مسعود جعفریجوزانی: در شرایط معقول فرهنگی، احتمال دارد نیروهایی برتر جای دردانهها را تنگ کنند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، مسعود جعفریجوزانی کارگردان برجسته سینمای ایران، با فیلمهای ماندگاری چون «جادههای سرد»، «در مسیر تندباد»، «شیرسنگی» و «بلوغ» در مقام نویسنده و کارگردان و فیلمهای مطرح دیگری در مقام تهیهکننده، همیشه از افراد صاحب ایده و تاثیرگذار درباره مسایل مختلف حوزه سینما بوده و هست. در مناقشه قبلی اتحادیه تهیهکنندگان، جوزانی هم حضور فعال داشت اما اخیرا درباره خانه سینما و در حواشی سینما مسایلی پیش آمده که بسیاری از چهرههای موجه و صاحب صلاحیت سینما را دلگیر کرده است. «شرق» با مسعود جعفریجوزانی درباره این دلگیریها به گفتوگو نشسته است. بخشی از صحبتهای جوزانی را در ادامه میخوانید:
-
واقعیت تلخ این است که ما هنوز راه و رسم فعالیت صنفی را درست درک نکردهایم. گروهی آن را با نهادهای دولتی اشتباه میگیرند و گروهی با احزاب سیاسی. ریشه این هم از یک سو در خاستگاه اعضای خانواده محترم سینمای کشور نهفته است و از سوی دیگر در طرز تلقی مسئولان فرهنگی کشور. دستهای از گروه اول به جای فعالیت در راه رفع مشکلات رفاهی و دفع موانع فیلمسازی، تلاش میکنند صنف را با جناح و حزب مورد علاقه خود همسو کنند و دستهای دیگر از آنها صنف را در حد فرمانبر مسئولان فرهنگی تنزل میدهند. دستهای هم از گروه دوم با تندروی مانع هرگونه گفتوگو با مسئولان فرهنگی شده، موانع بیشتری در راه فعالیتهای صنفی ایجاد میکنند و باعث تیز شدن شاخکهای سیاسیون میشوند؛ تا جاییکه امروز میبینیم کسانی بیآنکه آگاهی درستی از این هنر صنعت پیچیده داشته باشند، بر پیکر آن شلاق میزنند.
-
اگر سینمای مطلوب را قله دماوند فرض کنیم و اهل سینما را کوهنوردانی که قصد صعود به آن را دارند، مطلب روشن خواهد شد. در چنین شرایطی اگر همه استعدادها و خلاقیتهای نهفته در استخر ژنتیک کشور، با امکان مساوی عزم تسخیر قله را داشته باشند، بیتردید پس از مدتی بهترینها و پس از آنها به ترتیب دیگرانی خواهند رسید و عدهای هم به شکلی کاملا طبیعی و عادلانه در میانه راه از قافله کوهنوردان جدا شده، جا میمانند. متاسفانه طی این سالها همواره برخی مسئولان فرهنگی به صلاحدید جناح و حزب خود با هلیکوپتری که خرجش را ملت دادهاند، عدهای از همفکران خود را به قله برده و میبرند. این عمل غیرعادلانه خاستگاه واقعی مناقشات در بین خانواده محترم سینماست. اگر به اسامی تهیهکنندگان و کارگردانان در این 33 سال توجه کنید و با صرف وقت، فیلمهای هلیکوپترسوارها را از نظر اقتصادی و ارزش هنری بررسی کنید، به علت پیدایش چالشهای اساسی موجود در بین خانواده سینما پی خواهید برد. در شرایطی طبیعی این هلیکوپترسوارها باید در همان آغاز راه، پس از اکران شدن اولین فیلم، ورشکسته شده از سینما بیرون میرفتند اما هربار با پول و پشتوانه بیشتری به سینما برگشتهاند و چون برخی قصد سیاسی دارند، آب زلال چشمه سینما را گلآلود میکنند و مسئولان رده بالا را از خانواده سینما میترسانند تا بتوانند موقعیت خود را همچنان حفظ کرده. شاید علت اینکه این گروه بیشتر از هر کس دیگر وقت خود را صرف حضور در مرکزیت صنوف کرده و هرگاه احساس آرامشی در صنفی پدید میآید، دست به تفنگ میشوند، همین باشد؛ چرا که در شرایط متعادل و معقول، احتمال دارد نیروهایی خلاق و برتر جای این دردانهها را تنگ کنند و مسئولان رده بالای فرهنگی پی ببرند که خانواده محترم سینما اگر دلشان بیشتر از آنها برای کشور نتپد، بیتردید کمتر هم نمیتپد؛ چرا که اهل سینما همچون آنان، ریشه در این فرهنگ و در این خاک دارند. با این تفاوت که نه قصد تصرف میزی را دارند، نه نیاز به کرسیای. آنها هنرمندند و قصدی جز ارتباط مستقیم با ملت بزرگوار و نجیب ایران را در سر نمیپرورانند.
-
ندیدن حقیقت برای عدهای پرسود است. طبیعتا به چنین گروهی نمیشود چیزی فهماند. این گروه مانند قارچ سمی به ریشه و تنه درخت سینما چسبیده و از آن تغذیه میکنند. از اتحاد اهالی اعضای خانواده محترم سینما میترسند. پس هر تشکیلاتی هم ایجاد شود این گروه برای توجیه موجودیت خود با جاروجنجال برهمش خواهند زد.
-
نگرانی امثال من به دلیل در خطر قرار گرفتن سینمایی است که سی و چند سال از عمرم را وقف آن کردهام. سینمای اندیشمند و مردمی ایران انقلابی، افقهای روشن رسم کرده که رنگینکمانی در انتهای آن است. در آغاز انقلاب وقتی قفس شکست، نیروهای خلاق و با استعداد کشور بال درآوردند تا از قله قاف بگذرند، به امید آنکه کنار برکه زلال آبی فرود آیند و به تماشای سیمرغ بنشینند. وقتی میبینم کسانی گرد این مرغان خوشپرواز و مصمم را گرفتهاند و منقارهای خود را در بدن آنها فرو میکنند، هراس میکنم، میرنجم، خب طبیعی است که این اعمال غیرمعقول باعث نگرانی امثال من، که با اندیشه عدالتخواه و علمجوی شیعی بزرگ شده میشوند. نهادهایی که به نام سینما از بیتالمال تغذیه میکنند در حالیکه استعدادهای کشور بیکار نشستهاند. فیلمهای پرهزینه و بیمحتوایی که مردم را با پرداخت بلیت مجانی و به زور تبلیغات پرهزینه هم نمیتوان به دیدنشان برد.
-
بخشی از هجوم علیه سینما، صادقانه، واقعی و از روی دلسوزی و نگرانی است. بخشی نشات گرفته از توهم و بخشی دیگر صرفا برای ابراز وجود و تبلیغات سیاسی، فردی یا جناحی است. طبیعی است کسی که شهامت «دیکته» نوشتن را دارد پیهِ یکی، دو اشتباه را هم به تن مالیده است. اهل سینما بیش از 30 سال است که کوشیدهاند تا برای بالندگی هر چه بیشتر وطن، دین و فرهنگ این مرز و بوم، قلههای بلند هنر را فتح کنند. برادرانه از دلسوزان دین و وطن میخواهم سنگ نیندازند. تا اتفاق کوچکی میافتد، بلندگو برندارند و هوار نزنند. گاهی تاریخ را ورق بزنند... ببینند که این کرسیها و میزها و مقامها به کسی وفا نکرده. به قبرستان بروند و گلی بر مزار ایثارگران این سرزمین مقدس بگذارند، تا دلشان بزرگتر و روحشان لطیفتر و مهربانتر و خداجوتر شود. حرمت اهل هنر را نشکنند، تا حرمتشان هر روز بیشتر شود. این امنیت مفت به دست نیامده که مفت از دستش بدهند. ملت صبور و نجیب ایران خدمتگزاران خود را قدر میدانند و تاریخ نشان داده که همواره قادر بودهاند سره را از ناسره تشخیص دهند. همانطور که اهل سینما به آنها اعتماد کرده، آنها هم به اهل هنر اعتماد کنند. دردانهها هم شلتاق نکنند. حالا که بخت و اقبالشان بلند بوده و خدا کمکشان کرده که به خانواده اهل هنر پا بگذارند، حداقل به آنها توهین نکنند. ادب و سکوت این خانواده نجیب را نشانه ترس آنها تعبیر نکنند.
دیدگاه تان را بنویسید