10 فیلم برتر سال 2012 به انتخاب معتبرترین نشریه آمریکایی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از اعتماد، «کارینا لانگوورث» برای انتخاب فیلمهای خوب سال 2012 تلاش بسیار کرده است. خودش میگوید گر این فهرست را در روز دیگری و با حال و هوای دیگری مینوشتم هر کدام از این فیلمها میتوانست به فهرست 10 فیلم برتر راه پیدا کند: برنی، خانه تاریک، چراغها را روشن بگذار، دختران پریشان، چرخرنگی موافقت، وسط ناکجاآباد، بونسای، خداحافظ عشق اول و روزی که او آمد. سرانجام اینکه وقتی از اساس تولیدات استودیوها این روزها بیش از پیش کلی شدهاند و درگیر فرمولهای فیلمسازی در طمع جایزهاند، روی دیگر این وضعیت به نظر روشن است. به نظر میرسد فیلمهای ارزشمندتر بیش از هر زمان دیگری از دایره جشنوارهها خارج شدهاند و به سمت نوعی پخش تئاتری رفتهاند.
در حالی که گزینههای پخش غیرسنتی (از فیلمهای به اشتراک گذاشته شده در اینترنت گرفته تا نمایشهای یک شبه) به شکل فزایندهیی در حال شکلگیریاند. عاقبت من تصمیم گرفتم از رای دادن به فیلمها در بخش بهترین فیلمهای پخش نشده در رایگیری وویس خودداری کنم. تمایز میان «پخش شده» و «پخش نشده» بیش از پیش مصنوعی و ساختگی به نظر میرسد. صادقانه بگویم در مقایسه با تمامی آن فیلمهایی که در خطر افتادن به شکافهای تئاتری بودند در سال 2011 علاقه بیشتری به فیلمهایی داشتم که پخش بسیار محدودی داشتند (مثل در کشور دیگری ساخته هونگ سانگ سو و روزی که او آمد، دو فیلمی که تنها در نیویورک پخش شد و حتی به پخش در لسآنجلس هم نرسید). در سال 2010 در پایان اولین سال کاری من، برنده بهترین فیلم پخش نشده در رایگیری ما فیلم «سوسیالیسم» ساخته ژان لوک گدار بود.
من درباره آن فیلم نوشتم: «تنها فیلمی که محدودیت پخش آن مایه آبروریزی است.» با وجود تمامی این گزینههای جدید برای فیلمسازان که بتوانند فیلمهایشان را پخش کنند، امروزه دچار چنین آبروریزیهایی شدن حقیقتا تلخ است. بخش دیگری که به عنوان اعتراض در آن رای ندادم بخش انیمیشن بود. از طرف دیگر این حرکت به نوعی تایید یک شکست شخصی هم بود چون در سالی که گذشت حتی برای یک فیلم انیمیشن هم نقد ننوشتم و آن اندازه که باید انیمیشن ندیده بودم که برای رای دادن در این بخش محق باشم. درست مثل تمایز میان پخش شده/پخش نشده، فکر میکنم مفهوم انیمیشن در برابر غیر انیمیشن هم بد نیست دوباره تعریف شود. انتقام جویان بدون جلوههای انیمیشنی کامپیوتری چه از آب درمیآمد؟ فیلمهایی مثل زندگی پی و هابیت چیزی جز یک تلفیق انیمیشن- اکشن زنده هستند؟ یا نسخه قرن بیست و یکمی مری پاپینز؟ و نکته پایانی: من بیل موری را در هایدپارک در هادسون آنقدر دوست داشتم که به پیدا کردن جایی برای آن فیلم لوده در این فهرست فکر کردم. در نهایت این 10فیلمی هستند که کاملا میتوانم از آنها دفاع کنم:
جانگوی آزاد شده
قدرت کوئینتن تارانتینو در تضاد میان سطحی و مبتذل نمایش دادن شرایط عجیب و غریب پیش از جنگهای داخلی امریکای جنوبی و کمدی بینهایت سیاه آن است. جانگو از نظر ساختار و فضا شباهت بسیاری به آخرین اثر استادانه او دارد- نگاه سوررئال او به تاریخ در حرامزادههای لعنتی- بیآنکه بخواهیم این دو را با هم مقایسه کنیم، با وجود زمینه مشترک، جانگو از نظر سبک کمی رنگورو رفتهتر است. اما آنچه که فیلم در زمینه فیلمسازی کم دارد در فیلمنامه جبران میکند. خندهدارترین و خطیترین فیلمنامه تارانتینو و برای خودش تجربیترین است.
شرح وقایع
در سالی که حتی جیمز باند هم یک داستان جدید برای خود میسازد، فیلم جاش ترانک در برابر تمامی رقبای پر هزینه و نامدارش در زمینه شخصیتپردازی بسیار بهتر عمل کرده است. به علاوه این فیلم بهترین فیلم اکشن از زاویه پی او وی است که تا به حال دیدهام.
آنا کارنینا
بعد از ماری آنتوانت نقدهای نوشته شده درباره هیچ فیلمی اینقدر با بی انصافی به یک بلوند احمق خلاصه نشده است. درست مثل معجزه درک نشده کاپولا، برداشت جو رایت از تولستوی یک کیک چند لایه است، قسمت خامهیی ساختگی آن در تضاد با مواد اصلی آن نیست بلکه از آن جدایی ناپذیر شده است.
این یک فیلم نیست
یک بیانیه شخصی از جانب یک هنرمند و نطقی روشنگر درباره آثارش. یک کمدی داخلی. بهترین غیرفیلم سال 2012.
زنگار و استخوان
فیلم ملودرام رومانتیک ژاک اودیار نیاز به توجه بیشتری در مقایسه با هر فیلم روایتگر کما بیش سنتی در سال گذشته دارد. بله البته فیلم حاوی صحنههای ناخوشایند است و از ترانهیی از کیتی پری دوبار بیهیچ تاثیر کنایهآمیزی استفاده میکند اما پیچیدگی خارقالعادهیی در پرداخت شخصیتهای آن، روابطشان با همدیگر و تغییرات مداوم زنجیر وار آنها از قهرمان به آدم شرور و به قربانی وجود دارد.
تنهاترین سیاره
سفر ویرانگر جولیا لوکتو به درون تاریکی قلب نیاز به توجه بیشتری در مقایسه با فیلمهای غیر روایتگر سنتی در سال گذشته دارد. در وضعیت فرهنگی که در آن فیلمهای مستقل امریکایی به تیره کردن مفهوم «واقعیت» بسیار تکیه دارند، امپرسیونیسم مینی مال لوکتو بیش از پیش زنده و پویا به چشم میآید.
آتنبرگ
اگر بخواهم یکی از فیلمهای سال 2012 را به خودم در سن 16 سالگی نشان بدهم، فیلم آتنبرگ است. داستان تاثیرگذار آتینا ریچل سانگاری درباره به بلوغ رسیدن زن جوانی که در یونان در حال سقوط زندگی میکند.
سرزمین طلوع ماه
زیباترین فیلم سال.
موتورهای مقدس
فیلمترین فیلم سال 2012.
استاد
در سالی که سرشار از مولفگرایانی بود که دست روی وقایع تاریخی گذاشته بودند، این پل توماس اندرسن بود که متقاعدکنندهترین، جذابترین و سینماییترین ترسیم هنری را از زیستن در یک مقطع زمانی خاص و خارقالعاده ارائه کرده است. یک کابوس تزلزلناپذیر در تقابل با رویای امریکایی پس از جنگ.
دیدگاه تان را بنویسید