رضا یزدانی: مردم می‌آمدند که مرا در تئاتر ببینند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
به گزارش نامه، «رضا یزدانی» خواننده راک که با شیوه خود در خواندن موسیقی توانست طرفداران بسیاری پیدا کند، کار خود را از خواندن آواز در تئاتر شروع کرده است. یزدانی که این روزها خوانندگی و آهنگسازی برای فیلم‌های چون حکم، محاکمه در خیابان، تهران طهران و قلب یخی را در پرونده خود قرار داده است، در گفت‌وگو با «زندگی ایده‌آل» از شروع به کار خود در این هنر می‌گوید:
- در خانواده‌ای بزرگ شده‌ام که هنری نبود. پدرم پزشک است؛ بنابراین مثل کسانی نبودم که از کودکی بین اهالی هنر بزرگ شده باشند. مانند پدر و مادرم موسیقی خوب کلاسیک و فاخر گوش می‌کردم. سابقه شنوایی من به موسیقی غربی کلاسیک مثل موتزارت، بتهوون و باخ عادت کرده بود. اگر هم می‌خواستم موزیک پاپ گوش دهم، پاپیولار سنگین گوش می‌دادم تا اینکه کلاس اول دبیرستان یک دستگاه کیبورد خریدم و یک سال با آن تمرین کردم.
- پدرم اجازه نمی‌داد درگیر موسیقی شوم. گفته بود باید دانشگاه قبول شوی و بعد بروی سراغ دنبال کردن موسیقی. به واسطه پدم در رشته مهندسی چوب و کاغذ تحصیل کردم. در واقع به دانشگاه رفتم که بتوانم با خیال راحت موسیقی کار کنم.
- پینک‌فلوید از میان گروه‌های غربی الگوی من بود. البته از بین خواننده‌های ایرانی هم مرحوم فرهاد را الگو قرار دادم.
- 2 تئاتر در سال 77 و 78 کار کردم؛ اولین کارم «دادگاه جنجال برانگیز» بود و دومی «اگر باران بخواند». در آن تئاترها هم می‌خواندم و هم موسیقی‌شان با من بود. برای من به عنوان کسی که تازه شروع به کار کرده است خیلی سخت بود که یکدفعه در سالن اصلی تئاتر شهر اجرا کنم. چون مقابل هزار نفر به عنوان نوازنده دوره گرد ساز زدن و خواندن کار آسانی نبود. اما همیشه امید داشتم که جایگاهی برای خودم حتی اگر شده در گوشه‌ای، درست کنم که فقط برای من باشد و هر کسی نتواند به آن دست ببرد. نمی‌گویم جایگاه بالایی می‌خواستم اما جایگاهی را ایجاد کردم که متعلق به خود من است، نوع گویشم، نوع ترانه‌هایی که می‌خوانم و تنظیم آن متعلق به من است. 12 سال پیش که تئاتر بازی می‌کردم، مردم می‌آمدند که تئاتر را ببینند و مرا هم می‌دیدند. اما در این تئاتر آخری که بازی کردم، مردم می‌آمدند که مرا در تئاتر ببینند؛ قطعا این اتفاق برایم جالب و خوشایند است.
- خوشبختانه اولین کنسرتی که اجرا کردم جزو بزرگ‌ترین کنسرت‌های این سرزمین است. کنسرت یونیسف سال 78 که کستینگ آن را خود من پیشنهاد دادم. از یونیسف سراغ من آمدند و گفتند: در نظرسنجی‌ای که از بچه‌های ایران گرفتیم، شما رای بیشتری آوردید؛ می‌خواهیم با شما در کنار چند خواننده دیگر یک کنسرت بزرگ برای حمایت از بیماران ایدزی برگزار کنیم. در روز اول و دوم اجرا حسابی اضطراب داشتم. جالب اینکه شروع اجرای تئاتر هم هزار تماشاچی داشت. شروع کنسرت من هم روبه‌روی 3 هزار نفر در یک فستیوال بزرگ بود.
دیدگاه تان را بنویسید