کد خبر: 19569
تاریخ انتشار :

وقتی برخی دست‌اندرکاران فیلم، بچه‌های تنبل خود را بازیگر می‌کنند

وقتی برخی دست‌اندرکاران فیلم، بچه‌های تنبل خود را بازیگر می‌کنند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، محبوبه بیات بازیگر قدیمی تئاتـر، تلویزیون و سینما این روزها در دو نمایش بازی می‌کند. او در نمایش «شب بخیر کوچولو» نوشته حسن عابدی و کار فرشاد منظوفی‌نیا نقش یک ماما را دارد. همچنین نمایش «باز در لانه جغدان افتاد» برگرفته از مثنوی معنوی مولانا را بازی و کارگردانی می‌کند. بیات در گفت‌وگو با «بهار» درباره این روزهای تئاتر گفته و نمایش‌هایی که بر صحنه دارد. خلاصه‌ای از پاسخ‌های او را در ادامه می‌خوانید:

  • ‌بعد از 20سال ازدواج و زندگی مشترک اصلا بچه‌ای به دنیا نیاوردم چراکه دنیا رو به اضمحلال است و بشر با بودن تکنولوژی روز به روز بر مشکلاتش افزوده می‌شود؛ دنیایی که هیچ جاذبه‌ای نداشته است تا من مسئولیت بچه را قبول کنم. من از این موضوع همیشه ترسیده‌ام. بنابراین خواندن سوژه «شب بخیر کوچولو» که با حرف‌های خودم هم سازگاری دارد، مرا جذب خود کرد. ضمن اینکه با کارگردان کار، آقای منظوفی نیا، رفاقت خوبی دارم.
  • در نمایش «باز در لانه جغدان افتاد» خودم هستم. نمی‌گویم کارگردانم، نمی‌گویم بازیگرم، سرنوشت چنین چیزی را سر راهم قرار داده است. راه زندگی‌ام همین است؛ جاده‌ای که مرا با چنین چیزهایی درگیر می‌کند. هیچ وقت هم ادعایی ندارم. کار می‌کنم و چندان اهمیت نمی‌دهم که به من جایزه بدهند یا ندهند، من در اوج لذت هستم؛ همین که داریم این متن از مولانا را کار می‌کنیم. آرزو می‌کنم تا آخر عمر حرفی برای گفتن داشته باشم و کاری برای مردم بکنم.
  • خودم اعتقاد دارم که نباید برگ و چمن را هم لگد کرد. شاید این‌گونه هستی موجودی را بگیریم. بنابراین در راه رفتنم خیلی حساس هستم. معتقدم در خلقت خدا همه چیز حتی حیوانات و اشیا هم حقی دارند. شاید جایی در این بازی بد و بدتر پیش بیاید که من دیگر قاضی نیستم خودم می‌گویم حق قضاوت دیگران را ندارم. می‌خواهیم مشکل را مطرح کنیم شاید راه‌حلی هم پیدا شود.
  • مهدی فخیم‌زاده در دانشگاه با ما بود و سال‌ها با هم رفاقت و کار کردیم. او از من باتجربه‌تر بود و چندین مدرک داشت. او را آدم باسواد و باتجربه‌ای می‌دیدم و قبولش داشتم. یک بار گفت که اگر می‌خواهی در سینما بمانی دنبال نقش اول نباش تا می‌توانی هر نقشی را که در حد توانت است، بپذیر. من هم به او اعتماد کردم و الان که به کارنامه‌ام نگاه می‌کنم، می‌بینم درست گفته و به قول بزرگان نقش کوچک و بزرگ ندارد، فقط کافی است نقشت را درست بازی کنی. ما بازیگریم، ما که ستاره نیستیم. البته من در دهه 60 چهره بودم؛ چهره‌ای که بازیگرم. برایم خیلی مهم است که نقش حرفی برای گفتن داشته باشد.
  • باید این نکته را به کارگردانان و تهیه‌کنندگان سینما گوشزد کرد و درس به آن‌ها بدهیم که این قدر برای دو، سه بازیگر اصلی اهمیت زیاد قائل نشوند. آن‌ها متاسفانه تمام امکانات و توجه را صرف بازیگران اصلی می‌کنند و به لحاظ مالی و حرمت قائل شدن فقط آنان را مورد توجه قرار می‌دهند و بقیه انگار طفیلی هستند و همه چیز را برای آنان سمبل می‌کنند. به همین دلیل هرکه از کنار سینما رد می‌شود، می‌آورند تا نقش بازی کند چراکه به نقش‌های کوتاه‌تر اهمیت نمی‌دهند و از مسئول پذیرایی و راننده هم می‌خواهند نقش بازی کند. در حالی که راه رفتن، فرم بدن و حضور یا بازیگری خیلی اهمیت دارد و همین‌طوری نیست که هر که از گرد راه برسد، بتواند از پس این تکنیک‌ها و شیوه‌های بازی بربیاید. این نوع جلوی دوربین رفتن غیرمسئولانه است و به شغل بازیگری صدمه می‌زند.
  • به نظرم ما این فرهنگ و شعور را نداریم که درست کار کنیم. برخی سواد این شغل را ندارند و حتی در حد خواندن و نوشتن هم سواد ندارند اما این‌ها می‌آیند کار می‌کنند، بخصوص در این کارهای طنز. چنانچه اینان هورت کشیدن چای و آروغ زدن را هم کمدی تلقی می‌کنند. متاسفانه مردم هم به این‌ها می‌خندند و خوششان هم می‌آید. این‌ها برخوردهای غیرحرفه‌‌ای با مقوله سینماست. این طوری به شغل خودمان بی‌احترامی می‌کنیم.
  • برخی از همین دست‌اندرکاران فیلم بچه‌های خود را برای کار کردن در سینما معرفی می‌کنند چون این‌ها تنبل و بی‌استعداد بوده‌اند که دکتر و مهندس بشوند، حالا باید بازیگر بشوند، که از پس این کار به خوبی بر نخواهند آمد و سرخورده و افسرده هم می‌شوند. این برخوردها خوب و حرفه‌ای نیست. به قول معروف حرمت امام‌زاده را باید متولی نگه دارد. این نقش‌های کوچک‌تر باید به اندازه نقش‌های بزرگ‌تر جدی گرفته شود.
  • خاصیت بازی در فیلم و تئاتر همین است که وقتی عمری ازت می‌گذرد، می‌بینی آن‌قدر آدم دیده‌ای و ماجرا شنیده‌ای که حد ندارد. این همه اتفاق در اطرافت افتاده است و کار ما با نگاه کردن شروع می‌شود و شنیدن. باید گوش و چشمت را مدام تیز کنی تا ببینی دیگران چه می‌کنند و چه می‌گویند. باید مدام اطلاعات از روح انسان و رفتار اجتماعی و مشکلات جامعه گردآوری کنی. به‌خصوص خود فیلم‌ها که حاصل تجربیات زیاد افراد دیگر است و با دیدن آن‌ها نیز بر تجربیاتت افزوده می‌شود. می‌توانی از این فیلم دیدن‌ها خیلی استفاده کنی.
  • تجربه، شناخت و مطالعه. من مدام بازی دیگران را می‌بینم. با دقت زیاد و به شدت خودم را در مقایسه با بازی دیگران نقد خواهم کرد. با اطلاعاتم بر آن هستم که سر از هر چیزی دربیاورم. کنجکاوی می‌کنم و تجربه. فکر می‌کنم کسی برای خودش احترام قائل است که بخواهد در زندگی‌اش آگاه بشود از آنچه لازم و ضروری است.
  • و در آن سوی دنیا وقتی کسی جایزه بگیرد، بقیه از این حالت خوشحالند و از آن لذت هم می‌برند. اما در این‌جا وقتی یکی می‌خواهد مطرح بشود، تمام سوژه‌های منفی علیه او به کار گرفته می‌شود و همه علیه او حرف می‌زنند. این در حالی است که با خوار کردن دیگران نمی‌توانیم بزرگ بشویم.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها