پاسخهای عجیب از کامران نجفزاده/ اگر کسی سر قبر من گریه کند، دیگر با او صحبت نخواهم کرد!
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، «کامران نجفزاده»، خبرنگار، مجری اخبار و نویسندهای است که ما را از شر گزارشهایی با لحن و سروشکل یکسان نجات داد. مرد 34 سالهای که گزارشهایش «شخصیت» دارد. «همشهری جوان» برای «صفحه آخر» خود به سراغ نجفزاده رفته است و او وسط ماموریتش در لبنان، به آنها جواب داده است. آنچه در زیر میخوانید برگزیدهای از این سوال و جوابهاست:
نزدیکترین دوستتان تا فردا میمیرد، چه کار میکنید؟
نمیدانم. فکر میکنم چه چیزهایی دوست داشت و نداشت. سعی میکردم هر جوری شده برایش جور کنم. بعد اگر خودش خواست یک مستند از روز آخر زندگیاش میساختم؛ از همه کارهای آخر و حرفها آخر و نفسهای آخر ... خودم هم نمیتوانستم باشم، یکی را میفرستادم برود تصویر بگیرد. چون حالم خودم را میدانم. من احتمالا آن موقع یک گوشه داشتم زار میزدم. بعدها این مستند «روز آخر» میتوانست هم یاد او را زنده کند و هم به همه یک جوری حالی کند که ممکن است همین امروز روز آخر ما باشد.
طولانیترین روز زندگیتان کی بود؟ چرا به نظرتان اینقدر طولانی آمد؟
وقتی خبر سقوط C130 را دادند، اول شبیه طاعونزدهها بودیم. بعدها فکر کردیم ما اصلا بچهها را با سلام و صلوات فرستادیم؟ وقتی قیژقیژ چمدانشان را شنیدیم، آنها را از زیر قرآن رد کردیم؟ حالا سالها از آن روزها میگذرد. حالا چنان رو به زوالم که تعداد سالها را قاطی پاتی کردهام اما یادم مانده که آن روز طولانیترین روز و دردناکترین شب زندگیام شد.
چیزی که دکمه عشقتان را فشار میدهد چی است؟
یکبار عید بود. رفتم از مردم پرسیدم «یک خاطره عاشقانه لطفا» ... بعد خیلیها از ترس همسرشان یا نمیدانم چیزهای دیگر حرفی نزدند. حاضر بودند ساعتها از گرانی و تیر برق و این حرفها بگویند اما کسی خاطره عاشقانه نگفت. یعنی یک چیزهایی در دل ایرانیها انگار محرمانه است ... حالا تو داری میپرسی یک عاشقانه لطفا!
میخواهید روی سنگ قبرتان چه بنویسید؟
چه میشود اصلا چیزی ننویسید؟ یا بنویسید «یه روزی هم نوبت تو میشه ... یه فاتحه بخون!» یا دوست دارم بنویسم «گرچه ما اکنون سپر انداختیم/ غمزه ابروکمانان یاد باد»! یاد یک دیالوگ جالبی افتادم از هاردی «اگر کسی سر قبر من گریه کند، دیگر با او صحبت نخواهم کرد!»
آخرین چیزی که شما را تکان داد چی بود؟
وقتی در لیبی صدای گلولهها را میشنیدم که مثل پشه ویز ویز میکردند و از بیخ گوشم رد میشدند گفتم آهان ... یک تکان اساسی خوردم. دیگر از این کارها نمیکنم. به من چه اصلا! اما بعدا که دوباره رفتم یک جای خفنتری که جنگش به مراتب بدتر بود، دیدم من مثل اینکه تکان مکانی حالیام نمیشود!
این روزها چه ترانهای را با خودتان زمزمه میکنید؟
وقتی «شد خزان ... گلشن آشنایی ...» را گوش میکنم حس میکنم، «دیگه حرفای علاقه، همه مردن تو دلم ...»
دیدگاه تان را بنویسید