ترانه علیدوستی: بازیگری محدود به این شاهنقش و آن شاهنقش نیست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، ترانه علیدوستی بار دیگر در فیلمی به نویسندگی و کارگردانی مانی حقیقی حضور موفقی را تجربه کرده تا در این نگاره نقش پر رنگ تری پیدا کند؛ علیدوستی در «یک پذیرایی ساده» بار دیگر به یک نسل سومی «سرگردان» و در عین حال «مصمم» حضور پیدا میکند. این فیلم بهانه خوبی است برای شنیدن حرفهای او درباره شخصیت لیلا و دیگر شخصیتهایی که در این سالها ارائه کرده. خلاصهای از پاسخهای علیدوستی را در «اعتماد» در ادامه میخوانید:
- فیلمنامه «پذیرایی ساده» از معدود فیلمنامههایی بود که در همان برخورد اول آدرس بسیار دقیقی برای رسیدن به نقش به من داد. شخصیت را خیلی واضح میتوانستم ببینم. فیلمنامه شاید چیزی از پیشینه شخصیت ارائه ندهد، اما ادبیات گفتوگوها، شکل شوخطبعی گزندهایی که لیلا دارد، سر و شکلی که برای او تعریف شده در کنار رابطه پیچیدهای که با مرد قصه دارد؛ اینکه کنار هم عجیب به نظر میرسند و در عین حال سخت میشود بدون هم تصورشان کرد؛ اینها چیزهایی بود که تصویر کاملی از این شخصیت به من میداد.
- همواره زمانی نیاز است تا بین کارگردان و بازیگر زبان مشترک به وجود آید. آدمهایی که مدت طولانی است با هم کار میکنند به خصوص اگر -با وجود اختلافنظرهای گاه و بیگاه- طرز فکر و سلیقهای همسو داشته باشند، کار خود را از بعد مرحله زبان مشترک شروع میکنند و این یک حسن است. آن زبان مشترک وجود دارد و دیگر نیازی به بسیاری توضیحات اضافه نیست. من حتی فکر میکنم اگر نوشتهایی از مانی حقیقی بخوانم و او توضیحی در مورد متن ندهد، تا 80 درصد احساس میکنم، میتوانم بفهمم او قصد دارد چه کاری با این متن بکند. این کمک میکند که بیشتر وقت ما صرف کار خلاقانه شود.
- جذابیت فیلم برای من در این بود که وقتی عدالت نیست در حق هیچ یک از دو طرف نیست و به هر دو طرف ظلم میشود، حتی آدم پولدار. او تحت یک تحقیر و تنهایی مدام است و لعن و نفرین مدام که تو نفهمی و رنج نکشیدهیی. خشمی که اگر در طبقه قوی و ضعیف جامعه به یک اندازه رشد کند خیلی خطرناک است.
- ما یک بازی در کلاسهای بازیگری داشتیم که برای همدیگر آینه میشدیم، نتیجه این بازی بالا بردن سرعت عکسالعمل بود چون هر حرکتی که شما میکردید من باید به عنوان آینه قرینه آن را انجام میدادم. این وضعیتی است که شخصیتها در این فیلم دارند؛ آنها آینه طرف مقابل میشوند، کنش را ایجاد میکنند و بازی را راه میاندازند اما ظرفیت واکنش غیرمترقبه مقابل را ندارند و ادامهاش برایشان سخت میشود. آنها از یک قصد خیر شروع میکنند؛ میخواهند پول را با قصد خیری پخش کنند، میبینند این شکل از کار جواب نمیدهد پس تصمیم میگیرند بازی راه بیندازند تا پول ازشان گرفته شود. اما بازیهاست که چیزهایی را رو میآورد که دغدغه آنها کاملا عوض میشود.
- در عین حال هم من دقت کردهام که سهوا به سمت شخصیتهایی میروم که یک ناآرامی در آنان وجود دارد... اگر بچه هستند یا بزرگ مهم نیست اما یک درد و مرضی دارند. پیشنهادهای دیگری هم به من میشود، اما بازی کردن نقشهایی که جایی برای کشف ندارند برای من لذتبخش نیست. تمام زنانی که من تا امروز بازی کردهام با وجود آنکه شخصیتهای متفاوتی داشتند، اما همه زنان آزادهایی هستند. کسانی که با تمام ضعفها و بدیهایشان اگر در زندگی واقعی آنها را میشناختم دوستشان داشتم و تحسینشان میکردم. همه نقشها آدمهای موثری هستند که تماشای زندگیشان برای مخاطب جذاب است. آنان حرفشان حرف است و پایش میایستند. ممکن است ویژگی مشترک نقشهای من تا به امروز همین یک نکته بوده باشد.
- من بازیگرانی را میشناسم که میتوانند صد در صد فیلمشان را دوست نداشته باشند و در فیلمی بازی کنند و خوب هم بازی کنند، اما من نمیتوانم این طور کار کنم. احساس من خیلی قوی کار میکند و بدون آن به تواناییهایم دسترسی ندارم. فیلمهایی که احساس میکنم نسبتا در آنها ناموفق بودهام، کارهایی هستند که کمتر دوستشان داشتم و آنها را انجام دادم، این را به لحاظ کار خودم میگویم. غیر از مساله سلیقه، موضوع این است که برای من حرفهیی بودن به معنی تعدد فیلمها یا زورکی سراغ نقشهایی عجیب رفتن نیست و این من را راضی نمیکند. وقتی سر کاری میروم که دوستش دارم و ارتباط فکری خوبی با مضمون فیلم و شخصیت برقرار میکنم، ناخودآگاه میشوم سرشار از فکر و ایده، احساس زندگی میکنم؛ وقتی میتوانم در فیلمی تفاوت ایجاد کنم و حس کنم چیزی به آن افزودهام آن وقت است که از شغلم راضی هستم. همه اینها برای من به نوعی شرکت کردن در فضای فرهنگیمان است و من به شکل بازیگری این کار را انجام میدهم. من دوست داشتم کار فرهنگی و هنری کنم و مثل اینکه از پس آن هم برمیآیم و دوست دارم نقشی در رشد یافتن فیلمها داشته باشم و مردم هم در کنار آن رشد کنند، اینکه چهار فیلم در سال کار کنم تا پولی دربیاورم فعلا چندان برای من جذاب نیست. با این حال تاکنون هم هر نقشی برایم جذاب بوده، آن را بازی کردهام. در این 12 سال 13، 14 فیلم بوده که دوست داشتهام و بازی کردهام؛ موفق یا ناموفق.
- من خودم را در «تردید» خیلی موفق نمیدانم. البته یک نظر کاملا شخصی است و خیلیها از آن بازی خوش شان آمد. من میفهمم جنس آن سینما سینمایی نیست که سلیقه من و مورد علاقه من باشد، اما احساسم این است که باید خودم را در چنین تجربهای هم میسنجیدم. از این نظر تجربه خیلی خوب و سختی بود. «تردید» برای من مانند دوران سربازی در بازیگری بود. تمرینی طولانی و هرروزه بود تا آن جنس کارهایی را که دوست ندارم و خوب بلد نیستم، یاد بگیرم به بهترین شکل انجام بدهم. من معتقدم «تردید» در ژانر خودش میتوانست موفقتر و بهتر شود. البته به واسطه حضور در این کار خیلی چیزها را یاد گرفتم، اما نتیجه آن را پیشرفتی در بازیگری خودم نمیدانم.
- قبل از شروع نگارش فیلمنامه «پذیرایی ساده» از سوی آقای حقیقی و آقای کوهستانی، مانی حقیقی با ما مطرح کرد که برای شروع نوشتن نیاز دارد، جلساتی بگذاریم برای بداههسازی و ایده پردازی. ما هم با کمال میل رفتیم. گروهی بودیم شامل من و سعید چنگیزیان و مهدی کوشکی و لیلی رشیدی و حسن معجونی، که با مدیریت معجونی دسته دسته میشدیم و ایدهها را اتود میزدیم و بازی میساختیم. اینها برای ایده گرفتن نویسندگان بود. همین.
- من با همه کارهایی که کردهام هنوز انتظار بازیهای به یادماندنیتری از من میرود پس این پتانسیل در من دیده میشود. معمولا آدم نگران این است که هر چیزی در چنته دارد خرج شود و دیگر اجرایش جذابیتی نداشته باشد. اما باید این را پذیرفت که کار ما وابسته به شرایطی است که در آن کار میکنیم. من تلاش میکنم بهترین نقش را انتخاب کنم و بهترین بازی را ارائه دهم. امیدوارم مثل آقای انتظامی که همچنان در 80 سالگی جلوی دوربین هستند، سالها وقت داشته باشم برای رسیدن به نقشی بزرگ. در عین حال دوست ندارم به جایی برسم که احساس کنم بهترین کارم انجام شده است. زیرا بعد از آن سرازیری است. چون بازیگری یک روند است و محدود به این شاهنقش و آن شاهنقش نیست. در بازیگری با بالا رفتن سن دریچههایی بسته و دریچههای دیگری باز میشود.
دیدگاه تان را بنویسید