کد خبر: 17789
تاریخ انتشار :

ترانه علیدوستی: بازیگری محدود‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎شاه‌نقش‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎شاه‎‎نقش‎ ‎نیست

ترانه علیدوستی: بازیگری محدود‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎شاه‌نقش‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎شاه‎‎نقش‎ ‎نیست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، ترانه علیدوستی بار دیگر در فیلمی به نویسندگی و کارگردانی مانی حقیقی حضور موفقی را تجربه کرده تا در این نگاره نقش پر رنگ ‏تری پیدا کند؛ علیدوستی در «یک پذیرایی ساده» بار دیگر به یک نسل سومی «سرگردان» و ‏در عین حال «مصمم» حضور پیدا می‌کند. این فیلم بهانه خوبی است برای شنیدن حرف‌های او درباره ‏شخصیت لیلا و دیگر شخصیت‌هایی که در این سال‌ها ارائه کرده. ‏خلاصه‌ای از پاسخ‌های علیدوستی را در «اعتماد» در ادامه می‌خوانید:

  • ‎فیلمنامه «پذیرایی‎ ‎ساده» ‎از‎ ‎معدود‎ ‎فیلمنامه‌هایی‎ ‎بود‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎همان‎ ‎برخورد‎ ‎اول‎ ‎آدرس‎ ‎بسیار‎ ‎دقیقی‎ ‎برای‎ ‎رسیدن‎ ‎به‎ ‎نقش‎ ‎به‎ ‎من‎ ‎داد. شخصیت‎ ‎را‎ ‎خیلی‎ ‎واضح‎ ‎می‌توانستم‎ ‎ببینم. فیلمنامه‎ ‎شاید‎ ‎چیزی‎ ‎از‎ ‎پیشینه‎ ‎شخصیت‎ ‎ارائه‎ ‎ندهد، ‎ ‎اما‎ ‎ادبیات‎ ‎گفت‌وگوها، ‎شکل‎ ‎شوخ‌طبعی‎ ‎گزندهایی‎ ‎که‎ ‎لیلا‎ ‎دارد، سر‎ ‎و‎ ‎شکلی‎ ‎که‎ ‎برای‎ ‎او‎ ‎تعریف‎ ‎شده‎ ‎در‎ ‎کنار‎ ‎رابطه‎ ‎پیچیده‌ای‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎مرد‎ ‎قصه‎ ‎دارد؛‎ ‎اینکه‎ ‎کنار‎ ‎هم‎ ‎عجیب‎ ‎به‎ ‎نظر‎ ‎می‌رسند‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎عین‎ ‎حال‎ ‎سخت‎ ‎می‌شود‎ ‎بدون‎ ‎هم‎ ‎تصورشان‎ ‎کرد؛ اینها‎ ‎چیزهایی‎ ‎بود‎ ‎که‎ ‎تصویر‎ ‎کاملی‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎شخصیت‎ ‎به‎ ‎من‎ ‎می‌داد.
  • همواره‎ ‎زمانی‎ ‎نیاز‎ ا‎ست‎ ‎تا‎ ‎بین‎ ‎کارگردان‎ ‎و‎ ‎بازیگر‎ ‎زبان‎ ‎مشترک‎ ‎به‎ ‎وجود‎ ‎آید. آدم‌هایی‎ ‎که‎ ‎مدت‎ ‎طولانی‎ ‎است‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎کار‎ ‎می‌کنند‎ ‎به‎ ‎خصوص‎ ‎اگر‎ -‎با‎ ‎وجود‎ ‎اختلاف‌نظرهای‎ ‎گاه‎ ‎و‎ ‎بیگاه‎- ‎طرز‎ ‎فکر‎ ‎و‎ ‎سلیقه‌ای‎ ‎همسو‎ ‎داشته‎ ‎باشند، ‎ ‎کار‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎بعد‎ ‎مرحله‎ ‎زبان‎ ‎مشترک‎ ‎شروع‎ ‎می‌کنند‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎یک‎ ‎حسن‎ ‎است. آن‎ ‎زبان‎ ‎مشترک‎ ‎وجود‎ ‎دارد‎ ‎و‎ ‎دیگر‎ ‎نیازی‎ ‎به‎ ‎بسیاری‎ ‎توضیحات‎ ‎اضافه‎ ‎نیست. من‎ ‎حتی‎ ‎فکر‎ ‎می‎‎کنم‎ ‎اگر‎ ‎نوشته‌‌ایی‎ ‎از‎ ‎مانی‎ ‎حقیقی‎ ‎بخوانم‎ ‎و‎ ‎او‎ ‎توضیحی‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎متن‎ ‎ندهد، ‎ ‎تا‎ 80 ‎درصد‎ ‎احساس‎ ‎می‌کنم،‎ ‎می‌توانم‎ ‎بفهمم‎ ‎او‎ ‎قصد‎ ‎دارد‎ ‎چه‎ ‎کاری‎ ‎با‎ ‎این‎ ‎متن‎ ‎بکند. این‎ ‎کمک‎ ‎می‌کند‎ ‎که‎ ‎بیشتر‎ ‎وقت‎ ‎ما‎ ‎صرف‎ ‎کار‎ ‎خلاقانه‎ ‎شود.
  • ‎جذابیت‎ ‎فیلم‎ ‎برای‎ ‎من‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎بود‎ ‎که‎ ‎وقتی‎ ‎عدالت‎ ‎نیست‎ ‎در‎ ‎حق‎ ‎هیچ‎ ‎یک‎ ‎از‎ ‎دو‎ ‎طرف‎ ‎نیست‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎هر‎ ‎دو‎ ‎طرف‎ ‎ظلم‎ ‎می‌شود، ‎ ‎حتی‎ ‎آدم‎ ‎پولدار. او‎ ‎تحت‎ ‎یک‎ ‎تحقیر‎ ‎و‎ ‎تنهایی‎ ‎مدام‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎لعن‎ ‎و‎ ‎نفرین‎ ‎مدام‎ ‎که‎ ‎تو‎ ‎نفهمی‎ ‎و‎ ‎رنج‎ ‎نکشیده‌یی. خشمی‎ ‎که‎ ‎اگر‎ ‎در‎ ‎طبقه‎‎‎ ‎قوی‎ ‎و‎ ‎ضعیف‎ ‎جامعه‎ ‎به‎ ‎یک‎ ‎اندازه‎ ‎رشد‎ ‎کند‎ ‎خیلی‎ ‎خطرناک‎ ‎است.
  • ما‎ ‎یک‎ ‎بازی‎ ‎در‎ ‎کلاس‌های‎ ‎بازیگری‎ ‎داشتیم‎ ‎که‎ ‎برای‎ ‎همدیگر‎ ‎آینه‎ ‎می‌شدیم، ‎ ‎نتیجه‎ ‎این‎ ‎بازی‎ ‎بالا‎ ‎بردن‎ ‎سرعت‎ ‎عکس‌العمل‎ ‎بود‎ ‎چون‎ ‎هر‎ ‎حرکتی‎ ‎که‎ ‎شما‎ ‎می‌کردید‎ ‎من‎ ‎باید‎ ‎به‎ ‎عنوان‎ ‎آینه‎ ‎قرینه‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎انجام‎ ‎می‌دادم. این‎ ‎وضعیتی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎شخصیت‌ها‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎فیلم‎ ‎دارند؛ ‎آنها‎ ‎آینه‎ ‎طرف‎ ‎مقابل‎ ‎می‌شوند، ‎ ‎کنش‎ ‎را‎ ‎ایجاد‎ ‎می‌کنند‎ ‎و‎ ‎بازی‎ ‎را‎ ‎راه‎ ‎می‌اندازند‎ ‎اما‎ ‎ظرفیت‎ ‎واکنش‎ ‎غیرمترقبه‎ ‎مقابل‎ ‎را‎ ‎ندارند‎ ‎و‎ ‎ادامه‌اش‎ ‎برایشان‎ ‎سخت‎ ‎می‌شود. آنها‎ ‎از‎ ‎یک‎ ‎قصد‎ ‎خیر‎ ‎شروع‎ ‎می‌کنند؛ ‎ ‎می‌خواهند‎ ‎پول‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎قصد‎ ‎خیری‎ ‎پخش‎ ‎کنند، ‎می‌بینند‎ ‎این‎ ‎شکل‎ ‎از‎ ‎کار‎ ‎جواب‎ ‎نمی‎‎دهد ‎پس ‎تصمیم‎ ‎می‌گیرند‎ ‎بازی‎ ‎راه‎ ‎بیندازند‎ ‎تا‎ ‎پول‎ ‎ازشان‎ ‎گرفته‎ ‎شود. اما‎ ‎بازی‌هاست‎ ‎که‎ ‎چیزهایی‎ ‎را‎ ‎رو‎ ‎می‌آورد‎ ‎که‎ ‎دغدغه‎ ‎آنها‎ ‎کاملا‎ ‎عوض‎ ‎می‌شود.
  • در‎ ‎عین‎ ‎حال‎ ‎هم‎ ‎من‎ ‎دقت‎ ‎کرده‌ام‎ ‎که‎ ‎سهوا‎ ‎به‎ ‎سمت‎ ‎شخصیت‌هایی‎ ‎می‌روم‎ ‎که‎ ‎یک‎ ‎ناآرامی‎ ‎در‎ ‎آنان‎ ‎وجود‎ ‎دارد... اگر‎ ‎بچه‎ ‎هستند‎ ‎یا‎ ‎بزرگ‎ ‎مهم‎ ‎نیست اما‎ ‎یک‎ ‎درد‎ ‎و‎ ‎مرضی‎ ‎دارند. پیشنهادهای‎ ‎دیگری‎ ‎هم‎ ‎به‎ ‎من‎ ‎می‌شود، ‎ ‎اما‎ ‎بازی‎ ‎کردن‎ ‎نقش‌هایی ‎که‎ ‎جایی‎ ‎برای‎ ‎کشف‎ ‎ندارند‎ ‎برای‎ ‎من‎ ‎لذتبخش‎ ‎نیست. تمام‎ ‎زنانی‎ ‎که‎ ‎من‎ ‎تا‎ ‎امروز‎ ‎بازی‎ ‎کرده‌ام‎ ‎با‎ ‎وجود‎ ‎آنکه‎ ‎شخصیت‌های‎ ‎متفاوتی‎ ‎داشتند، ‎ ‎اما‎ ‎همه‎ ‎زنان‎ ‎آزاده‌ایی‎ ‎هستند. کسانی‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎تمام‎ ‎ضعف‌ها‎ ‎و‎ ‎بدی‌هایشان‎ ‎اگر‎ ‎در‎ ‎زندگی‎ ‎واقعی‎ ‎آنها‎ ‎را‎ ‎می‌شناختم‎ ‎دوست‌شان‎ ‎داشتم‎ ‎و‎ ‎تحسین‌شان‎ ‎می‌کردم. همه‎ ‎نقش‌ها‎ ‎آدم‌های‎ ‎موثری‎ ‎هستند‎ ‎که‎ ‎تماشای‎ ‎زندگی‌شان‎ ‎برای‎ ‎مخاطب‎ ‎جذاب‎ ‎است. آنان‎ ‎حرف‌شان‎ ‎حرف‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎پایش‎ ‎می‌ایستند. ممکن‎ ‎است‎ ‎ویژگی‎ ‎مشترک‎ ‎نقش‌های‎ ‎من‎ ‎تا‎ ‎به‎ ‎امروز‎ ‎همین‎ ‎یک‎ ‎نکته‎ ‎بوده‎ ‎باشد.
  • من‎ ‎بازیگرانی‎ ‎را‎ ‎می‎‎شناسم‎ ‎که‎ ‎می‌توانند‎ ‎صد‎ ‎در‎ ‎صد‎ ‎فیلم‌شان‎ ‎را‎ ‎دوست‎ ‎نداشته‎ ‎باشند‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎فیلمی‎ ‎بازی‎ ‎کنند‎ ‎و‎ ‎خوب‎ ‎هم‎ ‎بازی‎ ‎کنند، ‎ ‎اما‎ ‎من‎ ‎نمی‌توانم‎ ‎این‎ ‎طور‎ ‎کار‎ ‎کنم. احساس‎ ‎من‎ ‎خیلی‎ ‎قوی‎ ‎کار‎ ‎می‎‎کند‎ ‎و‎ ‎بدون‎ ‎آن‎ ‎به‎ ‎توانایی‌هایم‎ ‎دسترسی‎ ‎ندارم. فیلم‌هایی‎ ‎که‎ ‎احساس‎ ‎می‌کنم‎ ‎نسبتا‎ ‎در‎ ‎آنها‎ ‎ناموفق‎ ‎بوده‌ام، ‎ ‎کارهایی‎ ‎هستند‎ ‎که‎ ‎کمتر‎ ‎دوست‌شان‎ ‎داشتم‎ ‎و‎ ‎آنها‎ ‎را‎ ‎انجام‎ ‎دادم، ‎ ‎این‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎لحاظ‎ ‎کار‎ ‎خودم‎ ‎می‌گویم. غیر‎ ‎از‎ ‎مساله‎ ‎سلیقه، ‎ ‎موضوع‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎برای‎ ‎من‎ ‎حرفه‌یی‎ ‎بودن‎ ‎به‎ ‎معنی‎ ‎تعدد‎ ‎فیلم‎‎ها‎ ‎یا‎ ‎زورکی‎ ‎سراغ‎ ‎نقش‌هایی‎ ‎عجیب‎ ‎رفتن‎ ‎نیست‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎من‎ ‎را‎ ‎راضی‎ ‎نمی‎‎کند. وقتی‎ ‎سر‎ ‎کاری‎ ‎می‌روم‎ ‎که‎ ‎دوستش‎ ‎دارم‎ ‎و‎ ‎ارتباط‎ ‎فکری‎ ‎خوبی‎ ‎با‎ ‎مضمون‎ ‎فیلم‎ ‎و‎ ‎شخصیت‎ ‎برقرار‎ ‎می‌کنم، ‎ ‎ناخودآگاه‎ ‎می‌شوم‎ ‎سرشار‎ ‎از‎ ‎فکر‎ ‎و‎ ‎ایده، ‎ ‎احساس‎ ‎زندگی‎ ‎می‌کنم؛ ‎ ‎وقتی‎ ‎می‌توانم‎ ‎در‎ ‎فیلمی‎ ‎تفاوت‎ ‎ایجاد‎ ‎کنم‎ ‎و‎ ‎حس‎ ‎کنم‎ ‎چیزی‎ ‎به‎ ‎آن‎ ‎افزوده‌ام‎ آن وقت ‎است‎ ‎که‎ از شغلم ‎راضی‎ ‎هستم. همه‎ ‎اینها‎ ‎برای‎ ‎من‎ ‎به‎ ‎نوعی‎ ‎شرکت‎ ‎کردن‎ ‎در‎ ‎فضای‎ ‎فرهنگیمان‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎من‎ ‎به‎ ‎شکل‎ ‎بازیگری‎ ‎این‎ ‎کار‎ ‎را‎ ‎انجام‎ ‎می‌دهم. من‎ ‎دوست‎ ‎داشتم‎ ‎کار‎ ‎فرهنگی‎ ‎و‎ ‎هنری‎ ‎کنم‎ ‎و‎ ‎مثل‎ ‎اینکه‎ ‎از‎ ‎پس‎ ‎آن‎ ‎هم‎ ‎برمی‌آیم‎ ‎و‎ ‎دوست‎ ‎دارم‎ ‎نقشی‎ ‎در‎ ‎رشد‎ یافتن‎ ‎فیلم‌ها‎ ‎داشته‎ ‎باشم‎ ‎و‎ ‎مردم‎ ‎هم‎ ‎در‎ ‎کنار‎ ‎آن‎ ‎رشد‎ ‎کنند، ‎ ‎اینکه‎ ‎چهار‎ ‎فیلم‎ ‎در‎ ‎سال‎ ‎کار‎ ‎کنم‎ ‎تا‎ ‎پولی‎ ‎دربیاورم‎ ‎فعلا‎ ‎چندان‎ ‎برای‎ ‎من‎ ‎جذاب‎ ‎نیست. با‎ ‎این‎ ‎حال‎ ‎تاکنون‎ ‎هم‎ ‎هر‎ ‎نقشی‎ ‎برایم‎ ‎جذاب‎ ‎بوده، ‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎بازی‎ ‎کرده‌ام. در‎ ‎این‎ ‎12‎ ‎سال‎ ‎13، 14‎ ‎ ‎فیلم‎ ‎بوده‎ ‎که‎ ‎دوست‎ ‎داشته‌ام‎ ‎و‎ ‎بازی‎ ‎کرده‌ام؛ موفق‎ ‎یا‎ ‎ناموفق.
  • من‎ ‎خودم‎ ‎را‎ ‎در «تردید» ‎خیلی‎ ‎موفق‎ ‎نمی‎‎دانم. البته‎ ‎یک‎ ‎نظر‎ ‎کاملا‎ ‎شخصی‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎خیلی‌ها‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎بازی‎ ‎خوش شان‎ ‎آمد. من‎ ‎می‌فهمم‎ ‎جنس‎ ‎آن‎ ‎سینما‎ ‎سینمایی‎ ‎نیست‎ ‎که‎ ‎سلیقه‎ من ‎و‎ ‎مورد‎ ‎علاقه‎ ‎من‎ ‎باشد، ‎ ‎اما‎ ‎احساسم‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎باید‎ ‎خودم‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎چنین‎ ‎تجربه‌ای‎ ‎هم‎ ‎می‌سنجیدم. از‎ ‎این‎ ‎نظر‎ ‎تجربه‎ ‎خیلی‎ ‎خوب‎ ‎و‎ ‎سختی‎ ‎بود. ‎«تردید» برای‎ ‎من‎ ‎مانند‎ ‎دوران‎ ‎سربازی‎ ‎در‎ ‎بازیگری‎ ‎بود. تمرینی‎ ‎طولانی‎ ‎و‎ ‎هر‎‎روزه‎ ‎بود‎ ‎تا‎ ‎آن‎ ‎جنس‎ ‎کارهایی‎ ‎را‎ ‎که‎ ‎دوست‎ ‎ندارم‎ ‎و‎ ‎خوب‎ ‎بلد‎ ‎نیستم، ‎ ‎یاد‎ ‎بگیرم‎ ‎به‎ ‎بهترین‎ ‎شکل‎ ‎انجام‎ ‎بدهم. من‎ ‎معتقدم «تردید» ‎در‎ ‎ژانر‎ ‎خودش‎ ‎می‌توانست‎ ‎موفق‎‎تر‎ ‎و‎ ‎بهتر‎ ‎شود. البته‎ ‎به‎ ‎واسطه‎ ‎حضور‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎کار‎ ‎خیلی‎ ‎چیزها‎ ‎را‎ ‎یاد‎ ‎گرفتم، ‎ ‎اما‎ ‎نتیجه‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎پیشرفتی‎ ‎در‎ ‎بازیگری‎ ‎خودم‎ ‎نمی‌دانم.
