آن همه اضطراب و وحشت الکس شروع به خواندن و رقصیدن به سبک جن کلی در فیلم «آواز در باران» می‌کند.

چیزی که در نسخه اصلی فیلمنامه بود: این صحنه کامل در فیلمنامه آمده بود و طبق معمول کوبریک وسواس زیادی داشت که همه چیز دقیقا مطابق فیلمنامه پیش برود. سر فیلم‌های کوبریک هیچ‌کس جرات بداهه‌پردازی نداشت اما اینجا خود کارگردان به بازیگرش دستور داد که می‌تواند کمی آواز بخواند و به سبک کلی در «آواز در باران» فیلم مشهور موزیکال گام بردارد. خوشبختانه کوبریک قید اضافه کردن این سکانس را به فیلمنامه و نوشتن تک‌تک حرکت‌ها را زد و برای یکی از معدود دفعات در فیلم‌هایش به قریحه بازیگرش اعتماد کرد و خب، جواب هم گرفت.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها