کارگردان سریال «روزی روزگاری»: بخشهایی از فیلم را حذف کردند که خون به جگر من شد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، «امرالله احمدجو» کارگردان سریال «روزی روزگاری» است که با وجود آنکه نزدیک به دو دهه از عمر آن میگذرد، همچنان طرفداران پروپاقرصی دارد. احمدجو که این روزها در اصفهان به سر میبرد و به نوعی مقیم آنجا شده است، درباره روزی روزگاری و دیگر آثارش به گفتوگو با «تهران امروز» نشسته است. آنچه در زیر میخوانید، مهمترین قسمت صحبتهای اوست:
-
یک زمانی ما بحثی را در سینمایمان داشتیم در مورد سینمای بومی. سینمایی که رنگ و بوی ایرانی داشته باشد. ما در گذشته سینمای بیهویتی داشتیم که فرمول سینمای هندی را تا حدی ایرانیزه کرده بودیم و بعد رنگ و بویی هم از فیلمهای سامورایی به آن زده بودیم. من خیلی علاقه داشتم که ببینم مولفههای کار بومی چیست که هویت آن منطقه را داشته باشد. ما ادبیات بسیار کهنی داریم که شاید ادبیات شماره یک جهان باشد. اگر سازنده کار سراغ این متون میرود به طمع این نباشد که ببینید موضوعی برای فیلمنامه شدن پیدا میکند یا نه! باید طوری برود که از خود آن اثر لذت ببرد. آنوقت میتواند هدیهاش را از آن اثر بگیرد.
-
سریالسازی بومی اول باید علاقه پدیدآورنده اثر به فرهنگ بومی یک علاقه واقعی باشد نه توریستی و سفارشی. الان وزارت ارشاد و تلویزیون وامهایی میدهند برای فیلمسازی بومی. بعضیها هستند که فقط برای گرفتن این وام به این نوع فیلمسازی رو میآورند. خیلیها به همین بهانه به ساخت این جور فیلمها مبادرت میکنند. باید علاقه فیلمساز یک علاقه واقعی باشد که این بومی بودن در کارش مشخص شود. دوم اینکه فیلمساز در این فرهنگ غرق باشد. یعنی صرف علاقه و در کنارش راه رفتن چیزی را حاصل نمیکند. فیلمساز باید بتواند به سراغ متون بزرگان ایرانی برود. شرط بعدی که بسیار مهمتر است این است؛ کسانی که در راس امور مربوط به این چیزها قرار میگیرند باید قدرت تشخیص داشته باشند. کارهای بومی را بشناسند و آن را غریبه نبینند.
-
در مورد روزی روزگاری تا قسمت ۷ بینندهاش کم بود و مدام مسئولان ایراد میگرفتند که ریتمش کند است و باید درست شود و یکسری چیزهایی را از کار حذف کردند که خون به جگر من شد! و البته اعتراضهایی هم مردم داشتند. بیشتر اعتراضها سر ریتم کند کار بود. ریتمی که کار داشت کاملا مناسب بود برای آنگونه سریال. منتها تماشاچی به این نوع کار عادت نداشت و همین اذیتش میکرد. ولی آرام آرام تماشاچی با روند کار آشنا شد و از 50 درصد کار به بعد شیفته سریال شد! بعد هم در تکرار سریال، آن 7 قسمت اول که در پخش اول با کلی اعتراض همراه بود به عنوان بهترین قسمتها شناخته شد! و این سریال نسل به نسل با مردم ارتباط برقرار کرد و حتی امروز هم باز مردم و نسل جدید از آن تعریف میکنند.
-
برای نوشتن روزی روزگاری، ۱۵ سال فکر کردم و ۴-۵ سال هم برای نوشتنش زمان گذاشتم. من از همان زمانی که پا به عرصه کارگردانی گذاشتم میدانستم که حتما فیلمی در مورد صحرا خواهم ساخت.
-
«پشت کوههای بلند» رنگ و لعابش زیاد بود. میخواستم کار شبیه نقاشیهای خیلی شاد شود. البته قرار بود بعدا اتالوناژ کنیم که رنگها رقیقتر شود ولی بیپولی این اجازه را نداد! همین باعث شد که با همان زرق و برق تند، سریال روی آنتن برود.
-
از اینکه روزی روزگاری را کهنه کردم خیلی راضی بودم. در تفنگ سر پر اصلا از طراحی صحنه، دکور و لباس راضی نبودم. طراح صحنه تفنگ سر پر بسیار کاسبکارانه، فقط آمده بود که پولی بگیرد و ذرهای به طراحی صحنه فکر نکرد. بعدش من دستگیرم شد که اصلا چیزی هم بلد نیست!
-
ما از اولویتهای سازمان بیخبر هستیم ولی باید در جریان قرار بگیرم و سفارش بگیریم. مثلا کار آخر من، پشت کوههای بلند یک سفارش بود که به من داده شد و من آن را انجام دادم. گاهی سازمان روی موضوعی خاص متمرکز است و اگر فیلمنامهای متناسب با آن موضوع باشد استفاده میشود. برای همین هم ما باید در جریان این موضوعبندیها قرار بگیریم تا بدانیم چه بنویسیم.
-
در مسائل فرهنگی باید کل را پایید و نباید از موضوعات دیگر غافل شد، از جمله موضوعات تاریخی. حتی موضوعات تاریخی هم انواع و اقسامی دارد؛ تاریخ اسلام، تاریخ ایران، قصههای تاریخی و... نباید از هیچکدام از اینها غافل شد. هر چند سال یکبار تلویزیون باید به اینها هم بپردازد.
-
یکی از گونههایی که من خیلی در زمینه آن فیلمنامه نوشتهام، جنگ است. اوایل جنگ هم به عنوان فیلمبردار به جبههها اعزام شدم و هم خاطرات رزمندهها را هرجا گیرم آمده، خواندهام. شاید بیشترین حجم نوشتههای من فیلمنامههای جنگی باشد. مهمترینشان هم به اسم «تولد» در شبکه یک، بیست سال پیش خریداری شده ولی هنوز ساخته نشده. غیر از آن یکسری فیلمنامه هم در حوزه هنری سازمان تبلیغات ساخته شد که من هم به آنجا فیلمنامههایم را داده بودم ولی ساخته نشد. موج سریالهایی اغمایی، که یک نفر به کما میرود و بعدش اتفاقاتی میافتد، که راه افتاد، جالب است که من اولین نفری بودم که فیلمنامهای درباره این موضوع نوشته بودم ولی هیچ وقت کار نشد!
دیدگاه تان را بنویسید