فرزین محدث: دوست داشتم جای صابر ابر بودم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، «فرزین محدث» بازیگر سینما است که آثاری چون «مزرعه پدری»، «یک تکه نان»، «شاعر زبالهها»، «مجنون لیلی»، «شکلات داغ» و «آزمایشگاه» در پرونده کاری خود دارد. محدث که این روزها فیلم «آزمایشگاه»اش روانه شبکه خانگی شده با «تهران امروز» از تجربههایش صحبت کرده است.
-
«آزمایشگاه» برای من تجربه خوبی بود. اول اینکه حمید امجد سابقه تئاتری قرص و محکمی داشت و در سینما نیز بیتجربه نبود. بهاضافه اینکه او با آن دانش سینمایی که داشت، میدانست چه چیز را میخواهد بگیرد و چگونه میخواهد دکوپاژ بدهد. من هم در این فیلم نقش متفاوتی بازی کردم. این فیلم بازیگران وزنهای هم مثل رضا کیانیان، رامبد جوان و افشین هاشمی و... داشت.
-
دیالوگهای «آزمایشگاه» بهسرعت گفته میشد و شاید این برای مخاطبان سینما اولین بار بود که اتفاق میافتاد. این میتواند خوبی فیلم محسوب شود، بهشرطی که با مخاطبش ارتباط بگیرد. برای منِ بازیگر، امر مثبتش این بود که بتوانم با سرعت به ریتم تند فیلم برسم. ریتم تند داشتن در فیلم، یعنی گفتن تند دیالوگها بدون خورده شدن آنها و القای کامل مفهوم. ریتم تند بهندرت در سینمای ایران اتفاق میافتد. معمولا یا ریتم معمولی است یا آرام. در صحنهای که افشین هاشمی با پدر و خانوادهاش برخورد میکند ریتم تغییر میکند. دیالوگها تند نیست و آرام اتفاق میافتد چون قرار است اینجای فیلم چیزهایی تغییر کند. اما بهخاطر این تندگویی خودم نیز فکر میکردم باید بار دیگر فیلم را ببینم تا دیالوگ را هضم کنم. ممکن است عدهای جا بخورند و بگویند چرا اینها اینطوری صحبت میکنند. آره شاید اذیت شوند. اما تجربه جدیدی است و باید اجازه اینطور تجربههای جدید را در سینما بدهیم و کمی در پی تغییر ذائقهها باشیم، چون این فیلم کمی با ذائقههای معمول فرق میکند.
-
دوست داشتم نقش منفی هم بازی کنم. در کل دوست دارم نقشهای متفاوت در ژانرهای مختلف را بازی کنم. اگر انتخابم درست باشد و بتوانم خوب اجرایش کنم، چه اشکالی دارد. ولی اگر انتخاب درست نباشد و اجرا نیز درست نباشد مخاطب دوست دارد بازیگرش را در فضای ثابتی که دوست دارد ببیند، ببیند. دنبال آن چهرهای نیستم که مخاطب به شکل ثابت دنبالش کند و همواره آن تیپ را ببیند. دوست دارم تیپها و شخصیتهای متفاوت را بازی کنم. یعنی تعریفم از بازیگری این است. بازیگر باید در هر کاری متفاوت نشان دهد.
-
سعیام بر این است که دانش سینمایی و تئاتریام قالب شود و فراتر از این چهره بروم. اما چیزی هم وجود دارد و آن چهره است. چهره باعث میشود نقشهای بخصوصی به بازیگران پیشنهاد داده شود. اگر دایره نقشها برای فرد معمولی گسترده باشد، برای من بستهتر خواهد بود و مجبورم در این دایره بسته انتخابهایی بکنم. این انتخابها در دایره بسته نیز باید انتخابهای خوبی باشد اما در نتیجه ملزم به قرار گرفتن در آن دایرهام، دایره فیزیک و چهره. من در این دایره نیز انتخابهایی خواهم کرد که متفاوت از یکدیگران باشد.
-
دوست داشتم در «اینجا بدون من» در نقشی که صابر ابر بازی کرده، حضور داشته باشم یا «هیچ» عبدالرضا کاهانی. فیلمهایی که به سن و سال من بخورد.
-
جایزه و اوج بازیگری دو مسئله جداست. مثل یک راهپیمایی است. هرچه موانع را رد میکنی احساس میکنی هنوز به آنجاییکه باید، نرسیدهای. بازیگری برای من نقطه خاصی ندارد که رسیدن به آن نقطه، خیالم را راحت کند. تا به نقطهای میرسی نقطه جدیدی خود را نشان میدهد. حریص تجربه نقشهایی متفاوت میشوی. دانش بازیگریات تغییر میکند و با این دانش جدید هر سال فکر میکنی متفاوت خواهی بود. اوج این بازیگری شاید آمال من باشد، اما سقفی برای این آرزوها قایل نیستم و برایم بیانتهاست. هنوز فکر میکنم اول این مسیرم.
-
سه کار مارمولک، شاعر زبالهها و پرانتزباز را خیلی دوست دارم. پرویز پرستویی بهعنوان بازیگردان در شاعر زبالهها خیلی به من کمک کرد. در مارمولک نیز به من بسیار کمک کرد. این اصلا مهم نیست که اولین بازیات باشد یا بازیگر حرفهای باشی، او همواره از بازیات مراقبت میکند و نگاهها و سکوتهایت را هدایت میکند. لیلاحاتمی نیز در کمک کردن به بازیگر مقابلش خیلی خوب است. پوراحمد هم بسیار کارگردان نکتهسنجیست و بازیها را میشناسد و خوب راهنماییات میکند. مثلا میگوید چطور بازی کنی که تدوینش مناسب باشد و درس میدهد که اصلا چطور برای تدوینگر بازی کنی. بهنظرم بازیگر باید تدوین را هم بشناسد. در طول آن مجموعه بازیگران بسیاری بودند که تجربه بازی با آنها را به دست آوردم. مثلا رضا کیانیان که پر از ایده بود و در کل تئوریسین بازیگری است و مدام ایدهپردازی میکند. تک تک بازی با آن بازیگران برایم تجربه بود. در سریال «پرانتز باز» 20 قسمت تجربه بود که در هر قسمت بازیگران و تجربههای متفاوتی داشت. این کارها جزو خاطرات من است.
-
در دنیا روز به روز دانش بازیگری جدیدتر شده است، اما هنوز در دانشگاههای ما متدهای قدیمی تدریس میشود که دیگر واقعا جوابگوی نیاز ما نیستند. شاید متخصصان این امر به تعداد انگشتان یک دست باشند. دانشجویانی که از این دانشگاهها بیرون میآیند به همان اندازه از فضای حرفهای در دنیا عقبتر هستند. در فیلمهایی هم ممکن است بازیها با متدهای جدیدتری اتفاق بیفتد، مثل فیلمهای فرهادی. به دلیل اینکه فرهادی با دانش روز بازیگری آشنایی دارد و میتواند فیلمهایی بسازد که به فیلمهای هالیوودی پهلو میزند. تنها راه نجات، مطالعه در فیلمها، مجلات و کتابهای روز است.
دیدگاه تان را بنویسید