امیرحسین صدیق: کار با کاهانی را به صورت خاص دوست دارم/ سالهای امیدوار شدنمان طولانی شده است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
امیر حسین صدیق، بازیگر محبوب سینما و تلویزیون است که با آثاری نظیر قصههای «تابه تا» و نقش آقای پدر بین مردم و کودکان شناخته شد. وی با حضور در خودرو تهران 11، هتل، کارگاه شمسی و مادام در ژانر طنز موقعیتمحور جای گرفت. وی همچنین سریال «قصههای یک شهر» و صد البته فیلمهای سینمایی چون میم مثل مادر و تله را نیز با کارگردانهای مختلفی در کارنامه خود دارد. به بهانه کمرنگ شدن حضور این بازیگر نام آشنا ایرانی، خبرنگار «نامه» گپوگفتی با وی درباره عدم حضورش در برنامههای اخیر سینما و تلویزیون داشته است:
چرا این روزها شما را کمتر در سینما و تلویزیون می بینیم؟
چند ماهی است که دیگر کار نمیکنم.
چرا؟
ساده ترین دلیل این است که در پیشنهاداتم کار خوبی وجود نداشته و صد البته از نگاه من کار خوب شامل فیلمنامه، کارگردان و عوامل است. البته با توجه به گرانیهای موجود و عدم پرداخت دستمزد سه سال پیش ترجیح میدهم در خانه بمانم چرا که این حالت خیلی به صرفهتر است و لااقل پولم خرج بنزین مسیر نمیشود.
کدام یک از ژانرهای کاری را ترجیح میدهید؟
قطعا کار کودک را خیلی دوست دارم اما به عنوان یک بازیگر ترجیح میدهم که بخشهایی بیشتر از کمدی و کودک را تجربه کنم.
شما در ژانر کودک هم موفق عمل کردید. به نظرتان چرا دیگر آثاری مثل زیزی گولو ساخته نمیشود؟
اینکه کارهای کودک طی سالهای اخیر قوی و موفق ظاهر نشده است به نگرش مسئولان باز میگردد چرا که تلویزیون دولتی قطعا به تصمیمات دولتی برای اختصاص بودجه و اجازه ساخت نیاز دارد وگرنه متخصصان حوزه کار کودک همچنان حضور دارند و قطعا امروز آمادگی بیشتری برای انجام دادن کارهای با خلاقیت و جذابیت بالا دارند. معتقدم این موضوع به خواسته مسئولان باز میگردد.
کارهایی که شما در آن حضور دارید به نوعی بر «فرهنگسازی» تاکید دارند؛ از مجموعه زیزیگولو گرفته تا کتابخانه هدهد و این اواخر هم «مهمانان ویژه». آیا مردم این نوع کارها را میپسندند.
به شخصه در این باره واکنشهای مختلفی را از سوی مردم دیدهام. مسئله تاثیرپذیری کودکان از تلویزیون یکی از تجربههایی است که از برنامه زی زی گولو دنبال کردهام و بزرگسالانی را دیدهام که بسیاری از پایههای رفتاری درست را از این نوع برنامهها برداشت کردهاند. به هر صورت سینما، تلویزیون و نمایش مجموعا کار فرهنگی هستند که روی بطن مردم جامعه تاثیر میگذارند اما اینکه چه سیاستی برای این مساله در نظر گرفته شود بسیار مهم است.
شما و همنسلانتان این روزها کمتر در سیما و سینما دیده میشوید. به دلیل افزایش سن است یا عدم پیشنهاد کاری؟
این مسئله مربوط به سن نیست چرا که کسانی مانند مرحوم خسرو شکیبایی و پرویز پرستویی در میانسالی به اوج دوران بازیگری خود رسیدند و اتفاقا در این سن نقشهای بهتری به افراد پیشنهاد میشود اما متاسفانه شرایط فعلی سینما و تلویزیون ما مخصوصا در سالهای اخیر باعث شده که اصولا کار خوب کمتری ساخته شود یا خیلی از مواقع اصلا ساخته نشود. به همین خاطر بسیاری از هم نسلهای من پیشنهاد مناسب را برای کار و بازی پیدا نمیکنند.
یک خاطره از نخستین برخورد مردم با امیر حسین صدیق به عنوان بازیگر برایمان بگویید؟
من زیاد اهل خاطره نیستم اما به خاطر دارم که بار اولی که در یکی از نخستین اجراها مردم من را شناختند و به اسم در خیابان صدا میزدند، ترسیدم و فرار کردم. در واقع اینکه عدهای غریبه مرا تا این حد بشناسند برایم ترسناک بود.
کدامیک از کارهای سینمایی یا تلویزیونی را که تا امروز داشتید، بیشتر دوست دارید؟
خیلی از کارهایم را دوست دارم و نمیتوانم بگویم که کدام را بیشتر دوست دارم اما قطعا کارهای خانم برومند را به بقیه آثار ترجیح میدهم.
دوست دارید در آینده نزدیک با کدامیک از کارگردانها کار کنید؟
کارهایم نشان داده که دوست دارم با همه کارگردانها کار کنم اما از کار کردن با مهرجویی، بیضایی، کیمیایی به عنوان بزرگان سینمای ایران لذت میبرم. اما قطعا کار با عبدالرضا کاهانی را به صورت خاص دوست دارم.
و برای این روزهای فرهنگی آرزویی کنید.
آرزوی روزهای خوشی را میکنم چرا که به نظر میرسد سالهای امیدواری ما در حال طولانی شدن است به همین خاطر مدام به یکدیگر میگوییم انشاالله میشود. با این حال آروزی روزهای خوب و خوشی برای مردم و سینما و تلوزیون دارم و انشاالله یک روزی این آرزو به حقیقت میپیوندد.
دیدگاه تان را بنویسید