هشدار امام حسین (ع) به نخبگان مسلمان
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
حجت الاسلام علی عسکری : معروف است که در صدر اسلام یکی از فرماندهان نظامی مسلمانان به مزاح یا بهصورت جدی و شاید هم برای سنجش میزان اطاعتپذیری سربازانش از دستور فرماندهی، از آنان خواست وارد آتش شوند؟! این خبر وقتی به پیامبر گرامی اسلام (ص) رسید، فرمود: « لَا طَاعَةَ لِمَخْلُوقٍ فِى مَعْصِیَةِ الْخَالِقِ؛ در اموری که سرپیچی از خالق در آن است، اطاعت از دستور، معنا و مفهومی ندارد». در بسیاری از کتابهای حدیث از جمله در کتاب گرانسنگ «غررالحکم و درالکلام» که کلمات قصار و پرمغز امام علی (ع) در آن است، از قول حضرت نقل شده که فرمودند: «لا تَکُن عبدَ غیرکَ و قد جَعَلَکَ الله حُرّا؛ برده کسی نباش زیرا خدا و خالق هستی تو را آزاد آفریده است».
از فرمایش حضرت رسول (ص) و وصی برحق ایشان، چنین استفاده میشود که آزادی یک موهبت الهی برای انسان است و بدون آن کرامت انسان منسوخ و جایگاه او در مخاطره خواهد بود. همه میدانیم که مفهوم آزادی در معرفتشناسی دینی عنوانی کمالآفرین برای انسان محسوب میشود و بالاترین نوع آن، آزادی از قید نفس و خواستهها غیرانسانی و خلاف فطرت افراد پاک، متعهد و متعبد به خداست. امری که در حادثه عاشورا به شکل زیبایی توسط امام حسین (ع) و یاران او به تصویر کشیده شد و همین دستمایه معنوی یعنی بذل جان و اهدای خون در راه معشوق حقیقی و خداوند، فرومایگی و درماندگی یزید و حامیان او را برای همیشه تاریخ در جهان آشکار ساخت. شاهد و گواه این ادعا، هزاران مطلب و سند تاریخی است.
بهعنوان نمونه در جلد سوم کتاب «لسان المیزان» صفحه 504 آمده است که: «ابواسحاق سبیعی میگوید: روزی شمر همراه ما نماز میخواند. پس از نماز دستان خود را به آسمان بلند کرد و از خدا تقاضای بخشش کرد. به او گفتم: «خدا تو را چگونه ببخشد در حالیکه تو در کشتن پسر پیامبر (ص) شریک و همراه بودی؟»، شمر گفت: «وای بر تو! چه باید میکردم؟ حاکمان دستور دادند و ما با آن مخالفت نورزیدیم. اگر با آنها مخالفت میکردیم، از شتران آبکش بدتر بودیم.»» از این استدلال زبونانه شمر که از عوامل افراطی صدر اسلام و دوران امام علی (ع) محسوب میشود، میتوان نتیجه گرفت که حادثه عاشورا نماد روشن دو نوع انگیزه متضاد در برابر هم است. یک نوع آن حسینی بود که بر اخلاص، پاکی و طهارت استوار بود و نوع دیگرش یزیدی که ریشه در ذلت نفس و سرسپردگی در برابر ظلم حاکم داشت. از این دو جریان، یک مجموعه با افراد فراوان، بههمآمیخته و در خدمت شیطان و دیگری با افراد محدود اما در عین حال عاشق و بههمپیوسته در خدمت خداوند بودند. گروهی برای یاری دین خدا، بهسوی شهادت آغوش گشودند و گروهی دیگر دین و حکومت ظاهری را دستمایه خویش کرده و ریا و تزویز پیشه نمودند و حتی امر به معروف و نهی از منکر را واجب ندانستند مگر هنگامی که از زیان آن در امان باشند و شریفترین واجب و فریضیه الهی یعنی اطاعت از امام (ع) و پیشوای معصوم را کنار گذاشتند و خشم خدا را نصیب خویش نموده و در زمره ستمکاران قرار گرفتند.
امروز و در آستانه اربعین حسینی (ع) آنچه عالمان و نخبگان باید بدانند این است که سید و سالار شهیدان کربلا برای آگاهی و انذار فرومایگان بهویژه عالمان اطاعتپذیر از ظلم حاکم قبل از واقعه کربلا در خطبهای در مسجد النبی فرمود: «ای عالمان دین به سرانجام علمای یهود و نصارا دقت کنید. خداوند آنان را نکوهش کرده است چون از ستمکاریها و ظلمهایی که در میان آنها بود و کارهای زشت و فسادبرانگیز نهی نمیکردند. دلیل آنهم این بود که در مال و ثروت حاکمان ستمگر طمع داشتند و از قدرت آنها میترسیدند».
آن حضرت در فراز دیگری از همین خطبه معروف خویش که در کتابهای حدیث و تاریخی مضبوط است، خطاب به علمای مسلمان فرموده است: «من میترسم عذابی از عذابها بر شما فرود آید زیرا شما از کرامت خدا و دین به منزلتی رسیدهاید و بر دیگران برتری یافتهاید آیا میدانید که بندگان مؤمن به خدا گرامی داشته نمیشوند ولی شما بهخاطر خدا در میان بندگان الهی ارجمند هستید؟ میبینید پیمانهای خدا شکسته شده و شما در این رابطه هیچ هراسی به خود راه نمیدهید. شما برای نقض تعهد پدران خویش بیتابی میکنید ولی از نقض تعهد رسول خدا (ص) و بیمقدار شدن آن ناراحت نیستید. . . بدانید که در خور مقام و مسئولیت خویش کار نمیکنید و در مقابل کسی که عمل خیر انجام میدهد، خضوع نمیکنید. شما با سازش و مسامحه با ظالمان خود را آسوده خاطر میدارید در حالیکه خداوند شما را فرمان داده که از کار خلاف بازایستید و دیگران را نیز نهی کنید، اما شما غافلید؟! مصیبت شما از همه مردم بزرگتر است زیرا که در حفظ مقام علما و دانشمندان ناتوان شدهاید! کاش کوشش میکردید علت این ناتوانی را دریابید! شما ای عالمان دینی بدانید که جریان امور و احکام بهدست دانشمندان الهی است که امین بر حلال و حرام او هستند ولی این مقام امروز از شما گرفته شده است چون شما در حق خودتان متفرق شدهاید و درباره روش پیامبر (ص) با وجود روشن و آشکار بودن آن، دچار اختلاف گشتهاید. اگر بر آزارها شکیبا بودید، در راه خدا مشکلات را تحمل میکردید و زمانشناس بودید، زمام امور الهی بر شما برمیگشت و از طرف شما دستور و حکم صادر میشد اما برعکس، شما خودتان ستمگران را بهجای خویش جای دادید و امور الهی را به آنها واگذاشتید تا به شبهه کار کنند و به شهوات و امیال نفسانی خود حرکت کنند. علت سلطه ستمگران بر شما، گریزان بودن شما از مرگ و خوش بودن شما به زندگی دنیاست که پایدار نخواهد بود».
با دقت و توجه عمیق به این خطبه سازنده و مسئولیتآفرین امام هدایت و شهادت، حضرت حسین (ع)، به خود و همه کسانی که دلداده عاشورا و کربلا هستند، میگویم: «فَاعْتَبِرُوا یَا أُولِی الْأَبْصَارِ» که بصیرت شعار نیست بلکه عمل به تکلیف است.
مشاور و رابط پارلمانی مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام
دیدگاه تان را بنویسید