  • ‎قبل‎ ‎از‎ ‎شروع‎ ‎نگارش‎ ‎فیلمنامه‎ «پذیرایی ساده» ‎از‎ ‎سوی‎ ‎آقای‎ ‎حقیقی‎ ‎و‎ ‎آقای‎ ‎کوهستانی، ‎ ‎مانی‎ ‎حقیقی‎ ‎با‎ ‎ما‎ ‎مطرح‎ ‎کرد‎ ‎که‎ ‎برای‎ ‎شروع‎ ‎نوشتن‎ ‎نیاز‎ ‎دارد،‎ ‎جلساتی‎ ‎بگذاریم‎ ‎برای‎ ‎بداهه‌سازی‎ ‎و‎ ‎ایده‎ ‎پردازی. ما‎ ‎هم‎ ‎با‎ ‎کمال‎ ‎میل‎ ‎رفتیم. گروهی‎ ‎بودیم‎ ‎شامل‎ ‎من‎ ‎و‎ ‎سعید‎ ‎چنگیزیان‎ ‎و‎ ‎مهدی‎ ‎کوشکی‎ ‎و‎ ‎لیلی‎ ‎رشیدی‎ ‎و‎ ‎حسن‎ ‎معجونی، ‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎مدیریت‎ ‎معجونی‎ ‎دسته‎ ‎دسته‎ ‎می‎‎شدیم‎ ‎و‎ ‎ایده‌ها‎ ‎را‎ ‎اتود‎ ‎می‌زدیم‎ ‎و‎ ‎بازی‎ ‎می‎‎ساختیم. اینها‎ ‎برای‎ ‎ایده‎ ‎گرفتن‎ ‎نویسندگان‎ ‎بود. همین.
  • ‎ ‎من‎ ‎با‎ ‎همه‎ ‎کارهایی‎ ‎که‎ ‎کرده‎‎ام‎ ‎هنوز‎ ‎انتظار‎ ‎بازی‌های‎ ‎به‎ ‎یادماندنی‌تری‎ ‎از‎ ‎من‎ ‎می‎‎رود‎ ‎پس‎ ‎این‎ ‎پتانسیل‎ ‎در‎ ‎من‎ ‎دیده‎ ‎می‌شود. معمولا‎ ‎آدم‎ ‎نگران‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎هر‎ ‎چیزی‎ ‎در‎ ‎چنته‎ ‎دارد‎ ‎خرج‎ ‎شود‎ ‎و‎ ‎دیگر‎ ‎اجرایش‎ ‎جذابیتی‎ ‎نداشته‎ ‎باشد. اما‎ ‎باید‎ ‎این‎ ‎را‎ ‎پذیرفت‎ ‎که‎ ‎کار‎ ‎ما‎ ‎وابسته‎ ‎به‎ ‎شرایطی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎کار‎ ‎می‎‎کنیم. من‎ ‎تلاش‎ ‎می‌کنم‎ ‎بهترین‎ ‎نقش‎ ‎را‎ ‎انتخاب‎ ‎کنم‎ ‎و‎ ‎بهترین‎ ‎بازی‎ ‎را‎ ‎ارائه‎ ‎دهم. امیدوارم‎ ‎مثل‎ ‎آقای‎ ‎انتظامی‎ ‎که‎ ‎همچنان‎ ‎در‎ 80 ‎سالگی‎ ‎جلوی‎ ‎دوربین‎ ‎هستند، ‎ ‎سال‌ها‎ ‎وقت‎ ‎داشته‎ ‎باشم‎ ‎برای‎ ‎رسیدن‎ ‎به‎ ‎نقشی‎ ‎بزرگ. در‎ ‎عین‎ ‎حال‎ ‎دوست‎ ‎ندارم‎ ‎به‎ ‎جایی‎ ‎برسم‎ ‎که‎ ‎احساس‎ ‎کنم‎ ‎بهترین‎ ‎کارم‎ ‎انجام‎ ‎شده‎ ‎است. زیرا‎ ‎بعد‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎سرازیری‎ ‎است. چون‎ ‎بازیگری‎ ‎یک‎ ‎روند‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎محدود‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎شاه‌نقش‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎شاه‎‎نقش‎ ‎نیست. در‎ ‎بازیگری‎ ‎با‎ ‎بالا‎ ‎رفتن‎ ‎سن‎ ‎دریچه‌هایی‎ ‎بسته‎ ‎و‎ ‎دریچه‎‎های‎ ‎دیگری‎ ‎باز‎ ‎می‎‎شود.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها