کد خبر: 15279
تاریخ انتشار :

جوایز ادبی دولتی و خصوصی چگونه برگزار می‌شوند؟/ گزارشی از وضعیت رو به انحلال جوایز ادبی ایران

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از همشهری ماه، رویای بعضی چیزها هم قشنگ است. برنده شدن در یک رقابت فرهنگی و بردن 110 سکه بهعنوان جایزه، از آن رویاهایی است که ساعتها و روزها میشود با آن نقشه کشید و بیدار نشد مگر اینکه متوجه شوید 110 سکه آرزویی بیش نبوده و قرار نیست به کسی برسد.

جلال هیچ موقع اسم کمی نهتنها در حوزه ادبیات بلکه برای برگزاری یک رقابت و جایزه ادبی نبوده است. سایهاش بر ادبیات ایران آنقدر سنگین هست که اگر گرانترین جایزه ادبی به نام او رقم خورده است، خیلی شگفتزده نشویم. شاید برهمین اساس بود که پنج سال قبل جایزه جلال آلاحمد با هدف «ارتقاء زبان و ادبیات ملی ـ دینی» کار خود را آغاز کرد. هیات امنای این جایزه را اعضای حقیقی و حقوقی شورای عالی انقلاب فرهنگی عضو شورای هنر تشکیل میدهند که ریاست آن با وزیر ارشاد و دبیریاش بهعهده معاون فرهنگی همین وزارتخانه است. این جایزه در رشتههای داستان کوتاه، داستان بلند، نقد ادبی، مستندنگاری و تاریخنگاری برگزار و برگزیدگان هر یک از بخشها 110 سکه و نفرات شایسته تقدیر 25 سکه بهار آزادی دریافت خواهند کرد.

تصورش را کنید در دورهای که هنوز سکه و ارز با نوسانات قیمت بازار مواجه نشده بود، درنظر گرفتن 110 سکه برای برگزیدگان، باعث شد از جایزه جلال با عنوان گرانترین جایزه ادبی کشور یاد کنند هرچند که در دورههایی تنها نامی از 110 سکه برده شد و به جز دو بار تاکنون هیچکس موفق به کسب این تعداد سکه نشده و منوال اینگونه بوده است که به جای نام برگزیده، اسامی تقدیرشدگان که قائدتا 25 سکه دریافت میکنند، منتشر شود. این مساله نیز منجر شده است تصور کسب رتبه برگزیده همچون تصور 110 سکه بهعنوان جایزه، دست نیافتنی باقی بماند. به جز دوره چهارم که تنها یک برگزیده در حوزه ادبیات داستانی و نقد ادبی داشت و به کتاب «جاده جنگ» اثر منصور انوری و حمیدرضا توکلی رسید، کتاب «دا» نوشته سیدهزهرا حسینی هم در بخش تاریخ و مستندنگاری در دور دوم توانست این جایزه را از آن خود کند ولی در دورههای دیگر تنها به انتشار اسامی تقدیرشدگان اکتفا شد.

دورهای که جایزه ندادن پرحاشیه شد

امسال نیز پنجمین جایزه جلال همچون دورههای قبل، به مناسبت تولد این نویسنده، اول آذر ماه در پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری برگزار شد که بهدلیل نداشتن رتبه برگزیده، جوایز از 110 به 25 سکه تقلیل یافت. تا اینجای کار مشکلی نبود. با اینکه در هیچ دورهای تمام بخشها حائز کسب رتبه برتر نشدهاند و در دور دوم و چهارم تنها برخی از رشتهها این رتبه را کسب کردند، این قضیه هم در وهله اول مانند دورههای قبل انگاشته شد تا اینکه زمزمههایی مبنی بر اینکه بهدلیل نوسانات قیمت سکه و ارز، برگزیدهای اعلام نشده است، شنیده شد. البته شاید بیراه هم نبود چنانکه اعلام شده بود وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای جایزهها و رقابتهایی که قرار است از سوی این وزارتخانه برگزار شود، با مشکل بودجه روبهروست. با اینحال علی شجاعی صائین، مدیرعامل خانه کتاب و بانی برگزاری جایزه جلال در گفتوگو با خبرآنلاین به این شائبه خاتمه داد: «اگر در این دورهها تنها دو بار برگزیده وجود داشته از سمت ما بخلی صورت نگرفته. خوشبختانه گرانی سکه تاثیری نداشته است. این را با قاطعیت اعلام میکنم که ما حتی با یک داور درباره این موضوع صحبت نداشتیم.» او در توضیح اینکه چرا این دوره برگزیدهای نداشته است، گفت: «یا داوران ما سختگیر هستند یا کتابها آن معیارهای لازم را از نظر داوران ما کسب نمیکنند وگرنه شرایط امسال نیز مانند سال گذشته است و اگر کاری میانگین 90 تا 100 را کسب کند، برگزیده میشود. اگر برگزیده نداشته باشیم کاری که میانگین هشتاد را کسب کند شایسته تقدیر شناخته خواهد شد.»

با اینهمه ضربالمثل «هرکه بامش بیش، برفش بیشتر» در مورد جایزه جلال مصداق پیدا کرد. هرچند مسوولان جشنواره، مساله ندادن جایزه 110 سکه در هیچ بخشی را به سختگیری داوران و نبود اثری در حد شایستگی نمره 90 الی 100 مربوط دانستند اما با اعتراض داوران بخش مستندنگاری مبنیبر تغییر در نتایج آرا، جنجالی به پا شد. این نامه از سوی مصطفی رحیمی، کامران پارسینژاد و سیده اعظم حسینی به عنوان داوران بخش مستندنگاری خطاب به دبیر علمی جایزه نوشته و در آن نسبت به نادیده گرفتن نتایج داروی هشدار داده شده بود. در بخشی از این نامه که از قول سیدهاعظم حسینی در خبرگزاری فارس منتشر شد، آمده است: در دوره پنجم کتاب «شرح اسم» در بخش زندگینامهها، برگزیده و کتاب «نورالدین پسر ایران» در بخش خاطرات، شایسته تقدیر شناخته شد در حالیکه در بیانیه رسمی، هر دو نویسنده و مولف گرامی، شایسته تقدیر اعلام شدند و به هر یک 12 و نیم سکه بهار آزادی تعلق گرفت. در ادامه نامه عنوان شده بود: «نه کتاب اول به 110 سکه خود رسید و نه صاحب اثر کتاب دوم به 25 سکه شایسته تقدیر دست یافت که برای همه داوران محل سوال است. حتی اگر بنا بود فقط یک کتاب جایزه بگیرد که خلاف سابقه این جشنواره است باز 110 سکه کامل باید اعطا میشد. بزرگوارا اگر کشور مشکل مالی دارد یا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در تنگناست صادقانه بازگو میکردید و جایزه را صادقانه و تعریف شده نه مهندسی شده میپرداختید و این همه حرف و حدیث از ما و سایر عوامل این جایزه به جا نمیگذاشتید.»

حسینی سپس درباره تبعات این کار گوشزد کرده بود: «با این حرکت، شأن علمی داوری را در نگاه به کتاب خوبی مثل «شرح اسم» زیر سوال بردید و حاصل زحمات دو ماه مطالعه، ارزیابی و داوری آثار را که با تنظیم صورت جلسهای رسمی در مورخ دوشنبه 8 آبان 1391 به کار خود پایان داد، اینچنین مسالهدار کردید که مایه تاسف است.»

البته در این نامه به برخی مسائل دیگر جایزه جلال از جمله نگاه حقوقی صحیح به پدیدآورندگی کتاب خاطرات اشاره شده بود. با اینهمه با انتشار این نامه و اعتراض داوران، اعطانشدن جایزه 110 سکهای و برترنشدن نویسندگان بار دیگر مطرح شد و بیش از پیش این شایعه را تقویت کرد که جایزهها بهدلیل مسائل مالی اعطا نمیشوند.

به دنبال این نامه بود که هدایتالله بهبودی، نویسنده کتاب «شرح اسم» که به گفته داوران میتوانست جایزه برتر بخش مستندنگاری را دریافت کند اما بهدلیل تغییر آرا تنها در مقام تقدیر قرار گرفت جایزه خود را بهدلیل بیحرمتی به نویسندگان، چند روز پس از برگزاری مراسم پس داد و دو هفته بعد این مساله را رسانه‎ای کرد. بهبودی درباره دلایل پس دادن جایزه خود به «همشهری ماه» گفت: «من از این کار هیچ انگیزه شخصی نداشتم. ممکن است در زندگی روزمره با صحنههایی روبهرو شویم که به ما توهین شده است اما این مسائل جنبه شخصی دارند و هرکسی بسته به فکر و رفتارش میتواند با آن برخورد کند اما این کتاب یک حیثیت ملی است و به همین دلیل نحوه رفتار با آن در سطح ملی ارزیابی میشود. به همین دلیل با خودم فکر کردم اگر بپذیرم که به کتاب توهین شده است و عکسالعمل مناسبی نداشته باشم، به این توهین جنبه مثبتی دادهام.» او در توضیح بیشتر این کار اظهار کرد: «من براساس شنیدههای صحیح و مشاهداتی که در زمان برگزاری مراسم تجربه کردم، به این احساس رسیدم که حرمت کتاب پاس داشته نشده است. باز هم تاکید میکنم این حرمت اصلا جنبه شخصی ندارد و حیثیت ملی کتاب، بیشتر مرا سوق داد که جایزه را پس دهم.»

بهبودی همچنین درباره اینکه چرا این خبر را زودتر اعلام نکرده بود، اینطور گفت: «نباید از یاد ببریم در انتشار یک کتاب تنها نویسنده دخیل نیست. ناشر هم از نظر معنوی نوعی شریک کتاب محسوب میشود. به همین دلیل زمانی که میخواستم جایزه را پس بدهم به خودم اجازه ندادم که مستقل اقدام کنم. ضمن اینکه ممکن بود ناشر دوست داشته باشد عنوان تقدیری در جایزه جلال را روی کتاب بیاورد و اگر من جایزه را به صورت مستقل و بدون اطلاع او پس میدادم او نمیتوانست چنین کاری انجام دهد. برای همین جایزه را به همراه یک نامه به ناشر دادم.»

بهبودی سپس به نبود بودجه کافی برای اعطای جایزه 110 سکهای اشاره کرد: «خارج از مراسم گفتند که مشکلات مالی اجازه نداد آنچه باید و شاید انجام شود با اینهمه توجیه درستی نیست. وزارت ارشاد میتوانست بگوید بهدلیل مشکلاتی جایزه را برگزار نمیکند. این کار، خیلی آبرومندانهتر بود تا اینکه جایزه به این صورت ناقص برگزار شود و بیحرمتی به نویسندگان شکل بگیرد.» بهبودی با بیان اینکه نامه را به ناشر پس داده است تا چنانچه او هم راضی به این کار است، جایزه را به دبیرخانه باز گرداند، عنوان کرد: «هیچ موقع جایزههای بزرگ در دنیا به صورت پلهای نیستند؛ یعنی هیات داوران نمیگویند چون هیچ اثری شایسته برگزیده شدن نیست، امسال برندهای نداریم. بالاخره یک اثر در مقایسه با دیگر آثار برجستهتر است و میتواند برگزیده شود.»

او از برنده نداشتن جایزه جلال در بیشتر دورهها اظهار شگفتی کرد: «وقتی به جایزه جلال نگاه کنید، میبینید در دورهای در بخش تاریخ نهتنها برگزیده نداشتیم بلکه اثری شایسته تقدیر نیز شناخته نشده بود. یعنی با وجود یک سال تلاش گروههای تحقیقاتی و تاریخی، باز هم هیچ اثری که بتواند مورد تقدیر قرار بگیرد، وجود نداشت؟ تعجب میکنم که مسوولان تاریخی کشور چطور نسبت به این مساله و نادیده گرفتن زحماتشان اعتراض نکردند.» بهبودی در نتیجهگیری صحبتهایش گفت: «همه این مسائل جای بحث و گفتوگو دارند. اصولا وقتی با یک جایزه در این سطح، چنین برخوردی میشود نمیتوان ساده از کنار آن گذشت وگرنه تبعات آن را در دورههای بعد حتما شاهد هستیم.»

اختیار هیات علمی در تغییر رای هیات داوران

با این اتفاقات، جایزه جلال که حالا حاشیه ساز شده بود، به موضوعی اصلی در خبرهای ادبی تبدیل شد. بعد از انتشار نامه هیات داوران در مورد تغییر نظر نهایی آنها و پس دادن جایزه جلال از سوی هدایتالله بهبودی، جواد محقق، یکی از اعضای هیات علمی به خبر آنلاین گفت که هیات علمی این اختیار را دارد که نظر هیات داوران را تغییر و در نتیجه آرا نهایی را مورد بازنگری قرار دهد: «هر جایزهای، یک هیات علمی دارد که میتواند نظر داوران را تغییر دهد. یعنی ممکن است داوران اثری را برگزیده اعلام کنند اما هیات علمی این نظر را نداشته باشد و رای به تقدیری تقلیل دهد یا اثری تقدیری باشد و هیات علمی نظرش این باشد که کتاب باید برگزیده باشد. بههرحال کتابها دوباره به این هیات میآیند و هیات علمی مجاز است که به صورت قانونی تشخیص دهد که داوران به نکاتی توجه نداشتهاند، در نتیجه رای دیگری صادر کند.»

او همچنین در پاسخ به سوالی درباره مشکلات مالی برای اعطا نشدن جایزه برتر، منکر این قضیه نشد: «در جلسات هیات علمی چنین چیزی اعلام نشد اما اگر چنین چیزی بوده باشد کار عجیبی نیست، بههرحال اگر مهمان دعوت میکنید نباید که حتما دو میوه روی میز بگذارید یا دو نوع غذا درست کنید. کسی نمیتواند دیکته کند که چرا یک نوع غذا درست کردید. طبیعتا مشکلات مالی در اکثر ادارات هست، خانه کتاب هم مستثنی نیست، اصل قضیه این است چنین چیزی در جلسه مطرح نشد که به خاطر کمبود مالی برگزیده نداشته باشیم.»

ماجرا اما به همینجا ختم نشد. محمدرضا سرشار، نویسنده و رئیس انجمن قلم به دنبال این حواشی درباره عضویتاش در هیات علمی و مسائل پیشآمده مبنی بر نظرات هیات علمی در جلسه آخر جایزه جلال در یادداشتی ارسالی به خبرگزاری فارس ابراز کرد که بهدلیل به حد نصاب نرسیدن جلسه نهایی، تصمیمهای صورت گرفته در جلسه نباید اجرایی میشد: «بهطور طبیعی و طبق عرف چنین هیاتها و شوراهایی، جلسات هیات علمی با حداقل نصف به علاوه یک (در اینجا پنج نفر) رسمیت مییابد. همچنان که مصوبات و تصمیمگیریهای این هیات، با رای مثبت و تصویب حداقل نصف به علاوه یک کل اعضا (پنج نفر) قانونی و لازم الاجرا خواهد بود. این در حالی است که از کل 9 نفر عضو هیات علمی جایزه در جلسه نهایی، فقط چهار نفر (آقایان سلیمینمین، کاظمبیگی، عباسعلی وفایی و جواد محقق) حضور داشتهاند.»

او نوشته بود که بر اساس مدارک و مستندات، چنانچه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، خود در ابطال جشنواره این دوره پیشقدم نشود، موضوع از طریق سازمان بازرسی کل کشور قابل پیگیری است.

هیاهو بر سر این حاشیه همچنان ادامه داشت و این بار نوبت مجید حمیدزاده، دبیر جایزه جلال بود که به این حرف‎ها پاسخ بدهد. او با بیان اینکه هیات داوران از سوی هیات علمی انتخاب میشوند و بههمین دلیل هیات علمی شایستگی تغییر نظر هیات داوران را دارد، به نوعی بر تغییر نظر هیات داوران بخش مستندنگاری صحه گذاشت.

در این شرایط بود که دبیرخانه جایزه جلال در اطلاعیهای که به گفته خودشان برای تنویر افکار عمومی صادر شده بود و روی خروجی خبرگزاریها منتشر شد، عنوان کرد: «گاهی نظر گروههای داوری با نظر اعلام شده در مراسم متفاوت است؛ البته این امر بسیار اندک بوده اما بههرحال موجود است. دلیل آن مشخص است، زیرا دبیرخانه موظف به اعلام و ابلاغ مصوبه هیات علمی است. این امر نهتنها در جایزه ادبی جلالآلاحمد بلکه در جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و نیز جایزه ادبی پروین اعتصامی و کتاب فصل نیز معمول است.»

در بخش دیگری از این اطلاعیه آمده است: «طبق گزارش دبیر علمی در مراسم پایانی جایزه ادبی جلالآلاحمد نتایج بر مبنای نظر داوران و تصویب هیات علمی اعلام میشود. بنابراین روشن است که غیراز نظر اعضای هیات علمی عامل دیگری در اخذ و اعلام نتایج موثر نیست.»

جایزه جلال که از ابتدا تصور میشد مانند دورههای قبل به جای برگزیده به تقدیر شده اکتفا شده است، به یکی از پرسروصداترین خبرهای ادب و فرهنگ در هفتههای پایانی آذرماه تبدیل شد. واکنش اعضای هیات علمی و داوران باعث شده بود موج جدیدی از مسائلی که در حین برگزاری جایزه وجود داشت، از پشت پرده بیرون بیاید و حالا نهتنها موضوع جایزه بلکه بسیاری از حواشی دیگر هم به این جریان اضافه شود. بههمین دلیل علی اسماعیلی، سرپرست معاونت فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در گفتوگو با فارس از برگزاری نشستی در هفته پایانی آذرماه خبر داد تا به این صورت بتواند جلوی حرف و حدیثها را بگیرد و به این نحو پاسخگوی مسائل باشد: «قرار است طی یک نشست خبری و هماهنگی با معاونت فرهنگی، موارد از سوی دبیر علمی پنجمین دوره جایزه جلال آل احمد تشریح شود.»

دغدغه‌های فرهنگی و مشکلات مالی

بارها حاشیهساز شدن یک جشنواره یا یک مسابقه در ایران و حتی دنیا امری عادی بوده است و نمیتوان منکر آن شد که هرچقدر هم در این مساله دقت عمل انجام شود باز هم ممکن است مورد اعتراض برخی قرار بگیرد. این موضوع همواره مورد مناقشه بسیاری از اهالی فرهنگ و هنر به خصوص بر سر نحوه برگزاری جایزهها از سوی بخش خصوصی و دولتی بوده است. بخش خصوصی بهدلیل اینکه معمولا از چند ناشر، نویسنده یا اتحادیه تشکیل شده است معمولا از توان مالی کمتری برای اعطای جایزههای مادی برخوردار است و سعی میکند از طریق داوران، معیارهای انتخاب و دیدگاهی را که در مورد ادبیات دارد جایزه خود را به اعتبار برساند. از آن طرف بخش دولتی به خاطر بودجه و وجود دغدغه کمتر برای تامین هزینههای برگزاری مراسم و اعطای جایزه کمتر سعی میکند با درنظرگرفتن جایزههای بیشتر، رقابت خود را به سطح قابل قبولی از محبوبیت برساند. برهمین اساس است که گرانترین جایزههای ادبی کشور از جمله جایزه جلال با 110 سکه و جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران با 50 سکه مورد این پرسش قرار گرفتهاند که تا چهحد اعتبار دارند و چقدر بدون حمایت از دیدگاههای خود در برگزاری این جایزهها عمل میکنند. جایزه جلال تنها یکی از جوایزی است که حاشیهساز شده و با اینکه تمام مسوولان برگزاری آن تلاش کردهاند، مشکل کمبود بودجه را در اعلام نشدن اسامی برگزیدگان پنهان کنند اما تمام حواشی، گویای این نکته است این مساله اگر به عنوان موضوع اصلی در میان نبوده اما نمیتوان بهراحتی از کنار آن گذشت. حال با نزدیک شدن به برگزاری کتاب سال جمهوری اسلامی که هر سال در بهمن ماه برگزار میشود، نهتنها ممکن است حاشیههای همیشگی بر سر پایین بودن ارزش علمی این جایزه به میان بیاید، دادن 50 سکه به هریک از برگزیدگان حرف و حدیثهای دوبارهای را برای جایزههای ادبی که از سوی دولت برگزار میشوند، ایجاد کند و در این میان نویسندگانی که آثار آنها مورد تقدیر قرار گرفته است، بیشترین آسیب را ببینند.

اکبر صحرایی، نویسنده‎ای که امسال با کتاب «حافظ هفت» در بخش داستان جایزه جلال شایسته تقدیر شناخته شد، در مورد تاثیر جایزهها بر روند ادبیات کشور به «همشهری ماه» گفت: «این جوایز و جشنوارهها اگر براساس یک راهکار و اصول برگزار شوند، فیالنفسه خوب هستند چون حداقل کارکرد آن معرفی نویسندگان جوان به جامعه است چنانچه در همه جای دنیا مرسوم است که جایزههایی در حوزه ادب به نویسندگان و محققان داده میشود.»

او در مورد این جوایز در ایران معتقد است: «در یکی دو دهه اخیر مرسوم بوده است که جوایزی از سوی بخش خصوصی و دولتی در مناسبتهای مختلف درنظر گرفته میشد و روندی را طی میکرد. متاسفانه دلایل اجتماعی و فرهنگی و اخیرا مسائل اقتصادی باعث شده است، تعداد این جوایز کم شود. بهخصوص که این روزها بخش خصوصی توان مالی زیادی برای برگزاری این جوایز ندارد و بار آنها به دوش دولت افتاده است.»

صحرایی ادامه داد: «در همه جای دنیا معمول است که سرمایهگذاریهای کلان را دولت انجام میدهد. با کم شدن جوایز خصوصی، فعالتر شدن دولت در جوایز دولتی ضرورت بیشتری پیدا کرد و شاهد برگزاری جوایزی مانند جلال، پروین اعتصامی و... هستیم اما شنیده میشود این جوایز هم با مشکلات مالی مواجه شدهاند. حتی در مورد جایزه کتاب سال دفاع مقدس هم زمزمههایی مبنی بر برگزارنشدن آن شنیده میشود.»

صحرایی که به گفته خودش سابقه حضور در جایزههای خصوصی و دولتی را داشته است، درباره تفاوتهای برگزاری رقابت از سوی این دو نهاد گفت: «در جایزههای خصوصی مانند جایزه اصفهان شرکت کردهام. بهدلیل توان مالی کمتر و اعمال سلیقههای بیشتر در داوری، شاید جنبه مردمی بودن جایزه کمتر رعایت شود.»

این نویسنده در توضیح این مطلب افزود: «در بیشتر جشنوارههای خصوصی، کتاب یا نویسنده خاصی معرفی و این موضوع حتی با اعتراض نویسندههای دیگر مواجه شده است چون بخش خصوصی به خود اجازه میدهد، نظارت شخصیاش را در داوری دخیل کند اما در حوزههای دولتی، برخلاف نظرات بقیه، نظرات مردمی بیشتر میتوانند اعمال شوند. بنابراین معتقدم آنقدر که میشود در جشنوارههای دولتی به ادبیات پرداخت، در جایزههای خصوصی نمیتوان این کار را کرد.»

اکبر صحرایی در مقایسه رقابتهای جوایز ادبی با دیگر شاخههای فرهنگ اظهار کرد: «حوزه ادبیات بسیار فراتر و گستردهتر از سایر حوزههای هنری است و به همین دلیل رسیدن به یک طرز فکر مشترک بسیار سخت است و سروصدا هم بیشتر میشود مثل همین حاشیههایی که برای جایزه جلال رخ داد.»

او سپس یکی از دلایل ایجاد حاشیه برای جایزه جلال را مشخص نبودن معیارهای روشن دانست: «وقتی معیارهای ما مشخص و شفاف نیستند، نمیدانیم تقدیری و برگزیده چه کسی است. مسوول علمی جشنواره میگوید چون کتابی به نمره 90 نرسیده است، برگزیده نداریم درحالیکه در یک جایزه، موضوع بر سر رد و قبول نیست بلکه باید اثری انتخاب شود و یک برگزیده وجود داشته باشد. در این زمینه به حرفهایتر شدن نیاز داریم.»

صحرایی افزود: «درحالحاضر معتبرترین جایزه ادبیات، جلال است و اکنون شاهدیم که داوران بخش مستندنگاری درباره اعلام نفر برگزیده و تقدیری با مسوولان جایزه به مشکل برخوردهاند. این نشان میدهد هنوز چارچوبهای ما مشخص نیستند و اینجاست که بحث تعداد سکه و جایزه هم پیش میآید.»

او درباره آسیبهای وجود چنین اختلافهایی نتیجه گرفت: «وقتی این مسائل بهوجود میآید، شیرینی دریافت جایزه از نویسنده گرفته میشود و خستگی بر تن متولیان هم میماند. بهنظر میرسد نبود برنامهریزی درست و مشورت بین گروه داوری و مدیریت منجر به این اختلافها شده است. وقتی داوران یک رای میدهند نباید اجازه دهیم افراد دیگری نظر آنها را تغییر دهند و این ناشی از نبود قانونمندی است. نتیجهاش هم این میشود که آقای بهبودی جایزهاش را پس میدهد و جایزهای هم که من گرفتهام شیرینی خود را از دست میدهد.»

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها